Digitale schandpaal voor kinderen: honderden slachtoffers, Tweede Kamer eist directe offline-haalactie na RTL-onderzoek

Uit onderzoek van RTL Nieuws blijkt dat er al bijna acht jaar een website actief is die speciaal is ingericht voor doxing. Het moedwillig online zetten van privégegevens om iemand te intimideren, te bedreigen of af te persen. Het gaat niet om een paar losse gevallen. Het gaat om duizenden Nederlanders. Onder hen minstens 200 tot 259 kinderen en scholieren. Op de site worden adressen, telefoonnummers, schoolnamen en in sommige gevallen zelfs naaktfoto’s gepubliceerd. Slachtoffers blijven daar staan als levende doelwitten. Tenzij ze betalen.

De beheerder verdient grof geld. Wie zijn gegevens tijdelijk verwijderd wil hebben, betaalt 80 dollar. Wie definitief offline wil, moet 400 dollar overmaken. Anders blijf je online staan, met alle gevolgen van dien. Het is digitale afpersing in zijn meest cynische vorm. Eerst wordt je leven opengebroken, daarna mag je betalen om de schade te beperken. Sinds 2024 is doxing strafbaar. Toch draait deze site al acht jaar door. Politie en Openbaar Ministerie slagen er vooralsnog niet in om hem offline te krijgen. Dat is een harde constatering.

In Den Haag groeit nu de politieke druk. Een brede meerderheid in de Tweede Kamer, waaronder D66, GroenLinks-PvdA, VVD en JA21, wil dat dergelijke websites direct uit de lucht worden gehaald. GroenLinks-PvdA-Kamerlid Barbara Kathmann benadrukt dat snelheid cruciaal is. Elke seconde dat gegevens online staan, kan het slachtoffer opnieuw worden geraakt. Zij pleit zelfs voor een nieuwe toezichthouder die persoonsgegevens razendsnel kan laten verwijderen. Ook vanuit de VVD klinkt stevige taal. VVD-Kamerlid Ingrid Michon-Derkzen noemt de website “te walgelijk voor woorden”. Volgens haar moeten niet alleen de mensen die gegevens plaatsen worden opgespoord en gestraft, maar ook de hostingbedrijven die dit faciliteren.

Dat punt is essentieel. Zulke websites bestaan niet in een vacuüm. Ze draaien op servers. Ze worden gehost door bedrijven. Er zijn infrastructuren die dit mogelijk maken. Michon-Derkzen wijst erop dat hostingbedrijven verantwoordelijkheid dragen. Als via hun servers strafbare feiten plaatsvinden en zij grijpen niet in, dan zijn zij medeverantwoordelijk. Dat betekent dat de aanpak zich niet alleen moet richten op anonieme beheerders, maar ook op de digitale infrastructuur die hen in staat stelt door te gaan. Zonder hosting, geen website. Zonder server, geen schandpaal.

Het meest schokkende blijft dat kinderen slachtoffer zijn. Scholieren van wie adressen en foto’s openbaar worden gemaakt. Ouders die machteloos toekijken terwijl het privéleven van hun kind wereldwijd toegankelijk is. Cyberpesten is allang geen incidenteel probleem meer. Het groeit uit tot een systeem waarin vernedering en afpersing winstgevend zijn. En dat maakt het extra gevaarlijk.

Acht jaar is een pijnlijke termijn. Zeker als het om minderjarigen gaat. Dat het probleem nu dankzij journalistiek onderzoek breed op tafel ligt, zet de politiek onder druk om te leveren. Niet met alleen nieuwe woorden of symbolische moties, maar met concrete maatregelen. Snelle offlinebevelen. Internationale samenwerking. Aansprakelijkheid voor hosts. Strafrechtelijke vervolging van daders.

Een digitale rechtsstaat betekent ook dat burgers online beschermd worden. Zeker als het om kinderen gaat. De vraag is niet meer óf er moet worden ingegrepen. De vraag is hoe snel.