-Mark Jongeneel- Trump is niet gek. De paniekzaaiers wel

Hoe dúrven ze eigenlijk, diezelfde middelmatige geesten die acht jaar lang beweerden dat Trump een gevaar voor de wereldvrede was, die hem afschilderden als een ongeleid projectiel, en die nu in één ademtocht van apocalyps naar capitulatie switchen? Hun analyse heeft de diepgang van een Twitter-thread en de consistentie van een windvaan.

Laten we even terugspoelen. Jarenlang probeerden de “experts” Iran te paaien met vingerwapperen, neppe stoere praat in het VN-gebouw en kratten vol contant geld (denk aan de Obama-deal en de miljarden die vrijkwamen). Resultaat? Iran breidde zijn nucleaire programma uit, financierde terreur via Hezbollah en de Houthi's, sloot de Straat van Hormuz af als drukmiddel en lachte in zijn vuistje. Diplomatie (zxuivere vorm van appeasement politiek) van het soort “als we maar aardig doen, worden ze redelijk” werkte even goed als een natte krant tegen een tank.

En toen kwam Trump terug. Met zijn typerende, ogenschijnlijk chaotische stijl: dreigementen die klinken alsof ze uit een actiefilm komen, deadlines die de wereld op scherp zetten, en berichten op Truth Social die diplomaten doen huiveren. Gek? Nee. Dit is Madman Theory in pure vorm – een tactiek die al in de tijd van Nixon werd gebruikt, maar die Trump meesterlijk toepast. Laat de tegenstander geloven dat je tot alles in staat bent. Dat je écht die gekke Amerikaan bent die niet volgens het script van het State Department speelt. Want gek respecteert gek. En de ayatollahs begrijpen alleen macht, geen theekransjes in Genève.

Het resultaat? Een tijdelijk staakt-het-vuren van twee weken, heropening van de Straat van Hormuz en onderhandelingen over een 10-puntenplan. Geen massaslachting. Geen nucleaire escalatie. Maar vooral: geen herhaling van de zwaktepolitiek die Iran acht jaar lang sterker maakte.

Toch verschijnt er een artikel op DDS met de kop: “Trump buigt voor Iran: catastrofale massaslachting afgewend, maar de afgang is compleet.” Michael ziet alleen wat hij wil zien. Hij tuurt naar alt-right Amerikaanse websites en Turkse staats-tv, en concludeert dat Trump een vernederende nederlaag heeft geleden. Zijn nekharen gaan overeind staan bij zoveel anti-Trump en anti-Israël-sentiment? Bij mij ook, maar dan om een andere reden. Dit is geen analyse. Dit is reflexmatige Trump-bashing verpakt als bezorgdheid om “de afgang”.

Trump verloor zijn verstand niet. Hij speelt schaak terwijl de anderen dammen. Hij forceert beweging waar Obama, Biden en de Europese appeasers alleen maar stilstand en verrijking van het regime opleverden. Een tijdelijk staakt-het-vuren is geen overgave – het is een adempauze waarin Amerika zijn kaarten opnieuw kan schudden, met een heropende zeestraat als concreet resultaat en zonder dat er tienduizenden burgerslachtoffers vallen.

De echte afgang zou zijn geweest als Trump was doorgegaan met de oude receptuur: holle dreigementen gevolgd door concessies. Dat pad kennen we. Dat pad leidt naar een nucleair Iran dat de regio domineert en Europa chanteert met olie en migratie.

Trump is onnavolgbaar omdat hij weigert mee te doen aan het theater van de internationale gemeenschap. Hij spreekt de taal van macht, in plaats van de taal van goede bedoelingen. En precies daarom snappen de Michael’s van deze wereld hem niet. Zij willen een president die braaf knikt naar de conventies van het establishment. Trump wil resultaten.

En resultaten? Die komen er. Niet omdat hij gek is. Maar omdat hij de enigen die nog gekker zijn dan hij – de ayatollahs – dwingt om even na te denken. De paniekzaaiers zullen morgen weer iets anders “zeker weten”. Laat ze. Trump doet wat hij altijd doet: America First, en de rest van de wereld mag meeliften – of achterblijven.

Wie is er nu eigenlijk onnavolgbaar? Niet Trump. Maar de voorspelbare, middelmatige haat-liefde-verhouding van zijn critici met de realiteit.