-Mark Jongeneel- Alt-rechts en de ayatollah: een ongemakkelijke flirt

Neem Iran. Een regime dat openlijk spreekt over de vernietiging van Israël. Dat terroristische organisaties financiert en bewapent. Dat actief werkt aan nucleaire capaciteit. En dat ondertussen ballistische raketten afvuurt op woonwijken. Geen militaire doelen, geen strategische installaties — gewoon burgers.

En toch hoor je dan op alt-rechtse kanalen doodleuk: “Waarom doet Iran zoiets? Misschien omdat Israël en Amerika de oorlog zijn begonnen?” Serieus? Alsof we collectief vergeten zijn wat er op 7 oktober 2023 is gebeurd. Alsof dat uit de lucht kwam vallen. Alsof Iran daar geen rol in speelde als financier, architect en aanjager van terreur.

Dit is geen geopolitieke nuance meer. Dit is morele verdwazing. Het aanvallen van burgers met ballistische raketten of dat nu 500 kilo springkoppen zijn of clusterbommen die een gebied bezaaien met dodelijke fragmentatie is geen “contextueel verhaal”. Het is een oorlogsmisdaad. Punt.

Het oorlogsrecht is daar glashelder over: willekeurige aanvallen op bevolkte gebieden zijn verboden. Wie dat relativeert, verliest elk recht van spreken als het gaat om beschaving, recht en orde. En toch gebeurt het.

Waarom? Omdat er binnen een deel van rechts een reflex is ontstaan: alles wat tegen Amerika of Israël is, wordt automatisch met mildheid bekeken. De vijand van mijn vijand is ineens geen vijand meer, maar een soort “begrepen actor”.

Dat is niet rechts. Dat is geopolitiek opportunisme zonder ruggengraat. Het Iraanse regime is geen slachtoffer. Het is een ideologisch gedreven macht die destabilisatie exporteert, proxy-oorlogen voert en openlijk flirt met nucleaire escalatie. Dat is geen complot, dat is beleid.

En ja, dan kom je uit bij leiders die wél bereid zijn om daar een grens te trekken. Zoals Donald Trump, die het simpel verwoordde: woorden zijn waardeloos als je niet bereid bent om te handelen wanneer het erop aankomt. Daar kun je van alles van vinden, maar één ding is duidelijk: wegkijken is geen strategie.

Als rechts ergens voor moet staan, dan is het dit: duidelijkheid over goed en fout. Niet meebuigen met iedere anti-westerse wind die opsteekt. Niet vervallen in reflexmatig cynisme. Maar pal staan voor veiligheid, voor recht en voor bondgenoten die onder vuur liggen. Want als zelfs rechts begint te twijfelen aan die basis, dan zijn we verder van huis dan we denken.