Column Peter Plasman: Kritiek leveren op rechters wegens lage straffen is te gemakkelijk

Er wordt veel te gemakkelijk kritiek geleverd op rechters, vindt advocaat en Code Oranje-Kamerkandidaat Peter Plasman. Als voorbeeld neemt hij de veroordeling van iemand die Kamerlid Pieter Omtzigt met de dood bedreigde, en daar op het eerste gezicht met een nogal lichte straf vanaf kwam.

Zoals bekend beschikt ons land over 17 miljoen voetbal coaches. Dus zijn er zeker minstens zoveel mensen met verstand van voetbal en van alles daar omheen. Zo wordt na elke wedstrijd zorgvuldig geanalyseerd welke fouten de scheidsrechter nu weer allemaal heeft gemaakt. Wel of geen penalty, ten onrechte rood, en ga zo maar door. Wordt een overtreding in het strafschopgebied gemaakt, hup strafschop.

Maar nog nimmer heb ik iemand horen betogen dat de overtreding weliswaar buiten het strafschopgebied werd gemaakt maar dat die zo grof was dat er toch een strafschop gegeven had moeten worden. Waarom horen we dat nooit? De verklaring is vrij simpel en is het intrappen van een open deur. We horen dat niet, omdat iedereen wel weet wanneer een strafschop wel of niet gegeven mag worden. De meeste spelregels zijn bij de 17 miljoen voetbal deskundigen bekend dus niemand zal hierover de scheidsrechter aanvallen. Sterker, de pleuris zou uitbreken wanneer de scheidsrechter voor een zeer grove overtreding bij de middenstip wél tot een strafschop zou beslissen.

Voetbal is natuurlijk extreem belangrijk en zonder scheidsrechter komt er van het spelletje niets terecht. Daar hoort bij dat de beslissingen van de scheidsrechter worden gerespecteerd, maar dat hij achteraf wel bekritiseerd mag worden wanneer hij in strijd met de spelregels beslist.

De rechter in strafzaken is ook iemand die belast is met het toepassen van spelregels, vastgelegd in het Wetboek van Strafrecht en het Wetboek van Strafvordering. Ook vrij belangrijk. Met de vaststelling van deze regels heeft de rechter niets te maken gehad: die regels komen van de wetgever en daarbij heeft de volksvertegenwoordiging het laatste woord, wij dus. Wanneer een wet niet deugt moeten we in de spiegel kijken en niet de rechter daarop aanvallen.
Toch is dat laatste iets dat met regelmaat gebeurt.

Deze week was de rechter aan de beurt die de aanvaller van het Kamerlid Pieter Omtzigt veroordeelde. De aanvaller had onder meer tegen Omtzigt geroepen dat hij hem dood ging slaan. Dat klinkt uiteraard als een hele zware bedreiging. De officier van justitie – die daar namens de samenleving staat – wilde de man drie maanden achter slot en grendel: hij vond dit zeer ernstig. Er zat echter een klein addertje onder het gras. Pieter Omtzigt had deze doodsbedreiging op dat moment niet gehoord. En dan zeggen de spelregels die de strafrechter moet toepassen dat het geen voltooide bedreiging is. Dat is ook logisch, want wanneer u tegen een vriend zegt dat u die eikel van (zelf invullen) een klets voor zijn kop gaat geven zou u raar opkijken wanneer u vervolgens daarvoor wordt veroordeeld.

Toch wordt deze rechter nu aangevallen. Zo schrijft Elseviers correspondent Europese Unie Jelte Wiersma dat de beslissing waanzinnig is en dat de rechter een kromme redenering hanteert, omdat het niet hoort uit te maken of de bedreiging wordt gehoord of niet. Dat laatste mag hij vinden, maar deze rechter kan hij daar niet op aanspreken – die handelt volgens de spelregels. Degene die aangesproken moet worden is de wetgever, want die kan bepalen dat een door de “bedreigde” niet gehoorde bedreiging strafbaar wordt. Als wetgever zou ik wel even achter mijn oren krabben, want het zou nogal druk kunnen worden met die moeilijk bewijsbare zaken.

Het is dit soort gemakkelijke en niet op feiten gebaseerde kritiek op rechters die op termijn het vertrouwen in de rechter ten onrechte kunnen aantasten. Het is beter om naar de strafrechter te kijken alsof hij de voetbalscheidsrechter is. Dus niet van hem verlangen dat hij bij een zeer grove overtreding bij de middenstip de bal op de stip legt. Dat staat geheel los van de vraag of bedreigers en andere aanvallers van politici harder aangepakt moeten worden.

Het aanvallen van politici is een aanval op de democratie en ook de strafrechter moet duidelijk maken dat de samenleving dat niet pikt. De wetgever (dat zijn wij) verplicht de strafrechter om te straffen, maar ook om daarbij rekening te houden met de persoon van de dader. Het motief van de aanvaller speelt daarbij wel enige rol. Een aanval door een extreme jihadist is een andere dan een aanval ingegeven door drank. De aanvaller van Pieter Omtzigt werd dezelfde avond opgepakt wegens openbare dronkenschap. Dat zal de rechter niet zijn ontgaan.

Peter Plasman is kandidaat-Kamerlid bij Code Oranje

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reacties

8 reacties

  1. vandaag

    wie neemt dit subsidie vretende monster serieus ?

    1. RvdBe

      Er kunnen vaak wel zwaardere straffen opgelegd worden, alleen gebeurt dat niet.
      Code Oranje, is dat een satellietpartij van d66 ofzo?
      Niet op stemmen dus.

  2. M. Brandenburg

    “Wanneer een wet niet deugt moeten we in de spiegel kijken en niet de rechter daarop aanvallen.
    Toch is dat laatste iets dat met regelmaat gebeurt.”
    “De aanvaller had onder meer tegen Omtzigt geroepen dat hij hem dood ging slaan. Dat klinkt uiteraard als een hele zware bedreiging. De officier van justitie – die daar namens de samenleving staat – wilde de man drie maanden achter slot en grendel: hij vond dit zeer ernstig. Er zat echter een klein addertje onder het gras. Pieter Omtzigt had deze doodsbedreiging op dat moment niet gehoord. En dan zeggen de spelregels die de strafrechter moet toepassen dat het geen voltooide bedreiging is”

    Met deze linkse benadering van zaken komen we dus bij rechtspraak gebaseerd op de aanname dat wanneer een boom in het bos omvalt en er niemand is die het lawaai hoort, de boom dus geen lawaai heeft gemaakt of misschien wel niet is omgevallen. Het is een rechter die in dit soort onzin meegaat die de schuldige in, een doodsbedreiging, is niet voltooid omdat het slachtoffer de bedreigin niet heeft gehoord. Als we op die manier gaan benaderen, dan dient elke straf met doel om de koning te bedreigen dan wel beledigen als geschrapt te zien, immers daar de koning het niet heeft gehoord is er geen sprake van voltooide belediging danwel bedreiging. Echter het presedent dat het niet uitmaakt dat de Koning het niet gehoord heeft om toch een maximale straf te geven maakt dat voor de wet waar een ieder voor de wet gelijkwaardig is en in gelijke zaken gelijk gehandeld dient te worden dat ook de bedreiger van Omzigt maximaal bestraft kan worden loststaand van het feit of deze de bedreiging heeft gehoord of niet. Wanneer de bedreiging achteraf de inleiding tot de actie van het vermoorden was, gaan we dan ook lichter straffen omdat Omzicht niet gehoord had dat het zou gaan gebeuren, en de dader dus een slachtoffer is vanwege de onoplettendheid van Omzigt.

    Een alleen een zieke geest kan dit soort onzin verzinnen. Een bedreiging is een bedreiging ongeacht of het slachtoffer de bedreiging gehoord heeft of niet, het gaat om de intentie niet om het feit of het slachtoffer heeft meegewerkt of niet. Zeker een rechter zou die inschatting zelf moeten kunnen maken.

    1. Loelap

      Touché!! Goed verwoord!

    2. Loelap

      Rechters zijn doorgaans Links en het is bekend dat Links nogal last heeft van “dader fixatie”.
      Men het spreekrecht voor slachtoffers is er wel wat verbeterd.

  3. Rieks

    Voetbal vergelijken met rechtspraak? Dan heeft Plasman toch iets niet begrepen.Mijn stem gaat hij zeker niet krijgen. Voorzichtig met kritiek op rechters? Waarom, als ze hun werk niet goed doen? Politici houden zich hier verre van dus dan moet de burger het maar doen. Er is reden genoeg voor. Kijk naar de motivering van de rechter die uitlegt hoe Nicky Verstappen wellicht aan zijn einde is gekomen. Wat een stoethaspel en een onbenul.

  4. kees cup

    Als het aan Peter Plasman ligt gaat code oranje dus een soort ‘D66 twee-punt-nul’ worden.
    Nou succes dan maar in maart, maar mijn stem krijgen ze dan niet.

    Vrouwe Justitia blijkt alleen maar blind te zijn aan haar linkeroog.

    In Polen beginnen ze dat te begrijpen, door het ontslaan van hun variant van “d66” rechters.
    De democratisch gekozen president daar doet, tot verdriet van het NIET democratische Brussel, simpelweg wat de meerderheid van het Poolse volk wil.

  5. Henk Albarda

    Dit is weer de echte Peter Plasman. Pro zware criminelen, anti Nederland. Volstrekt onbegrijpelijk dat uitgerekend hij door Richard de Mos is gevraagd.

    Peter Plasman past uitstekend in groen links of d66, maar Richard de Mos heeft kennellijk geen idee waar hij heen wil. Plasman is anti law & order, Richard de Mos beweert VOOR law & order te zijn.

    Nederlandse rechters gebruiken ieder denkbaar excuus om criminelen en islam fundamentalisten vrije hand te geven.
    Plasman, die het ook terecht vindt dat Wilders is veroordeeld en stug volhoudt dat het Wilders proces geen politiek proces is.

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.