VVD hield arbeidsmigratiebesluit onder de pet tot ná verkiezingen - Yeşilgöz: ‘Niet zo spastisch doen’

Maar de minister wil wachten.

Tot na de verkiezingen.

Wanneer dat maanden later uit intern mailverkeer blijkt, reageert VVD-leider Dilan Yeşilgöz niet geschokt, niet boos en zelfs niet zichtbaar nieuwsgierig. Nee, haar boodschap luidt dat we er vooral niet “zo spastisch” over moeten doen.

Daarmee is de bestuurscultuur van de VVD eigenlijk perfect samengevat.

Besluiten nemen achter gesloten deuren. Informatie over de verkiezingen heen tillen. Achteraf beweren dat de partijleider van niets wist. En de mensen die uitleg eisen vervolgens behandelen alsof zíj moeilijk doen.

Het gaat om een regeling waarmee werkgevers huisvestingskosten kunnen inhouden op het minimumloon van voornamelijk arbeidsmigranten. Het kabinet wilde die mogelijkheid oorspronkelijk afbouwen, omdat de constructie de afhankelijkheid van arbeidsmigranten van hun werkgever vergroot en een verdienmodel kan creëren.

De werkgever regelt het werk. De werkgever regelt de woning. De werkgever houdt de huur meteen in op het loon. Wie zijn baan kwijtraakt, kan tegelijkertijd zijn inkomen én zijn dak verliezen.

Toch zette toenmalig VVD-minister Mariëlle Paul een streep door de afbouw. Werkgevers mochten maximaal 25 procent van het minimumloon blijven inhouden voor huisvesting.

Dat besluit werd op 30 oktober 2025 bekendgemaakt. Eén dag ná de Tweede Kamerverkiezingen.

Volgens de berichten blijkt nu uit intern mailverkeer dat Paul het besluit al weken eerder had genomen. Ambtenaren waren vrijwel onmiddellijk begonnen met de communicatie richting de Kamer, maar de minister wilde wachten.

Waarom precies tot na de verkiezingen?

Die vraag verdient een volledig antwoord.

OPTIE 1: Via BackMe (Snel & Simpel) 👉 Klik hier: https://dds.backme.org OPTIE 2: Via uw eigen bank IBAN: NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media Vergeet niet uw e-mailadres in de omschrijving te zetten voor onze SubStack-columns! Elke dag gratis in uw inbox!

De discussie gaat niet alleen over de positie van arbeidsmigranten. Zij gaat over het complete economische model dat Nederland afhankelijk heeft gemaakt van steeds meer goedkope arbeid uit het buitenland.

Grote werkgevers en uitzendbureaus halen werknemers naar Nederland. De winsten komen bij de bedrijven terecht. De maatschappelijke kosten belanden bij gemeenten, woningzoekenden, huisartsen, scholen en omwonenden.

Meer druk op woningen? De samenleving betaalt. Meer arbeidsinspectie nodig? De samenleving betaalt. Mensen na ontslag dakloos op straat? De samenleving betaalt.

Maar zodra er een maatregel dreigt die het verdienmodel van werkgevers raakt, blijkt een VVD-minister plotseling opvallend daadkrachtig. Dan kan een besluit snel worden genomen. Alleen de publicatie ervan moet kennelijk even wachten tot de kiezer zijn rode potlood weer heeft opgeborgen.

De Rijksoverheid erkent nota bene zelf dat de regeling afhankelijkheid en een “onwenselijk verdienmodel” kan bevorderen. Toch bleef zij bestaan.

Yeşilgöz zegt dat zij niet wist wat Paul had besloten. Dat kan waar zijn. Een partijleider controleert niet iedere Kamerbrief van iedere minister.

Maar dat is niet het einde van de kwestie.

Een serieuze partijleider zou zeggen: als informatie bewust over verkiezingen heen is getild, wil ik precies weten waarom. De kiezer heeft recht op openheid. De Kamer had meteen geïnformeerd moeten worden.

Yeşilgöz koos een andere toon.

“Daar moeten we niet zo spastisch over doen.”

Alsof het gaat om een verkeerde komma in een ambtelijke nota. Alsof de timing van informatie rondom nationale verkiezingen niet essentieel is voor een werkende democratie. Alsof burgers lastig zijn wanneer zij willen weten wat een regeringspartij vóór de verkiezingen al had besloten.

De VVD heeft jarenlang beloofd de bestuurscultuur te vernieuwen. Maar iedere keer dat de gordijnen even opengaan, zien we hetzelfde toneelstuk.

De Kamer moet nu de complete besluitvorming opvragen.

Wanneer nam Paul het definitieve besluit? Welke waarschuwingen kreeg zij? Wanneer was de Kamerbrief gereed? Wie besloot dat publicatie moest worden uitgesteld? Is de verkiezingsdatum daarbij schriftelijk of mondeling besproken? Welke werkgeversorganisaties en uitzendbureaus hadden contact met het ministerie?

Dat zijn geen “spastische” vragen. Dat zijn de normale vragen die een parlement hoort te stellen wanneer een minister politiek gevoelige informatie achterhoudt.

De Nederlandse kiezer hoeft niet vóór iedere verkiezing alle interne ambtelijke stukken te ontvangen. Maar wanneer een besluit genomen is en de communicatie klaarstaat, mag een minister de publicatie niet uitstellen omdat de politieke timing slecht uitkomt.

Anders worden verkiezingen een toneelstuk.

De burger stemt op basis van het verhaal dat partijen hem vertellen. Een dag later gaat de la open en blijkt wat er werkelijk al was besloten.

En dan zegt de VVD: niet zo moeilijk doen.

Nee, mevrouw Yeşilgöz. Juist nu moeten we moeilijk doen. Want een democratie waarin ministers besluiten verstoppen tot de stembussen gesloten zijn, is een democratie waarin de kiezer bewust met een informatieachterstand naar het stemhokje wordt gestuurd.

WORD AANDEELHOUDER VAN HET VERZET! LAAT DE POLITIEKE ELITE NIET BEPALEN WELKE INFORMATIE U VÓÓR EEN VERKIEZING MAG WETEN. 🚀 Steun DDS via BackMe: https://dds.backme.org Of maak uw bijdrage over op NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media.