Halsema's Amsterdam kijkt weg: baksteen door het raam van een meisje van 13, 'I kill gay' op de muur

Het gebeurde op woensdagavond 21 oktober, rond tien uur, aan de Amstelkade in Amsterdam-Zuid. Vader Gerben Sterringa, huisarts, hoorde een harde knal in de kamer van zijn dochter aan de straatkant. Toen hij naar buiten rende, was er niemand meer te zien.

Eerder die avond was het bankje van de buren al omgegooid. Hij dacht aan dronken lui en zette het netjes terug. Een halfuur later kwam de steen, vertelt hij aan Het Parool. "Het had dodelijk kunnen zijn, je schrikt je rot," zegt hij. Zijn dochter sliep die nacht bij haar ouders.

Dit was geen eenmalige uitschieter. Begin oktober stond er al 'gay cancer' op hetzelfde muurtje. De vlag is eerder al eens weggehaald en een andere keer vernield. Het gezin had hem inmiddels met een stang vastgezet, zodat niemand hem er nog af kon trekken. Dan pak je dus een baksteen.

De politie spreekt van anti-lhbtiq+-geweld, deed die avond nog buurtonderzoek en werkt samen met Roze in Blauw, meldt AT5. Volgens de politie is de tekst waarschijnlijk tussen half tien en tien uur op de muur gezet, aldus NH Nieuws. Wie het deed, weet niemand. Dat moet de recherche uitzoeken, en daar vullen wij niets in.

Wat wel vaststaat: een gezin dat keer op keer wordt bedreigd en beklad, kiest nu voor de veiligheid van zijn kind boven zijn eigen overtuiging.

De agenten zeiden nog dat ze trots moesten zijn. Mooie woorden. Trots betaal je niet met een kapot raam en een doodsbange dochter. Het stadsbestuur van Femke Halsema laat zo'n gezin in feite alleen staan.

Je zou denken dat juist Amsterdam hier klaar voor is. Regenboogstad, Pride, de hele mikmak. Maar de stad heeft een geschiedenis van wegkijken als het over homohaat op straat gaat. Daar is dit gezin nu het slachtoffer van.

In 2021 liet de gemeente zelf onderzoek doen naar discriminatie van lhbtiq'ers. Vijftien slachtoffers werden uitgebreid geïnterviewd. Uit de interviews kwam een terugkerend daderprofiel naar voren: volgens de slachtoffers ging het in veel gevallen om "tienerjongens met een niet-Nederlandse achtergrond die in groepsverband discriminatoire acties uitvoeren", schreef AT5 destijds.

Door die opzet was het onderzoek niet representatief, maar de onderzoekers spraken zelf van patronen. En het patroon stond er.

En wat deed de verantwoordelijke wethouder, Rutger Groot Wassink van GroenLinks? Het stuk droeg de datum 1 februari, maar ging pas in de zomer, tijdens het reces, naar de raad.

Via een Wob-verzoek bleek later dat hij persvragen erover wilde afwimpelen, berichtte NH Nieuws. "Afhouden lijkt me goed," appte hij aan zijn woordvoerder, citeert GeenStijl. Groot Wassink wees het verwijt van een doofpot af: hij wachtte naar eigen zeggen op twee verwante onderzoeken, meldde Binnenlands Bestuur.

Geloof het of niet, het resultaat is hetzelfde. Een onderzoek over geweld tegen homo's in je eigen stad, betaald met belastinggeld, en de eerste reflex van het bestuur is: de pers op afstand houden. Lafheid met een beleidsnotitie eromheen, zo moet je het noemen. Want wie het probleem niet hardop durft te benoemen, gaat het ook nooit oplossen. Een stad die zich op haar tolerantie laat voorstaan, moet juist de moed hebben om te zeggen wie die tolerantie aanvalt.

Groot Wassink is sinds juni weg als wethouder. Diversiteit valt nu onder Araya Sumter van PRO Amsterdam, blijkt uit de portefeuilleverdeling. Burgemeester Halsema gaat over de politie. Zij kunnen nu laten zien dat het anders kan.

Iemand zal zeggen: wacht nou eerst het onderzoek af. Prima. Niemand vraagt om een dader te verzinnen. Maar een stad die zichzelf hoofdstad van de tolerantie noemt, hoort niet pas wakker te worden als er bloed vloeit. Dit gezin meldde eerder al bekladdingen en een vernielde vlag. Het werd erger, niet minder. Elke week dat er niemand wordt opgepakt, is een week waarin de dader leert dat het loont.

Dus: Halsema moet de politie de capaciteit geven om deze dader te vinden, met camerabeelden en buurtonderzoek zolang dat nodig is, en de uitkomst openbaar maken, wie het ook blijkt te zijn.

Sumter moet het onderzoek naar daders van anti-homogeweld laten herhalen en het deze keer zonder treuzelen naar de raad sturen, met daderkenmerken en al. Geen nieuwe campagne met regenboogstickers, maar feiten op tafel.

Want jij betaalt dat stadsbestuur, en jij mag verwachten dat een meisje van dertien veilig in haar eigen kamer kan slapen, welke vlag haar ouders ook ophangen. Halsema heeft de politie, Sumter heeft het dossier. Geen van beiden heeft nog een excuus. Een stad die homo's beschermt met vlaggetjes en niet met handhaving, beschermt niemand.