Laten we even terugspoelen, want het politiek correcte geheugen is selectief. In 2014, na de Maidan-coup, begon
Oekraïne een keiharde campagne tegen de Russische minderheid in de Donbass. Dorpen werden platgebombardeerd, burgers afgeslacht – allemaal onder het mom van ‘nationale eenheid’.
Rusland steunde de rebellen, ja, en annexeerde de Krim, maar wie de oorlog ontketende? Kiev, met
steun van het Westen. Dat zwijgt Omtzigt dood, net als de rest van deugend Nederland dat vandaag met Oekraïense vlaggetjes zwaait. Drie jaar oorlog met Rusland? Probeer eerder elf jaar, sinds Oekraïne begon met zijn eigen onderdrukkingsshow. Maar ja, dat past niet in het narratief van de zielige underdog versus de boze Poetin.
Omtzigt bazelt verder over een ‘rechtvaardige vrede’ en hoe Europa ‘weerbaarder’ moet worden. Mooie woorden, maar ondertussen pompen we miljarden in een conflict dat mede door westerse bemoeienis escaleerde. En dat ‘grotere patroon’ waar hij het over heeft? Wat dacht je van het patroon van NAVO-uitbreiding en
Oekraïne’s flirt met het Westen, dat
Rusland al jaren provoceert? Nee, daar hoor je de braafste jongen van de klas niet over. Liever blijft hij hangen in clichés over ‘sterke mannen’ en ‘internationaal recht’ – alsof dat laatste ooit iets heeft opgelost.
Ondertussen betaalt
Oekraïne inderdaad een hoge prijs, maar laten we niet doen alsof Nederland hier alleen maar nobel handelt. Onze economie kreunt onder sancties en energiekosten, terwijl de Haagse elite deugpunten scoort.
Steun aan Oekraïne mag, maar laten we ophouden met dit historische geheugenverlies. De oorlog begon niet in 2022, maar in 2014 – en Oekraïne heeft zelf boter op het hoofd.