Getergde Sigmar Gabriel opent frontale aanval op Greenpeace

Engeland en Duitsland doen hun uiterste best om elkaar af te troeven wat betreft de idiotie van hun energiebeleid. 

En dat allemaal om de dreiging van die verschrikkelijke opwarming van de aarde af te wenden (die maar niet wil komen).

Onder de titel, ‘Britain’s energy policy is a national disgrace, but Germany’s is even worse’, schreef Jeremy Warner in de Britse ‘Telegraph’:

Germans now pay more in green surcharges alone for their power than Americans pay for the whole package. 

“Frankly, we are going to be absolutely fine,” Ed Davey, the Energy Secretary, told the Financial Times this week in response to growing and acute concern in industry and beyond over the vanishingly small amount of standby electricity capacity Britain has to keep the lights on this winter. Reassured? I thought not.

In a shocking assessment, National Grid last week said that Britain’s cushion of spare generating capacity had sunk to just 4pc, down from 17pc three years ago and its lowest level in five years. And that’s despite a series of emergency measures, including incentives to business to use less power, to deal with the looming blackout problem.

If you had to bet on it, I guess you’d side with Mr Davey. It is indeed quite unlikely, even with such a small buffer, that blackouts and brownouts will become necessary, for 4pc represents the amount of spare capacity that exists over and above peak demand. Only if we got a prolonged, and windless, cold snap, in combination with further outages of the type we have already seen with a number of nuclear power stations, would there be a problem. However, you only have to think about that for a moment to realise that such a combination is not so improbable. The growing importance of wind in the energy mix makes the whole network much more dependent than it used to be on unpredictable, intermittent forms of power.

That a country of Britain’s size, status and relative prosperity is running such risks is a quite shocking state of affairs. There is admittedly some justification in Mr Davey’s excuse – that this is largely the fault of the last lot, and particularly the disastrously inadequate and idealistically minded energy policy run by our now friendless Labour leader, Ed Miliband. Replacement, base load generating capacity takes a long time to build, and it should have begun a long time ago. …

Still, all things are relative, and come to think of it, the Germans seem uncharacteristically to be making an even worse fist of it than us in their attempt to rid themselves of reliance on nuclear, uncouple from the ghastly Vladimir Putin, and at the same time swathe themselves in luxurious green.

Energiewende – or “energy change” – is what they call it. Germany’s once world-beating Mittelstand of medium-sized enterprises has another term for it – “industrial suicide”. In an effort to cushion industry from the expense of marching Germany’s energy mix all the way from 23pc renewables today to 65pc in 20 years’ time, there are lots of exceptions and rebates for energy intensive industries, with the costs loaded substantially onto domestic consumers. But the overall economic costs are crippling, and by making domestic consumers pay, it further depresses consumer demand in Germany, and thereby adds to the scale of the eurozone crisis. In any case, just the change programme surcharge alone at $85 per megawatt hour is greater than the average absolute price paid for electricity in the US. Germany is in danger of greenifying itself to oblivion. …

Lees verder hier.

De Duitsers beginnen zich er nu ook van bewust te worden dat ze zich in een hopeloze situatie hebben gemanoeuvreerd. De herstart van de Duitse kerncentrales zou snel soelaas kunnen bieden. Maar dat is nog steeds taboe. In plaats daarvan worden er bruinkool– en steenkoolcentrales ingezet. Gegeven de doelstellingen van de Energiewende is dat natuurlijk van de gekke en zout in de wonden van de milieubeweging en zelfs de milieuminister.

Tijdens een bezoek van de Franse econoom Thomas Piketty aan minister Sigmar Gabriel (economie en energie), vestigden de groenen de aandacht op dit feit door een berg bruinkoolbriketten voor de deur van het ministerie te dumpen. De minister was daar niet blij mee.

Onder de titel, ‘Sigmar Gabriel frotzelt Anti-Braunkohle-Aktivistin an’, schreef Kevin P. Hoffmann in de ‘Tagesspiegel’:

Am Rande einer Podiumsdiskussion im Bundeswirtschaftsministerium mit Star–Ökonom Thomas Piketty ist Hausherr Sigmar Gabriel (SPD) mit einer mutmaßlichen Greenpeace-Aktivistin aneinander geraten. Das war interessant – auch für Mitarbeiter des Energiekonzerns Vattenfall

Eigentlich wollte Gabriel im großen Saal seines Ministeriums an der Berliner Invalidenstraße über das große Ganze reden: “Wirtschaft für morgen”, wie es in der Einladung hieß. Nach einer ersten öffentlichen Diskussion mit Google-Chef Eric Schmidt vor einigen Wochen war am Freitag der französische Ökonom Piketty (hier im Interview) zu Gast. Er kam wohl auch, weil sein neues Buch “Das Kapital im 21. Jahrhundert” nun auch auf Deutsch erschienen ist. Nach Impulsvorträgen der beiden Schwergewichte aus Politik und Wissenschaft wurde auch das Publikum im Saal eingeladen, fragen zu stellen.

Eine Dame ergriff das Mikrofon und wollte von Gabriel wissen, wie er denn zum Thema Braunkohle stehe? Und was er von der Ankündigung der neuen rot–grünen Regierung in Schweden hält, Vattenfalls deutsche Braunkohle–Sparte zu verkaufen.

“Verstehe ich Sie richtig: Sie möchte diese Veranstaltung instrumentalisieren, um über Braunkohle zu reden, obwohl das hier gar keine Rolle spielt?”, fragte Gabriel zurück. “Dann sagen Sie das doch!”. Dann kam er auf die mutmaßlichen Sympathisanten der Dame zu sprechen: Greenpeace– Aktivisten hatten unmittelbar vor der Veranstaltung acht Tonnen Braunkohlebriketts vor die Pforte seines Ministeriums gekippt und Banner aufgestellt, um gegen die – aus ihrer Sicht –klimaschädliche Kohlepolitik des Ministers zu protestieren. Er kenne den “armen Mann”, der das nun alles wegräumen müsse, klagte Gabriel. Dann ließ er sich aber doch inhaltlich auf das Thema ein.

“Ich bin – wie Sie unschwer erkennen können – kein Schwede”. Insofern könne er auch nicht wissen, was genau die Regierung in Stockholm plane. Er könne nur feststellen, dass Vattenfall offenbar nicht das Geld habe, stärker in erneuerbare Energien zu investieren – auch, weil sich der Konzern unter anderem bei Geschäften in Holland (gemeint war die Übernahme von Nuon) verkalkuliert habe. Wenn der schwedische Staat beziehungsweise Vattenfall das Kohle–Geschäft abstoße, müsse es auch sämtliche anderen Aktivitäten in Deutschland mit verkaufen, forderte Gabriel. Also auch die Wasserkraft, den Vertrieb, die Netze in Hamburg und Berlin, “um einem neuen Eigentümer einen erfolgreichen Neustart zu ermöglichen”.

Wenn Greenpeace und andere jetzt forderten, dass alle deutschen Kohlekraftwerke geschlossen werden, sei das kaum mehr als “Volksverdummung”, da dadurch “nicht eine Tonne CO2 fürs Weltklima eingespart” werde, sagte Gabriel weiter. Er sei dafür, dass der europäische Emissionshandel wieder so gestaltet wird, dass Kohleverstromung europaweit teurer wird. “Ich habe auch nichts dagegen, dass Greenpeace seine Kohle hierher bringt. Kohle können wir hier immer gebrauchen”, schloss Gabriel diesen Exkurs.

Lees verder hier.

Voorwaar, deels verstandige taal van Sigmar Gabriel! Maar dat komt wel laat na de ellende die de Energiewende inmiddels heeft veroorzaakt, en waarvoor de politieke verantwoordelijkheid toch voor een belangrijk deel bij Gabriel en zijn geestverwanten ligt. En wie heeft zich vroeger ooit kunnen voorstellen dat een Duitse minister van Economische Zaken de elektriciteitsproductie op basis van steenkool en bruinkool duurder wil maken met behulp van een dirigistische maatregel als de CO2–emissiehandel, waardoor het bedrijfsleven en de samenleving op hogere kosten worden gejaagd? Het is alsof de patiënten er in zijn geslaagd zich meester te maken van de leiding van de psychiatrische inrichting.

Laatste nieuws

Onder de titel, ‘Gabriel geißelt “Ökopopulismus” von Greenpeace’, rapporteert Daniel Wetzel in ‘Die Welt’, hoe Gabriel  demonstrerende Greenpeace activisten publiekelijk de mantel uitveegt. Nog nooit vertoond!

Störung unerwünscht: Als Greenpeace-Aktivisten bei einem Kongress Sigmar Gabriels Rede sabotieren wollen, schaltet der Minister auf Angriff. Und fegt die Protestler mit seiner Rede von der Bühne.

Zie verder hier.

Voor mijn eerdere DDS–-bijdragen zie hier.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

6 reacties

  1. Makker

    Niet eerder vertoond hoor, kiddo’s voor een sociaal democraat, blijft toch steeds weer de meest kritische stroming in Europa.

  2. dirkse

    Helemaal mee eens: de fossiele brandstoffen raken een keer op. Al kan het nog best een paar eeuwen duren. De huidige koers, windparken, zonnepanelen, biobrandstof, is ontoereikend om de welvaart ook maar enigszins te handhaven. Kernenergie kan dat wel, al is de technologie nog onvolwassen. En Fukushima was primair geen kernramp, maar een natuurramp.

    Als er geen fundamentele natuurkundige ontdekkingen uit de hoed komen, dan is op termijn kernenergie de enige manier waarop de westerse samenleving kan overleven. Het is de dood of de gladiolen.

  3. HenkP

     

    “NL, de EU : het zijn theocratieën geworden.” Mee eens, en dat betekent niet veel goeds. Mario Draghi heeft ook wel eens een goede spreuk:

    “When evidence meets faith, it doesn’t stand a chance”

     

     

  4. Molenaer

    Hoe je het ook wendt of keert, fossiel is een keertje op. Dat kan over vijf jaar zijn, over vijftig jaar of over vijfhonderd jaar.Het raakt een keertje op. In dat licht is het raar om niet na te denken over alternatieven. Dat zou kernenergie kunnen zijn, ware het niet dat we fukushima nog goed herinneren. Er moet dus een ander alternatief komen.

  5. dirkse

    Greenpeace: dat is de westerse tegenhanger van ayatollah’s.

    NL, de EU : het zijn theocratieën geworden door de energiewende.

    Nogmaals: de moderne mens leeft a.h.w. in een hart-long machine: water en energie komt tot ons via leidingen en draden, maar we hebben geen invloed op de toevoer.

    Klooien met de energievoorziening is daarom levensgevaarlijk. 

  6. Niek

    Hans, misschien kun je je volgende blog over het onderwerp in de link laten gaan.

    http://www.vn.nl/Archief/Samenleving/Artikel-Samenleving/Mede-door-de-klimaatsceptici-halen-we-het-niet.htm

Reacties zijn gesloten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.