Syriëgangster veroordeeld voor IS-deelname en bedreiging journalisten, maar hoeft niet terug de cel in

Voor haar slachtoffers, de beroofde Syriërs en de Nederlandse samenleving ligt dat wellicht net iets anders.

Het gerechtshof Den Haag acht vijf zware strafbare feiten bewezen. Geen kattenkwaad. Geen verkeerde tweet. Geen eenmalige jeugdzonde. We hebben het over deelname aan terroristische organisaties, voorbereiding van terroristische misdrijven, terreurbedreigingen en plundering als oorlogsmisdrijf.

Maar mevrouw loopt vrij rond.

Nederland, gidsland van de totale waanzin.

De vrouw vertrok in 2014 naar Syrië nadat zij vanuit Nederland was getrouwd met een IS-strijder die daar al verbleef. Zij koos dus bewust voor een gebied waar jihadisten bezig waren een totalitaire islamitische staat op te bouwen.

Samen met haar echtgenoot nam zij woningen en bezittingen over van mensen die waren gevlucht of verdreven. Het hof stelt vast dat dit paste in het vaste patroon van IS en Jabhat al-Nusra: huizen van slachtoffers werden afgepakt en vervolgens beschikbaar gesteld aan buitenlandse strijders en hun gezinnen.

Dit heet plundering. En omdat het tijdens een gewapend conflict gebeurde, is het een oorlogsmisdrijf.

De vrouw profiteerde dus rechtstreeks van de terreur waarmee gewone Syriërs uit hun huizen waren gejaagd. Terwijl slachtoffers alles kwijtraakten, ging zij comfortabel wonen in de buit van de jihad.

Ook vanuit Syrië bleef de vrouw zich bemoeien met Nederland. Via sociale media bedreigde zij twee Nederlandse journalisten met terroristische misdrijven.

Op Facebook stuurde ze berichten met foto’s van kalasjnikovs. Op Twitter plaatste ze dreigende teksten. Het waren geen onhandige formuleringen, maar doelbewuste intimidaties vanuit het jihadistische strijdgebied.

De boodschap was glashelder: wie kritiek levert op islamitisch extremisme, kan rekenen op geweld.

In een normale, zelfbewuste rechtsstaat zou zo iemand jarenlang achter de tralies verdwijnen. Niet alleen als straf, maar ook om journalisten, burgers en de samenleving te beschermen.

In Nederland gebeurt het tegenovergestelde.

Het hof legt een gevangenisstraf op van 860 dagen, waarvan maar liefst 720 dagen voorwaardelijk. Door haar eerdere detentie in Turkije en het Nederlandse voorarrest hoeft zij niet opnieuw de cel in.

Daar bovenop krijgt ze een taakstraf van 400 uur, een behandelverplichting en drie jaar proeftijd.

Op papier staat er dus een gevangenisstraf. In de werkelijkheid wandelt zij na het vonnis gewoon naar buiten.

De rechters houden rekening met haar verminderde toerekeningsvatbaarheid, de lange duur van de procedure en haar goede gedrag tijdens 27 maanden van begeleiding. Ook zou zij het gewelddadige salafisme vaarwel hebben gezegd.

Dat laatste moeten we dan maar geloven.

Het is tekenend voor de Nederlandse strafrechtcultuur. Over de dader worden pagina’s volgeschreven. Haar psychische toestand. Haar behandeling. Haar vooruitgang. Haar toekomst. Haar kansen. Haar positieve levenshouding.

Maar waar is diezelfde aandacht voor de journalisten die vanuit een terreurgebied werden bedreigd? Waar is het mededogen met de Syriërs wier huizen door buitenlandse jihadisten werden ingepikt? Waar is de bescherming van de Nederlandse samenleving?

De belangen van daders worden eindeloos gewogen en gekoesterd. De slachtoffers mogen blij zijn met een schadevergoeding en een persbericht waarin staat dat de veroordeelde tegenwoordig zo goed bezig is.

Het is de omgekeerde wereld.

Niemand is per ongeluk jarenlang onderdeel van een jihadistisch kalifaat. Niemand bedreigt per ongeluk journalisten met foto’s van kalasjnikovs. Niemand woont per ongeluk in geroofde huizen van gevluchte oorlogsslachtoffers.

Dat zijn keuzes.

Wie zulke keuzes maakt, hoort de consequenties te dragen. Keihard, zichtbaar en langdurig.

De Nederlandse rechtsstaat moet ophouden met het behandelen van volwassen jihadisten alsof zij verdwaalde kinderen zijn die na een paar therapeutische gesprekken weer probleemloos kunnen terugkeren in de samenleving.

Deze vrouw is schuldig bevonden aan terreurdelicten en een oorlogsmisdrijf. Toch zit zij vanavond gewoon thuis.

Dat is geen barmhartigheid. Dat is bestuurlijke en juridische zwakte van het allerergste soort.