Tweede Kamer stemt vandaag over box 3-wet: belasting op ongerealiseerde winst, Nederland richting communisme?

Stijgt de waarde van je aandelen? Dan rekent de fiscus alvast mee. Verkoop je niets en blijft de winst ongerealiseerd? Dat maakt niet uit. De belasting komt toch. Voor veel critici voelt dat niet als een heffing op rendement, maar als een belasting op bezit en verwachting.

Het dossier sleept zich al vier jaar voort. Sinds het zogenoemde Kerstarrest van de Hoge Raad in 2021, waarin het belasten van fictief rendement onrechtmatig werd verklaard, is box 3 politiek hoofdpijndossier nummer één.

Het oude systeem was juridisch onhoudbaar. De staat ging uit van een verondersteld rendement, ongeacht wat iemand daadwerkelijk verdiende. Dat moest anders.

Maar elk jaar uitstel kost de schatkist miljarden. Naar schatting zo’n 2,4 miljard euro per jaar. De begrotingsdruk is hoog. En dus ligt er nu een voorstel dat volgens het kabinet uitvoerbaar en juridisch houdbaar moet zijn.

Zelfs binnen het kabinet wordt het voorstel omschreven als “minder mooi” en als een tussenoplossing. Toch dreigt het door te komen.

De kern van het voorstel is een vermogensaanwasbelasting als hoofdregel.

Dat betekent:

Waar veel partijen eerder pleitten voor een vermogenswinstbelasting, waarbij pas bij verkoop wordt afgerekend, kiest dit voorstel voor jaarlijkse heffing over waardestijging. Critici noemen het een hybride systeem dat complex en mogelijk moeilijk uitvoerbaar wordt.

Voorstanders stellen dat het eerlijker is om daadwerkelijk rendement te belasten in plaats van fictieve percentages. Volgens hen voorkomt dit dat vermogenden jarenlang belasting ontwijken terwijl hun vermogen groeit.

Tegenstanders zien iets anders. Zij vinden het onredelijk om belasting te heffen over winsten die nog niet zijn gerealiseerd. De waarde van beleggingen kan immers ook weer dalen. Bovendien kan het tot liquiditeitsproblemen leiden: belasting betalen over winst die nog niet is omgezet in geld.

De discussie raakt aan een fundamentele vraag: belast je bezit, gerealiseerde winst of vermogensgroei op papier?

Voor de gemiddelde Nederlander met beleggingen of een pensioenpot kan het effect merkbaar zijn. Jaarlijks wordt gekeken naar de waardeontwikkeling. Is die positief, dan volgt belasting.

Dat kan sparen en beleggen minder aantrekkelijk maken, stellen critici. Zeker in jaren waarin markten schommelen, kan het systeem wringen.

Voorstanders wijzen erop dat verliezen ook verrekend kunnen worden. Het systeem zou daardoor evenwichtiger zijn dan het oude fictieve model.

Dit is geen hervorming, dit is een stap richting communisme-light. In echte vrije markten belasten we gerealiseerde winsten, niet dromen over winst. Hier betaal je al belasting over papieren rijkdom. Spaargeld wordt gestraft, ondernemen ontmoedigd, vermogensopbouw ondermijnd. De hardwerkende Nederlander die spaart voor zijn oude dag of zijn kinderen? Die ziet de fiscus jaarlijks een hap nemen uit iets dat hij nog niet eens heeft uitgegeven. Het is alsof de staat zegt: “Succes? Dat is van ons.

”En het ergste: het lost niets op. Het oude stelsel was oneerlijk, dit is nog erger. Uitvoerbaar? Twijfelachtig. Rechtvaardig? Vergeet het maar. Maar ja, de overheid heeft geld nodig voor al die groene dromen, subsidies en apparaten. Dus pakken ze het bij de spaarders en beleggers. Links Nederland juicht, want “de rijken betalen”. Alsof een modaal pensioenfonds rijk is.

Vandaag stemt de Kamer. Hopelijk blokkeren fatsoenlijke partijen dit. Maar als het doorgaat, is Nederland weer een stukje socialer – lees: socialistischer – geworden. Straks word je niet beloond voor risico nemen en sparen, maar gestraft. Dat riekt naar planeconomie, niet naar vrije markt. Tijd dat iemand in Den Haag wakker wordt: dit is geen belastinghervorming, dit is diefstal met belastingpapier.