Mooi: Kankeroverlever creëert “empathie-kaarten” die patiënten vertellen wat ze écht moeten horen

Geen “dit is een reis” en “alles gebeurt voor een reden!”

Toen Emily McDowell aan kanker leed haatte ze de cliché-kaarten die ze kreeg van haar vrienden. Dat was echter niet hun schuld: ze wisten gewoon niet wat ze moesten zeggen.

Emily McDowell Studio
Emily McDowell Studio

Na zware behandelingen – waaronder chemotherapie – besloot Emily daarom om zélf kaarten te maken en te verkopen die kankerpatiënten wél op prijs zouden stellen. Ze legt uit: “Ik wilde dat de patiënten zich begrepen voelden.”

Emily McDowell Studio
Emily McDowell Studio

Ze gooide er wat humor én inlevingsvermogen in, en voila: haar empathie-kaarten zagen het daglicht.

Emily McDowell Studio
Emily McDowell Studio

“Ik vond het zelf nooit leuk om kaarten te krijgen met grappen over kaalheid of ‘gratis borstoperaties,’ wat is waar de meeste kankerkaarten over gaan,” zegt Emily.

Emily McDowell Studio
Emily McDowell Studio

“Het ergste was niet dat ik kaal werd of dat een Starbucks-medewerker me per ongeluk ‘meneer’ noemde omdat ik geen haar had. Nee, het ergste was het gevoel van totale eenzaamheid; vrienden en familieleden negeerden me omdat ze niet wisten wat ze moesten zeggen.”

Screen Shot 2015-05-08 at 18.52.36

“Het is moeilijk om echt een positieve impact te hebben met een beterschapskaart, maar ik hoop toch dat mijn kaarten mensen een beetje vreugde kunnen geven,” zegt ze tenslotte.

Zoals het Amerikaanse IJ Review terecht zegt: “Mission accomplished” Emily.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reacties

3 reacties

  1. Pimsch

    Wees vooral niet onecht.

  2. Nicky

    Grafisch gezien heel mooi en speels. Teksten, ach is persoonlijk en voor een ieder weer anders vaak.

    Mijn kind (student) kreeg voor en op zijn sterfbed honderden kaarten.

    Sommige waren van ‘foute’ kerkmensen. Die hadden door onwetendheid en/of verkeerd onderwijs en starre traditie – in al hun goede bedoelingen – niet echt ‘bemoedigd’. Want daar gaat het toch om.

    Gelukkig de meeste kaarten waren veel inspirerender dan al deze tesamen. Men herinnerde zelfs zijn heerlijke toekomst met Zijn veelgeliefde Heer Jezus. En mijn schat wist waar hij heenging!

    Een week voor zijn sterven hebben we samen nog een loflied gezongen. Daarna kon hij eigenlijk niets meer zeggen of zelfs fluisteren.
    Maar hij is nu gelukkiger dan ons hele gezin samen op de allergelukkigste momenten!

    Wie was het (Moody?) die op zij sterfbed bleef herhalen:
    “Ik zal de Here loven zolang ik leef”
    “Ik zal de Here loven zolang ik leef”
    “Ik zal de Here loven zolang ik leef”…

    Zijn laatste zin kon hij nog net uitspreken:
    “Ik zal de Here loven….”

    Dat is wel anders als je de laatste woorden van (vaak linkse) godloochenaars leest: Nietsche, Jaroslavski, Hugo, Hobbes, Voltaire, Hume, Lenin, Heine, Napoleon, Buddha, Sinowjev, Jagoda, Churchill, Goethe, Röhm…

    Van triest tot zeer vreselijk.

  3. Wachteres

    Die teksten lijken me echt Amerikaans.

    Goed trouwens dat iemand daar verandering in aanbrengt.

    Waarmee ik niet wil zeggen dat in ons land geen stomme opmerkingen worden gemaakt.

    Zelf heb ik borstkanker gehad, nu al tien jaar geleden [en ik leef nog! 😉 ] en wat mij opviel en waar ik plezier over had was dat mensen vaak het K- woord niet durfden uitspreken.

    Kwam ik een kennis of oud- collega tegen: “Hoe gaat het met je”? Mijn antwoord: “Heel goed”.

    “Maar je hebt toch eh … eh.. je bent toch ziek geweest”?

    O, je bedoelt dat ik kanker heb gehad? ”

    “Eh … ja, eigenlijk wel”

    O dat is prima afgelopen hoor.

    Ik heb nooit moeite gehad om er openlijk over te praten.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.