Catherine Keyl haalt genadeloos uit naar deugmedia: "Waarom vragen ze niet of Nederland wél goed genoeg is voor de uitkering?"

De columniste legt de vinger direct op de zere plek als het gaat over de maatschappelijke impact van het duel. De media stonden voorafgaand aan de wedstrijd bol van de koppen dat Marokko ons land zou gaan overheersen. Keyl geeft ruimschoots toe dat dit soort teksten een unheimlich gevoel oproepen, puur omdat er in tegenstelling tot bijvoorbeeld Duitsers, wel honderdduizenden Marokkanen binnen onze landsgrenzen wonen.

In plaats van dit dieperliggende integratieprobleem op een volwassen en journalistieke manier te benaderen, vervallen de tv-redacties volgens haar in lachwekkende en clichématige armoede. Telkens weer hoorde zij de obligate vraag of de supporters nu voor Nederland of voor Marokko waren. Wanneer een jongere vervolgens het makkelijke deugantwoord geeft dat men "niet kan kiezen tussen vader of moeder", smelten de verslaggevers direct weg in hun eigen multiculturele sprookje.

🔗 Doneren kan veilig en rechtstreeks via bankoverschrijving:

IBAN: NL95RABO0159098327

T.n.v.: Liberty Media

Keyl stelt terecht dat de verslaggevers hiermee hun maatschappelijke plicht verzaken. Waarom vraagt zo’n onderdanige journalist nou nooit eens aan de weigerachtige supporters of Nederland soms wél goed genoeg is om maandelijks hun uitkering over te maken?

Het is een volkomen terechte vraag die de scheve verhoudingen in de multiculturele polder direct blootlegt. Natuurlijk benadrukt de columniste dat er ook zat burgers met een migratieachtergrond zijn die dankzij hun opleiding een topbijdrage leveren aan onze welvaart, maar dat ontslaat de journalistiek niet van de plicht om de vinger op de zere plek te leggen bij het deel dat profiteert van onze sociale voorzieningen maar weigert kleur te bekennen.

De slappe houding van de pers is bovendien extra gevaarlijk omdat de sportverslaggeving tegenwoordig de rolmodellen van de samenleving levert. Waar de Haagse politieke journalistiek vroeger nog aanzien genoot, is de interesse in politiek Den Haag bij het grote publiek gekelderd naar een schamele 20 procent.

Maar liefst de helft van de bevolking is louter nog geïnteresseerd in voetbal. De sportjournalisten dragen dus een gigantische verantwoordelijkheid in hoe zij dit soort maatschappelijke spanningen op het scherm brengen, maar ze falen hopeloos door louter te kiezen voor makkelijke sensatie.

Als niet-sportkijker word je in de maanden juni en juli inmiddels volledig gemarginaliseerd; de rest van het wereldnieuws wordt ijskoud weggesneden voor de waanzin rondom de bal. Het gewone volk lijkt de strijd te hebben opgegeven en accepteert dat voetbal inmiddels belangrijker is geworden dan de politiek. Alleen, zo waarschuwt Keyl tot slot vlijmscherp: de grote beslissingen die ons goud eerlijk allemaal in de portemonnee en in het dagelijks leven raken, worden nog altijd in Den Haag genomen, en niet op het voetbalveld.

Hulde aan Catherine Keyl voor deze rake en broodnodige column! Het is de hoogste tijd dat de talkshows en de nieuwsprogramma's hun onderdanige houding laten varen en weer echte journalistiek gaan bedrijven. Stop met het pamperen van de dubbele loyaliteit, stel de harde vragen over de betaalbaarheid van onze verzorgingsstaat en herstel het gezonde verstand op de beeldbuis!