Jongeren massaal in de bijstand: Al veertien kwartalen op rij stijging door failliet kabinetsbeleid en woningnood

In het tweede kwartaal van dit jaar ontvingen maar liefst 413.000 Nederlanders een algemene bijstandsuitkering. Dat is al het twaalfde kwartaal op rij waarin het totale aantal bijstandsgerechtigden toeneemt. Maar wie inzoomt op de cijfers ziet waar de werkelijke ravage wordt aangericht: onder jongeren tot 27 jaar explodeerde het aantal uitkeringen met maar liefst 5,7 procent in één kwartaal tijd, naar een totaal van 44.000 jongvolwassenen.

Voor deze jonge groep is het al het veertiende kwartaal op rij dat de grafieken omhoog schieten. Sinds eind 2022 is het aantal jonge bijstandsgerechtigden met maar liefst 27 procent gegroeid. Waar de stijging bij oudere leeftijdsgroepen nagenoeg vlak is (0,8 procent bij 27- tot 45-jarigen en 0,2 procent bij 45-plussers), worden onze jongeren massaal aan het overheidsinfuus gelegd. Dit is geen toevallige rimpeling in de statistiek, dit is een nationaal drama van ongekende omvang.

Wie de oorzaken van deze ramp analyseert, stuit direct op het giftige beleid van opeenvolgende kabinetten. Een belangrijke factor is de door de overheid gecreëerde woningcrisis. Doordat Den Haag onze steden en dorpen overspoelt met asielzoekers die dankzij dwangwetten met voorrang in schaarse sociale huurwoningen worden geplaatst, zit de woningmarkt potdicht.

Jongeren kunnen geen betaalbare kamer of startersappartement meer vinden en blijven tot ver na hun vijfentwintigste noodgedwongen op hun oude tienerkamer bij hun ouders wonen. Zonder eigen voordeur, zonder privacy en zonder enig perspectief op een zelfstandig bestaan verdwijnt de motivatie en slaat de mentale ontmoediging genadeloos toe.

Daarnaast noemt ambtenarenvereniging Divosa een andere olifant in de kamer: de aanhoudende instroom van statushouders die direct in de bijstand belanden. Mensen zonder startkwalificatie, zonder beheersing van de taal en zonder binding met de arbeidsmarkt worden aan de statistieken toegevoegd en mogen jarenlang op kosten van de belastingbetaler blijven zitten.

En wat doet de overheid om jongeren te dwingen de handen uit de mouwen te steken? Het tegenovergestelde van wat nodig is. Met de zogeheten Participatiewet in Balans is de verplichte zoektermijn van vier weken - waarin jongeren eerst zélf actief naar een baan moesten zoeken voordat ze een uitkering kregen - doodleuk versoepeld. Gemeenten mogen nu direct geld overmaken. De drempel om in de luwte van de bijstand te verdwijnen is daarmee simpelweg verlaagd.

*🔗 Doneer eenvoudig en snel via BackMe: https://dds.backme.org

💳 Of maak uw gift rechtstreeks over via bankoverschrijving:

IBAN: NL95RABO0159098327

T.n.v.: Liberty Media

Het meest verbijsterende aan dit hele dossier is de reactie van de ambtelijke wereld. Onderzoeker Frauke van Iperen van Divosa presteerde het om tegenover NU.nl te beweren dat een stijging van het aantal jongeren in de bijstand "niet per se een slecht teken hoeft te zijn", omdat ze nu tenminste "in beeld zijn bij de gemeente".

Het is de ultieme uiting van de doorgedraaide subsidie- en zorgbureaucratie. Voor een ambtenaar is een jonge burger die op zijn tweeëntwintigste met een uitkering op de bank zit geen tragedie, maar een succesvol geregistreerd 'geval' in het computersysteem.

Hoe meer afhankelijke zielen in het kaartenbakje van de gemeente zitten, hoe meer subsidie, trajectbegeleiders, welzijnscoaches en beleidsambtenaren er immers kunnen worden ingehuurd. De bureaucratie leeft van andermans afhankelijkheid.

In plaats van jongeren discipline bij te brengen, hen aan het werk te zetten en de tering naar de nering te laten zetten, worden ze gediagnosticeerd als "nog niet in staat om te werken". Het slachtofferschap wordt gecultiveerd en beloond met een maandelijkse toelage.

Een samenleving die toestaat dat 44.000 jonge mensen in de bloei van hun leven wegrotten in inactiviteit, graaft haar eigen economische en culturele graf. Wie jong leert dat de staat altijd voor je zorgt zonder dat daar een tegenprestatie tegenover staat, leert nooit wat het betekent om op eigen benen te staan. De werkende belastingbetaler draait op voor de kosten, terwijl de arbeidsmarkt schreeuwt om handjes in de techniek, de bouw en de horeca.

Het roer moet fundamenteel om. Stop met het pamperen van gezonde twintigers, herstel de harde zoektermijn, schrap de asielvoorrang op huurwoningen zodat onze eigen jeugd weer een toekomst kan opbouwen, en maak van de bijstand weer wat het ooit was: een uiterst sober, tijdelijk noodverband voor wie écht niet anders kan, in plaats van een comfortabel hangmat-arrangement voor een verloren generatie.

*⭐ Steun onze strijd voor de waarheid via BackMe: https://dds.backme.org

💳 Of doneer direct op onze officiële bankrekening: