Van den Brink houdt de asieldwang voor jouw gemeente vast, en het kabinet dreigt met duurdere benzine als de Kamer niet buigt

Ze noemen het onderhandelen. Het is chanteren.

En wat krijg je er als gemeente, als dorp, als buurt voor terug? Niets. Want de dwang uit de Spreidingswet, waarmee Den Haag jouw gemeente asielzoekers door de strot kan duwen, die blijft gewoon staan.

Maandag gingen D66, CDA en VVD na een pauze voor intern overleg opnieuw om tafel met de oppositie. Ze zoeken steun voor het Belastingplan, want de stemming staat gepland op 12 november en de Belastingdienst heeft tijd nodig om alles in te voeren.

Waar het om draait: de rechterkant van de oppositie wil zwart op wit dat geen raad meer tegen haar zin een azc krijgt opgelegd. JA21 maakt daar zijn stemmen van afhankelijk, alsof je een schandelijk belastingplan wél mag steunen zolang er één asielbelofte tegenover staat. CDA-minister Bart van den Brink liet al eerder weten dat hij dat wel nastreeft. Een harde toezegging kon hij naar eigen zeggen niet doen. En op maandag bleef het daarbij: geen garantie.

Streven is wat je doet als je niets wilt beloven.

Laten we eerlijk zijn over wat hier gebeurt. Van den Brink wil best dat het rustig wordt in de raadszalen, zolang hij zijn breekijzer maar mag houden. Gemeenten die nee zeggen tegen een azc of een asielschip, weten dat het Rijk alsnog kan ingrijpen. Dat drukmiddel geeft een CDA-minister niet weg voor een handvol stemmen. Liever lijmt het kabinet de boel aan de linkerkant.

Ook bij de BBB kwam het kabinet niet verder. BBB-fractievoorzitter Henk Vermeer bleef bij zijn eis: eerst moeten de stikstofplannen "forse aanpassingen" krijgen, anders geen handtekening van de BBB onder het Belastingplan. Een paar kleine wijzigingen zijn niet genoeg, zei hij. En dan het bedrag dat het kabinet op tafel legt om de geplande belastingverhogingen wat te verzachten: 350 miljoen euro. Vermeer noemde dat een "druppel op een gloeiende plaat".

Hier heeft Vermeer gewoon gelijk.

Het kabinet verhoogt je lasten, legt er een fooi tegenaan, en verwacht dan applaus. Vermeer zei het netjes: met "een slecht plan een klein beetje minder slecht maken" kun je niet instemmen. Ik zeg het minder netjes: een rotplan met een likje verf blijft een rotplan.

Premier Jetten vond het allemaal maar lastig. Hij riep de partijen op om de onderhandelingen over het Belastingplan "ook echt over dat plan te laten gaan". Dat was zijn antwoord aan partijen die hun steun koppelen aan stikstof of asiel. Lees dat goed: wat jouw gemeente aan asielzoekers moet slikken en of boeren hun bedrijf kunnen houden, hoort volgens de premier niet aan tafel. Alleen zijn eigen belastingplannen, die volgens hem "beter zijn voor mensen en bedrijven".

Het meest doorzichtige trucje kwam ook maandag. Wie tegenstemt, krijgt de schuld als de accijnskorting verdwijnt. Dat is de logica van een gijzelnemer: geef me wat ik wil, anders betaalt de automobilist.

Maar wie heeft die accijnzen zo hoog gemaakt? Dezelfde kartelpartijen die nu met een korting zwaaien.

Vandaag schuiven onder anderen 50Plus, PRO, Volt en opnieuw de BBB aan. Het patroon is duidelijk: het kabinet koopt steun waar die het goedkoopst is, en jij betaalt de prijs, aan de pomp en in je eigen gemeente.

Daarom mijn eis aan Van den Brink: schrap de dwang uit de Spreidingswet. Zwart op wit, vóór de stemming op 12 november. En laat de accijnskorting buiten je chantagespelletjes. Die korting is het enige in dit Belastingplan dat de gewone Nederlander echt iets oplevert.