-Arash Mashadi- GL-PvdA: parasitisme voor beginners

Neem de boodschap die steeds terugkomt in hun discours. De “rijken” zijn het probleem. Ondernemers, beleggers en succesvolle professionals worden regelmatig neergezet als mensen die profiteren van het systeem of als veroorzakers van ongelijkheid. Wie succesvol is, hoort eigenlijk onder een vergrootglas te liggen.

Maar wat betekent dat concreet? Stel je voor dat iemand jarenlang hard studeert, advocaat of tandarts wordt, een eigen praktijk begint of een onderneming opbouwt. Hij neemt risico, investeert, creëert werkgelegenheid en betaalt belasting. In de logica van GL-PvdA retoriek lijkt zo iemand zich moet verontschuldigen voor zijn succes.

Het is paradoxaal, want dezelfde politieke stroming die morele bezwaren lijkt te hebben tegen succes in de private sector, heeft zelf weinig moeite met zeer comfortabele politieke salarissen. Neem bijvoorbeeld Jesse Klaver of Femke Halsema; bijna 200.000 euro per jaar!

Dat zijn uiteraard legitieme vergoedingen voor zware functies. Maar het contrasteert wel opvallend met de moralistische toon richting ondernemers en vermogende burgers.

Het krijgt daardoor iets weg van wat je gerust politiek parasitisme zou kunnen noemen: een politieke klasse die leeft van belastinggeld, terwijl zij tegelijkertijd de mensen die dat belastinggeld verdienen voortdurend neerzet als probleem.

De afbeelding die momenteel rondgaat op sociale media illustreert dat sentiment pijnlijk goed. In die video zien we een activistische GroenLinks-omgeving waarin slogans verschijnen als “Fck capitalism”, “Fck b1tches get money” en uiteindelijk “eat the rich”. De boodschap is duidelijk: succes en kapitalisme zijn iets om te demoniseren.

Dat soort retoriek is misschien leuk voor activistische bubbels op sociale media, maar het draagt weinig bij aan een volwassen politiek debat.

Het echte probleem is namelijk dat de Nederlandse samenleving niet draait op slogans, maar op mensen die werken, investeren, ondernemen en risico nemen. Zonder ondernemers geen bedrijven. Zonder bedrijven geen banen. Zonder banen geen belastinginkomsten. En zonder belastinginkomsten geen publieke sector. Wanneer politici dat fundament beginnen te ondermijnen door groepen tegen elkaar uit te spelen, ontstaat precies datgene waar ze zelf zo vaak voor waarschuwen: polarisatie.

De partijen die het hardst waarschuwen voor verdeeldheid, blijken zelf de grootste producenten ervan. Het heeft zelfs iets weg van parasitisme.