Jodenhaat in Nederland: 'Het is 1938!'

Mijn hele leven heb ik mij naïef afgevraagd wat bekenden van me in de jaren 1933-1945 tegen Jodenhaat en de anti-Joodse maatregelen gedaan zouden hebben. Passief of actief verzet, vluchten, collaboratie of de kop in het zand steken? Waarom leidde dit tijdperk tot de moord op zes miljoen Joden? Hoe was dit mogelijk? Ik begin het steeds meer te begrijpen. Het aantal personen waarvan ik verwacht dat ze actief verzet zouden plegen kan ik op een hand tellen. Het aantal personen die ik in de laatste twee categorieën classificeer wordt steeds hoger. De Nederlandse politici vallen sowieso al in de laatste categorie. Het is te stil in Den Haag. Angstig stil.

Politici steken al vijftien jaar hun kop in het zand of kijken weg. Het tijdperk 1933-1945 zijn ze vergeten en ze houden steeds minder rekening met het behoud van een eigen Joodse identiteit. Artikel 1 en 6 van de Grondwet wordt met een korreltje zout gehandhaafd. Dat bleek tijdens het debat over ritueel slachten en de voorstellen die in de politieke laden klaar liggen om de besnijdenis te ontmoedigen.

De ministers Bussemaker en Asscher gaan binnenkort praten met gemeenten, scholen en maatschappelijke organisaties over de manier waarop discriminatie en antisemitisme het beste kunnen worden aangepakt. Er wordt gepolderd. Is dit de aanpak tegen Jodenhaat? Als de Nederlandse politici hun prioriteiten niet gaan verleggen, hebben we straks geen Joodse jongeren meer. Naïef ben ik niet meer. Het is 1938! Die paar mensen die ik met een hand kan tellen, koester ik.