Hermans kondigt donoronderzoek aan, maar de vraag over Simon blijft liggen: waarom deed VWS niets?

Afgelopen vrijdag kwam via Nieuwsuur naar buiten hoe het ministerie van VWS jarenlang heeft verzaakt op te treden. Uit antwoorden op Kamervragen blijkt dat VWS al in 2017 een uiterst alarmerend en concreet signaal ontving over massadonor Simon. Deze man bleek op industriële schaal zijn sperma te verspreiden, ver voorbij alle wettelijke en medisch verantwoorde grenzen. Pas in 2025, maar liefst acht jaar na die eerste officiële waarschuwing, stelde het departement officieel vast dat het hier om een massadonor ging. Acht jaar lang heeft de ambtelijke top op haar handen gezeten terwijl deze praktijken ongehinderd konden doorgaan.

De brutaliteit van het ministerie bleek pas echt in 2019. In plaats van in te grijpen en deze man een halt toe te roepen, gaf VWS hem doodleuk een plek in een officiële ambtelijke begeleidingscommissie. De massadonor over wie al zware meldingen op het bureau van het ministerie lagen, werd door de bureaucraten binnengehaald als deskundige gesprekspartner. Een grotere klap in het gezicht van de gedupeerde ouders en kinderen is nauwelijks denkbaar.

💳 Wilt u ons steunen om dit onafhankelijke journalistieke tegengeluid overeind te houden? Maak dan vandaag nog een donatie over naar:

In plaats van direct volledige openheid van zaken te geven over deze ambtelijke misstand, trekt minister Sophie Hermans de beproefde doofpottruc van de VVD uit de kast. Ze kondigt een grootschalig, onafhankelijk onderzoek aan naar de geschiedenis van donorconceptie in Nederland.

Er wordt 650.000 euro aan belastinggeld tegenaan gegooid, een externe onderzoeksgroep moet nog worden gezocht, en de resultaten worden pas verwacht vlak voor de wetsevaluatie in 2030. Dit is de meest cynische vorm van tijdrekken die er bestaat. Hermans schuift een brandende kwestie gewoon zes jaar vooruit in de tijd, in de hoop dat iedereen de details is vergeten tegen de tijd dat het eindrapport verschijnt.

Voor de betrokken ouders en kinderen is deze bestuurlijke vertragingstactiek een regelrechte nachtmerrie. Dit dossier gaat niet over abstract beleid op papier, dit gaat over menselijke tragedies. Gezinnen leven in voortdurende onzekerheid over de biologische afkomst van hun kinderen.

Donorkinderen moeten vrezen voor ernstige erfelijke aandoeningen en lopen het huiveringwekkende risico om later een relatie te beginnen met een halfbroer of halfzus. Deze mensen hebben geen behoefte aan een ambtelijk onderzoeksbureau dat tot 2030 vergadert over historische structuren. Zij hebben nú recht op antwoorden.

De verklaring van minister Hermans dat niet meer kan worden achterhaald waarom het signaal uit 2017 bleef liggen en hoe Simon in die commissie belandde, is volstrekt ongeloofwaardig. Besluiten binnen een ministerie ontstaan niet spontaan uit het niets. Iemand heeft de melding gelezen, iemand heeft besloten om niets te doen, en iemand heeft de uitnodiging voor die commissie ondertekend. Er zijn logboeken, e-mails en benoemingsbesluiten. Door te beweren dat dit niet meer terug te vinden is, beledigt Hermans het verstand van de Tweede Kamer en beschermt zij doelbewust falende topambtenaren.

Het gedrag van Hermans past naadloos in de cultuur van bestuurlijke arrogantie die onder VVD-ministers als Hugo de Jonge en Ernst Kuipers tot norm is verheven. Niemand neemt ooit politieke verantwoordelijkheid en dossiers worden vakkundig onder het tapijt geveegd totdat de bewindspersoon veilig is doorgeschoven naar een volgende lucratieve post. De Tweede Kamer moet deze Haagse mistbank niet accepteren. Hermans moet de interne correspondentie over deze zaak direct openbaar maken en uitleggen welke ambtenaren gefaald hebben. Ouders en kinderen hebben recht op de harde waarheid, niet op een duur doofpotrapport in 2030.