OVV: zorg voor mensen met psychische aandoening kan nu al beter

DEN HAAG (ANP) - Mensen met een ernstige psychische aandoening krijgen in veel gevallen niet de zorg en ondersteuning die ze nodig hebben, terwijl het huidige systeem wel ruimte biedt om die hulp te verbeteren. Dat concludeert de Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV) in een onderzoek naar onder meer vernieuwende initiatieven in de sector. In de praktijk lopen initiatiefnemers volgens de raad nog vaak tegen obstakels aan.

Naar schatting kampen ongeveer 250.000 mensen in Nederland met een ernstige psychische aandoening. Van hen is ruim 40 procent ook licht verstandelijk beperkt of zwakbegaafd. Verder kampt een groot deel van de groep met een verslaving en hebben ze veelal ook problemen met bijvoorbeeld hun fysieke gezondheid, wonen en financiën. Dat kan leiden tot veiligheidsrisico's voor hen en hun omgeving, aldus de OVV. Een kwart van de mensen met een ernstige psychische aandoening ontvangt geen zorg.

"Veel mensen maken zich zorgen over de veiligheid van en rondom mensen met een ernstige psychische aandoening, denk aan familieleden, burgemeesters, mensen uit de zorgsector en burgers", zegt OVV-lid Scott Douglas. "We hebben gekeken naar welke passende zorg en ondersteuning er binnen het huidige stelsel mogelijk zijn, ondanks alle barrières die daarbij aan de orde zijn. Dat vat ik graag samen onder de term koppig optimisme. Dus aankloppen op een deur van iemand die zorg mijdt, en dat blijven doen. Ook al duurt het misschien een jaar of zelfs langer voordat je in gesprek komt."

Volgens Douglas moeten de organisaties die betrokken zijn bij mensen met een ernstige psychische aandoening eenzelfde "koppig optimisme" tonen. Daardoor kunnen ze meer ruimte creëren voor nieuwe werkwijzen en de mensen met de aandoening vroegtijdig helpen op een manier die goed aansluit bij hun behoeften en leefwereld.

De OVV komt in het rapport met tien aanbevelingen hiertoe. Zo zouden organisaties bij wie meldingen over mensen met een ernstige psychische aandoening als eerste binnenkomen, zoals de politie, woningbouwcorporaties en huisartsen, direct moeten beschikken over ggz-expertise. Een andere aanbeveling is dat in alle gemeenten de uitvoering van de zogeheten bemoeizorg een structurele plek krijgt. Daarvan is sprake als hulpverleners volhardend contact houden met mensen die hulp nodig hebben, maar die hulp niet vragen of accepteren.