Column Paul Cliteur: Lale Gül is recht voor haar raap, tegen woke gewauwel maar met snikkels

Hoogleraar Paul Cliteur is meteen na publicatie van Lale Güls debuutroman Ik ga leven verknocht geraakt aan het schrijfsel. “Ik zit te schateren van het lachen,” schrijft de academicus: “Ik ga leven is een mooi antwoord op het Woke gewauwel waarmee we tegenwoordig overspoeld worden.”

Wat een geweldig boek van Lale Gül, Ik ga leven. Terwijl ik zit te lezen, realiseer ik mij ineens dat ik helemaal van de Nederlandse literatuur vervreemd was geraakt omdat ik deze al jarenlang associeerde met saaie deugauteurs als Tommy Wieringa en Arnon Grunberg. Niks te beleven. Maar met Gül zit ik weer te schateren van het lachen. Ik waan me weer in de tijd van Gerard Reve.

Misschien is dat niet eens zo’n slechte introductie voor dit stukje. Zoals Reve (toen Van het Reve) in De avonden (1946) het muffe milieu beschrijft waar hij uitkomt, doet Gül dat ook. Maar Gül schrijft grappiger. De avonden is dan ook eigenlijk een saai boek. Reve komt pas op gang met Op weg naar het einde, Moeder en zoon, enzovoort.

Sterker, Ik ga leven is hilarisch. En ongelooflijk intelligent. En ook nog eens ongelooflijk actueel in verband met de integratie van minderheden in de Nederlandse samenleving. Wat zou het fijn zijn als onze politici in Den Haag dit boek zouden lezen.

Ik ga leven is een mooi antwoord op het woke gewauwel waarmee we tegenwoordig overspoeld worden: “Ik minacht ze met grote innigheid, die mensen die zich ontslaan van de morele plicht om alles met macht te krenken en met enige regelmaat te provoceren” schrijft Lale Gül op pagina 15.

Of deze: “Het leveren van kritiek is een kwestie van beschaving, en niet het opeisen van fatsoen,” ook op diezelfde pagina.

Dit is er één voor minister Sigrid Kaag, want dit boek is een antwoord op het microfeminisme waar minister Kaag zo sterk in is. “Microfeminisme”. Ik bedoel dit: Kaag hield tijdens een recent tv-gesprek premier Rutte voor dat tijdens de kabinets­vergaderingen voorzitter Rutte de mannelijke ministers langer aan het woord liet dan de vrouwelijke. Oh, gossie.

Minister, dit is een ander soort feminisme. Lale schrijft: “Een vrouw, dus ook ik, mag niet op zichzelf wonen voor haar huwelijk, dan zou ze verleid worden grote zonden te begaan en hadden de ouders geen toezicht op haar. Bij een snikkel maakte het op de een of andere manier niet veel uit.” (p. 39)

Snikkel, ja Lale is wel recht voor z’n raap. Maar dat was Reve ook.

Abonneer je gratis en voor niets op het Telegram-kanaal van De Dagelijkse Standaard, en like onze spiksplinternieuwe Facebook-pagina!
In dit artikel

Wie op onze website reageert, gaat akkoord met ons huisreglement.

Reacties

7 reacties

  1. Drostemannetje

    op meisjes als Lale Gül zitten wij te wachten. Meisjes die zich bevrijden van de verstikkende middeleeuwse Islam. Ik hoop dat er nog vele volgen. Weer eens wat anders dan die fascist/nazi nar Martijn Koning.

  2. Mireille

    Heeft u haar boek al gekocht? Daarmee is ze meer geholpen da met uw nietszeggende bijdrage!

  3. Paul Cliteur

    Jazeker, ik verwijs toch ook naar de pagina’s waar ik de citaten vandaan haal. 🙂

  4. 56RdK

    Wat ook zonder meer is aan te rade is de column van Ebru Umar van 12 maart jl:
    “Over 50 jaar galmt de azaan door élke stad.”

    Ebru, ook zo’n heldhaftige vrouw die weet wat de islam voor een onnoemelijk gevaar is!

  5. Tuinpaden

    Dhr. Cliteur zou het fijn vinden als politici dit boek zouden lezen. Dat zou kunnen, maar of ze begrijpend lezen, dat verwacht ik niet.
    Hun zijn eigenlijk de oorzaak van dit debacle.
    En ik ga er ook van uit dat ze moslims verder zullen steunen.
    Ze zijn hier altijd voor geweest..

e-mail:

 
Ja, ik ga ermee akkoord dat Dagelijkse Standaard mij incidenteel commerciële emails stuurt.