-Mark Jongeneel- Jetten 1 is gewoon Schoof 2, met een nieuwe verpakking

Wie goed kijkt, ziet namelijk geen frisse nieuwe start, geen koerswijziging en geen herwonnen daadkracht. Nee, wat we zien is simpelweg Schoof 2. Hetzelfde bestuurlijke behang, alleen een andere lijst om het schilderij.

Besluiteloos. Visieloos. Intern gericht. Problemen vooruitschuiven alsof het winkelwagens zijn met een kapot wiel. En beloftes behandelen als vrijblijvende suggesties. Het land wacht, maar Den Haag zit weer in een vergaderzaal met lauwe koffie en een PowerPoint over procesafspraken.

Terwijl burgers worstelen met wonen, zorgkosten, koopkracht, veiligheid en een migratiesysteem dat piept en kraakt, krijgt Nederland opnieuw een kabinet dat vooral druk is met zichzelf.

Wie schuift waar aan? Wie krijgt welke portefeuille? Wie voelt zich voldoende gehoord? Welke formulering kan iedereen net verdragen? Het is alsof een brandend huis wordt besproken door een commissie die eerst de kleur van de brandblusser wil evalueren.

Misschien nog erger dan de bestuurlijke stilstand is de prioriteitenlijst. Die lijkt vaak te beginnen in Brussel, door te lopen via klimaattoppen, internationale conferenties en geopolitieke verklaringen, om ergens op pagina zeven uit te komen bij de vraag hoe het met Nederland zelf gaat.

Natuurlijk is buitenlandbeleid belangrijk. Maar een regering die vooral naar buiten kijkt terwijl binnen de boel piept, kraakt en vastloopt, lijkt op een kapitein die de horizon bewondert terwijl er water in het schip staat.

Want laten we eerlijk zijn: ook al wisselen de namen op het bordje, het patroon blijft verbazingwekkend vertrouwd. Veel woorden. Weinig richting. Veel management. Weinig leiderschap. Veel aankondigingen. Weinig levering.

Dan kom je automatisch uit bij een ongemakkelijke conclusie: Jetten 1 is net zo goed Rutte 6. Weer een episode in de langlopende serie Nederland zoekt bestuur.

De grootste schade van dit soort kabinetten zie je niet altijd direct. Het zit in jaren die we verliezen. In huizen die niet gebouwd worden. In hervormingen die blijven liggen. In vertrouwen dat verdampt. In burgers die denken: het maakt blijkbaar toch niets uit.

En dat is misschien nog het pijnlijkst. Niet de ruzies. Niet de headlines. Maar de sluipende normalisering van middelmatigheid. Nederland verdient beter dan een sequel waarvan iedereen het script al kent.