Afgelopen weken kwamen berichten op het nieuws dat ze in Groningen zijn begonnen met het dichtgooien van de gasputten. Zelfs Arjen Lubach en Maarten van Rossum hebben aandacht geschonken aan dit item en vonden het “oliedom”. Rob Jetten heeft aangegeven dat hij bewust is van de energiecrisis en dat de prijzen gaan verdubbelen, maar vond zijn symboolpolitiek wederom belangrijker dan de primaire levensbehoeften van Nederlanders. Alsof dat nog niet absurd genoeg is, lezen we ondertussen ook nog doodleuk de kop: “Kolencentrales draaien extra tijdens de energiecrisis, maar experts waarschuwen: die optie gaat verdwijnen.”
We gooien bruikbare gaspijpleidingen dicht, jagen onszelf nog verder een kwetsbare positie in, en als klap op de vuurpijl moeten kolencentrales extra draaien om de boel overeind te houden.
Nederland offert dus
gas op voor de groene natte droom van Rob Jetten, om vervolgens vrolijk terug te vallen op een van de smerigste energiebronnen die er zijn.
Wat een visionair beleid! Wat een ongekende vooruitgang! Nu kan de “Elon-Musk-hatende-achterban” van D66 met een gerust hart in zijn Tesla stappen en roeptoeteren dat elektrisch rijden bijdraagt aan een schoner klimaat. Alles draait om symboolpolitiek, framing en morele borstklopperij.
Op papier moet Nederland het braafste jongetje van de klas zijn. In de praktijk krijgt de burger een hogere rekening, wordt de leveringszekerheid uitgehold en draait de economie op beleid dat tegelijk duurder, dommer en vervuilender is. Dat moet je ook maar voor elkaar krijgen.
Energie is een primaire levensbehoefte. Zonder betaalbare en betrouwbare energie valt een samenleving stil. Gezinnen voelen het direct in hun portemonnee. Ondernemers zien hun marges verdampen. Industrie verliest concurrentiekracht. Toch kiest Rob Jetten voor het grote ideologische gebaar: bestuurlijke ijdelheid.
Het is de politiek van de pose. Kijk ons eens deugen! Kijk ons eens afscheid nemen van fossiel! Kijk ons eens moreel superieur zijn. Ondertussen draaien kolencentrales extra, omdat de werkelijkheid zich nu eenmaal niet laat gijzelen door wensdenken en slogans.
Dan nu de realiteit: huishoudens hebben stroom nodig. Bedrijven hebben energie nodig. Het net moet blijven draaien. En dus grijpt men terug op kolen. Zo groen is het wonder van Jetten dus.
Het treurige is dat iedere serieuze bestuurder juist buffers, reserves en bestaande infrastructuur zou koesteren in tijden van onzekerheid. Zeker als je zelf waarschuwt voor stijgende prijzen en schaarste. Maar nee, in Nederland wordt vitale energie infrastructuur afgebroken terwijl de vervuilendere alternatieven op volle toeren draaien.
Rob Jetten laat opnieuw zien waar dit land last van heeft: politici die liever mooi gevonden willen worden dan dat ze verantwoordelijkheid nemen. En de rekening? Die ligt zoals altijd bij de gewone Nederlander.