Olympisch schandaal: Droom Joep Wennemars verwoest door Chinese blunder en ISU-regels

De beelden gaan door merg en been. Wennemars, de zoon van sprintlegende Erben, was bezig aan een race die hem zomaar eens naar het podium had kunnen brengen. Hij vloog over het ijs. Tot die vervloekte laatste kruising. Daar kwam hij de Chinees Lian Ziwen tegen.

In de schaatswereld zijn de regels heilig en simpel: wie van buiten komt, heeft voorrang op de kruising. Wennemars kwam van buiten. Hij zat in zijn slag, hij had de lijn, hij had het recht. Maar Ziwen? Die dacht blijkbaar dat hij alleen op de wereld was.

"Ik heb voorrang, rij gewoon mijn eigen lijn en word eruit gebeukt", stamelde een aangeslagen Wennemars na afloop tegen de NOS.

Het is onbegrijpelijk. Op dit niveau, de Olympische Spelen, mag je verwachten dat je tegenstanders de basisregels van de sport kennen. Ziwen maakte een fout die je bij de pupillen nog niet ziet, en de rekening wordt betaald door onze Joep. De botsing haalde de snelheid eruit, brak zijn ritme en sloopte zijn moraal. Toch, op karakter, reed hij de rit uit in 1.07,58. Een toptijd, gezien de omstandigheden, goed voor een voorlopige vijfde plek. Zonder die beuk was het goud, zilver of brons geweest.

Maar het echte schandaal volgde pas daarna. De jury, die ook wel zag dat dit pure diefstal was, bood Wennemars een reskate aan. Een herkansing. Klinkt eerlijk, toch? Fout.

De heren en dames in de dure pakken van de ISU en het IOC hebben namelijk bepaald dat zo'n herstart vrijwel direct moet plaatsvinden. Wennemars kreeg te horen dat hij een half uur later (!) alweer aan de start moest staan. Een half uur! Iedereen die ooit op schaatsen heeft gestaan - of überhaupt aan topsport heeft gedaan - weet dat dit waanzin is. Een 1.000 meter is een verzuringsslag van jewelste. Je lichaam zit vol lactaat, je longen branden, je benen zijn pudding. Herstellen duurt uren, zo niet een dag.

"Onmogelijk, dat is onmogelijk", foeterde Wennemars terecht. Hij noemde het "ontzettend kwalijk" dat de organisatie dit van hem eiste. Het is alsof je een marathonloper vraagt om na de finish even terug te lopen naar de start en het nog eens te proberen omdat iemand hem liet struikelen.

OPTIE 1: Via BackMe (Snel & Simpel) 👉 Klik hier: https://dds.backme.org OPTIE 2: Via uw eigen bank IBAN: NL95 RABO 0159 0983 27 t.n.v. Liberty Media Vergeet niet uw e-mailadres in de omschrijving te zetten voor toegang tot onze exclusieve 'verboden' columns! Gratis in uw inbox!

Toch deed hij het. Omdat hij een winnaar is. Omdat hij dacht: "Wat als?" Maar het lichaam liegt niet. De tweede race was, zoals te voorspellen viel, langzamer dan de eerste. De energie was op. De geest wilde wel, maar de spieren waren al gesloopt door die eerste, heroïsche poging.

"Elke minuut telt", zei Wennemars over de rust die hij niet kreeg. Hij werd geslachtofferd op het altaar van het strakke tijdschema. De televisie-uitzendingen en de reclameblokken zijn blijkbaar belangrijker dan een eerlijke kans voor een atleet die vier jaar voor dit moment heeft getraind.

Zelfs de concurrentie sprak er schande van. Jordan Stolz, het Amerikaanse wonderkind dat goud won, was helder: "Dat is zo moeilijk nadat je dertig minuten daarvoor al een 1.000 meter hebt gedaan. Vreselijk wat er gebeurde". Ook onze eigen Jenning de Boo (zilver) en Kjeld Nuis leefden mee. "Ongelooflijk zuur", aldus De Boo.

Het resultaat is hartverscheurend. Wennemars staat met lege handen. Geen medaille, geen eerlijk gevecht, alleen de bittere nasmaak van onrecht. "Mijn olympische droom is naar de kloten", vatte hij het zelf samen.

En gelijk heeft hij. Het is te zot voor woorden dat een blunderende tegenstander en een starre organisatie samen de carrière van een toptalent kunnen breken. De ISU moet zich kapot schamen. Regels zijn er om de sport eerlijk te houden, niet om atleten de vernieling in te helpen. Joep, jongen, heel Nederland voelt met je mee. Je bent bestolen, klaar uit.