Tien Drentse burgemeesters smeken Den Haag om de wolf aan banden te leggen, want nu moet de gewone Drent wijken voor het roofdier

Dat zijn geen boze boeren met een trekker op het Malieveld. Dat zijn keurige bestuurders, met ambtsketen en al, die zich nu genoodzaakt zien een brief te sturen naar het ministerie van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur. Als zelfs zij in de pen klimmen, dan weet je hoe laat het is in Drenthe.

Lees deze zin uit hun brief, zoals RTV Drenthe hem citeert, en laat hem even op je inwerken: "Het uitgangspunt nu is dat de wolf zich vrij beweegt door het landschap, terwijl mensen, dierhouders en andere gebruikers zich daarop moeten aanpassen."

Daar staat het. Zwart op wit, uit de mond van tien burgemeesters. Het roofdier gaat voor. De schapenhouder, de moeder met kinderen op de fiets door het bos, de man die zijn hond uitlaat: die passen zich maar aan.

Wie heeft dat ooit besloten? Jij niet. De Drent niet. Dat is bedacht in kantoren in Den Haag en Brussel, door mensen die een wolf alleen kennen van een natuurdocumentaire op een zondagavond.

De burgemeesters, alle twaalf behalve die van Tynaarlo en Hoogeveen, schrijven dat de wolf steeds vaker opduikt en dat inwoners dat merken: bij de gemeenten komen steeds vaker verhalen binnen over wolvenschade, zorgen over veiligheid en veranderingen in het dagelijks leven. Denk aan dode schapen, ongeruste ouders, mensen die hun ommetje anders lopen dan vroeger. En ze schrijven er iets bij wat Den Haag liever niet hoort: "De maatschappelijke impact van de wolf is niet alleen in schadecijfers van BIJ12 uit te drukken."

Precies. Want zo doet het systeem het nu. Een dood schaap? Formulier invullen, vergoeding, volgende. Een hek ophogen? Subsidie aanvragen. Alsof de angst van een boer die 's ochtends zijn wei in loopt en niet weet wat hij aantreft, in een spreadsheet past.

Hun eis klinkt bijna bescheiden: "Wij vinden dat de maatschappelijk en emotionele gevolgen zwaarder moeten meewegen in het wolvenbeleid."

Wat willen ze dan? Een "beheerde wolf". Het idee is simpel. Bij het wilde zwijn wijst de overheid al gebieden aan waar het dier mag leven, en gebieden waar de stand op nul moet. Doe dat met de wolf ook, vragen de burgemeesters. En daarbuiten? "Buiten deze gebieden zou meer gewicht moeten worden toegekend aan de bescherming van mensen, gehouden dieren, landbouw en het cultuurlandschap."

Is dat radicaal? Nee. Het is gezond verstand. Het is wat elke normale Nederlander al jaren zegt, terwijl de wolvenlobby hem wegzet als een zielige plattelandsbewoner die bang is voor een grote hond.

Ze vragen niet eens om direct ingrijpen. Ze vragen Den Haag alleen om het serieus te laten uitzoeken. Zo ver is het gekomen: burgemeesters moeten smeken om een onderzoek.

Het Rijk schrijft op dit moment aan een nieuwe wolfvisie. Dinsdag zit staatssecretaris Silvio Erkens (VVD) in Drenthe aan tafel met diezelfde burgemeesters, tijdens een werkbezoek.

Mooi. Een werkbezoek. Handjes schudden, laarzen aan, foto bij een schaapskooi. Ik ken dat toneelstuk. Daarna terug naar Den Haag en daar wint de natuurclub het weer.

Erkens, luister dinsdag niet alleen, maar doe iets. En minister Van Essen: de D66-reflex om elk dier boven de mens te zetten, kun je in Drenthe niet meer verkopen. Kies. Voor het roofdier of voor de mensen die er wonen en het land bewerken.

De wolf heeft geen stem. De Drent wel, en die stemt.