D66-minister Boekholt vindt het 'gelukkig' dat starters bij hun ouders blijven wonen, terwijl de statushouder voorgaat

Haar redenering is onthullend. "Ik vind dat je naar het uitgangspunt moet kijken, waar iemand vanuit vertrekt. En een statushouder vertrekt vanuit een azc. En waar moet zo iemand dan heen?" Blijven in het azc? Willen we niet. Op straat? Willen we niet. Hotels of cruiseschepen? Willen we ook niet. "Dus er moet wel een echte oplossing komen voor je een voorrangsregeling eraf zou kunnen halen."

De verslaggever draaide het om: die jonge starter moet dan bij zijn ouders wonen, dat huis is misschien te klein, misschien belandt hij ook op straat. En toen kwam het: heel veel starters kunnen "gelukkig" nog bij hun ouders wonen. "Niet ideaal", zei ze er in dezelfde adem bij, en "het moet ook voor hen opgelost worden". Maar de voorrang blijft bij de statushouder. De Nederlandse jongere krijgt een ouderlijk huis en een belofte, en daar moet hij maar dankbaar voor zijn.

Wanneer komt er dan iets? Ze komt "over een paar dagen" met een plan. "Dus als u nog een paar dagen geduld heeft." Geduld. Dat is precies wat jonge Nederlanders al jaren opbrengen, terwijl de wachtlijsten langer worden.

Want dit is niet de eerste keer dat ze tijd vraagt. Op 20 maart kondigde Boekholt-O'Sullivan aan het wetsvoorstel in te trekken dat de voorrang voor statushouders moest schrappen, schreef ze de Kamer. Ze beloofde een nieuw, "uitvoerbaar" wetsvoorstel. In dezelfde brief schreef ze zelf: "Voorrang voor statushouders bij sociale huur knelt steeds meer, omdat andere woningzoekenden te lang op een wachtlijst staan." Ze wéét het dus. Ze doet het alleen niet.

Forum voor Democratie vatte het scherp samen op X: starters kunnen "'gelukkig bij hun ouders wonen' en nooit de volgende stap in hun leven zetten terwijl recent binnengekomen Afrikanen een gratis woning krijgen en op kosten van de belastingbetaler de Nederlander vervangen in zijn eigen land". FVD benoemt wat de minister weglacht: de jonge Nederlander die werkt, belasting betaalt en toch achteraan in de rij staat.

Want dat is waar het om draait. De verpleegkundige van 26, de monteur van 24, het stel dat wil trouwen en kinderen wil. Ze werken, ze betalen mee aan alles, en ze zitten op een zolderkamer met een eenpersoonsbed. Hun leven staat stil. Geen eigen huis betekent geen gezin, geen toekomst, geen begin.

En het wordt niet minder. De asielinstroom kwam vorige week nog uit op ongeveer 910 in één week, de hoogste in maanden. Volgens het Economisch Instituut voor de Bouw was migratie de afgelopen jaren goed voor zo'n 60 procent van de extra woningvraag. Elke statushouder die met voorrang een huis krijgt, is een huis dat een starter niet krijgt. Dat is geen opinie. Dat is rekenen.

Zelfs SGP-leider Chris Stoffer zei het tegen De Telegraaf: "Het kan toch niet zo zijn dat zij altijd achter komen te staan?" Maar de minister kiest. Zij kijkt "naar het uitgangspunt, waar iemand vanuit vertrekt". Het uitgangspunt van de Nederlandse jongere telt kennelijk niet.

De statushouder krijgt een huis, de starter krijgt het woord 'gelukkig'. Zo ziet D66-woonbeleid eruit: een sleutel voor de nieuwkomer, en een zolderkamer voor je eigen kinderen.