Deflatie? Niet Draghi, maar de politiek is aan zet

jansenfoto_0
Foto: Ewoud Jansen

Vorige maand daalden de prijzen (op jaarbasis) in de eurozone met 0,2%. Deflatie. Dat is niet de bedoeling. Het is groot nieuws van Eurostat, het Centrale bureau voor de Statistiek van Europa. Wat al een tijd in de lucht hing, is nu officieel.

Deflatie is schadelijk. Niet zozeer vanwege het veelgehoorde verhaal dat consumenten hun aankopen uitstellen in afwachting van nog lagere prijzen. Dat kan misschien een tijdje voor bepaalde duurzame consumptiegoederen. Maar als u vandaag een lege tank heeft kunt u natuurlijk niet wachten met die vol te gooien in de hoop dat olie en benzine volgende week nog goedkoper zijn. Deflatie is vooral schadelijk omdat schulden relatief zwaarder worden. En dat kunnen we in Europa natuurlijk slecht gebruiken.

Een klein beetje inflatie wordt gezien als goed voor de economie. Het is een soort smeermiddel. Je kunt je daarbij blind staren op het verlies aan koopkracht van een euro, maar als dat wordt gecompenseerd door stijging van de salarissen is er niet veel aan de hand. Geen eeuw met zoveel inflatie als de twintigste. Maar het is tevens de eeuw met de grootste welvaartstoename in de menselijke geschiedenis. Het verlies aan koopkracht van een gulden, dollar of pond werd meer dan ruimhartig goedgemaakt door de toename van de koopkracht van een uur arbeid.

Centrale banken, ook de Europese ECB streven naar een beetje inflatie van iets onder de 2%. Deflatie kan dus aanleiding zijn voor nieuwe maatregelen van de ECB zoals het opkopen van (staats)obligaties. Het zogenaamde Quantitative Easing (QE). Dit QE hangt al een tijd in de lucht en kijkend naar de scherp gedaalde rentes van de laatste tijd kun je zeggen dat de markt er al op heeft geanticipeerd dat het inderdaad gaat gebeuren en dat ECB president Mario Draghi op 22 januari een vorm van QE zal aankondigen.

Wat je er ook van moge verwachten, het is één van de weinige dingen die Draghi nog kan doen. En je kunt niet eeuwig bepaalde acties suggereren zonder ooit de daad bij het woord te voegen. Hoe dat QE precies moet worden ingevuld, is binnen de eurozone een lastiger vraag dan bijvoorbeeld in Amerika waar het eerder op grote schaal werd toegepast. Hier in Europa hebben we niet, zoals daar, één grote geïntegreerde markt voor staatsschuld. De ECB zal moeten beslissen hoeveel schuld van welk specifiek land wordt opgekocht. En dat maakt het proces veel politiek gevoeliger dan in Amerika. Lees verder op pagina twee.


Waardeer jij de artikelen op DagelijkseStandaard.nl? Volg ons dan op Twitter!

In dit artikel

Like nu onze nieuwe pagina voor nieuws en opinie!