Linkse slangenkuil eist haar tol: Esther Ouwehand stapt op als leider Partij voor de Dieren

Het stokje wordt overgedragen aan Christine Teunissen (40), die de nieuwe fractievoorzitter wordt van de splinterpartij die momenteel nog maar drie schamele zetels bezet in de Tweede Kamer. Ouwehand probeert haar vertrek in de media te verkopen met mooie sprookjespraat. Ze beweert dat de partij een "nieuwe fase" is ingegaan en dat het klaarstaan van een ervaren Kamerlid bewijst hoe geweldig de zaken ervoor staan.

"Dat ik dit besluit heb kunnen nemen en dat er een sterk en ervaren Kamerlid als Christine klaarstaat om het stokje over te nemen, is een onderstreping van de volwassen en gezonde partij die we nu zijn", zo valt er in haar ronkende verklaring te lezen. Maar wie de geschiedenis van haar leiderschap bekijkt, ziet dat er van een "gezonde" partij absoluut geen sprake is.

Het leiderschap van Ouwehand was in werkelijkheid één grote, roerige opeenvolging van ruzies, intriges en openlijke oorlog. De Partij voor de Dieren, die altijd de mond vol heeft van harmonie en vrede, veranderde achter de schermen in een toxische slangenkuil.

Het absolute dieptepunt vond plaats toen het partijbestuur destijds een actieve coup probeerde te plegen om Ouwehand hardhandig te wippen als lijsttrekker. Tegelijkertijd vloog de partij in de Eerste Kamer volledig uit de bocht, waarna een deel van de senaatsfractie zich met slaande deuren afscheidde.

Ouwehand geeft in haar afscheidsspeech schoorvoetend toe dat haar eigen dogmatische koers intern tot een hoop ellende heeft geleid. Ze stelt dat haar visie "bij een klein aantal mensen in de partij tot weerstand heeft geleid". Vervolgens probeert ze haar eigen politieke lijk nog te reanimeren door te roepen: "Het was een strijd die het waard was om aan te gaan, maar die ook veel van me heeft gevergd".

Vertaling: de interne oorlog heeft haar politiek volledig gesloopt. Hoewel ze de leiding overdraagt aan Teunissen, is de gevallen leidster niet van plan het pluche helemaal te verlaten; ze blijft voorlopig gewoon als regulier lid in de Tweede Kamer zitten.

Deze implosie aan de top past perfect in de bredere traditie van links-radicale splinterpartijen in Nederland. Of het nu gaat om de ruzies bij BIJ1, het gerommel binnen de achterban van Progressief Nederland of deze soap bij de PvdD: zodra do-gooders de macht ruiken, vreten ze elkaar onmiddellijk levend op. Terwijl het minderheidskabinet van premier Rob Jetten met dwingende retoriek de samenleving probeert te heropvoeden, bewijst de PvdD dat ze hun eigen huishouding nog niet eens fatsoenlijk kunnen besturen.

Met Christine Teunissen aan het roer verandert er in de praktijk waarschijnlijk helemaal niets aan de radicale, anti-burgerlijke koers van de partij. Maar de hardwerkende burger kan in ieder geval lachend toekijken hoe de morele ridders van de linkse kerk rollend over straat blijven gaan.