OM sleept Jan Roos om een grap voor drie rechters, maar eist pas vanaf vandaag standaard cel voor wie een hulpverlener slaat

Maar in het verloederde Nederland van de afgelopen decennia zijn deze hulpverleners vogelvrij verklaard. Vrijwel ieder weekeinde lezen we over ambulancemedewerkers die worden belaagd door opgeschoten tuig, agenten die worden bekogeld met vuurwerk en conducteurs die door zwartrijders het ziekenhuis in worden geschopt. Het respect voor het uniform is door jarenlang wegkijken, pappen en nathouden door de overheid nagenoeg volledig verdampt.

Vanaf vandaag, 1 oktober 2026, lijkt het Openbaar Ministerie eindelijk wakker te zijn geschud. Het OM heeft haar landelijke richtlijn voor fysiek geweld tegen functionarissen met een publieke taak aangescherpt. Het nieuwe uitgangspunt is helder en klinkt zowaar hoopgevend: wie een hulpverlener aanvalt, krijgt te maken met een eis tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Zelfs bij een enkele klap of schop zonder zwaar letsel, maar waarbij wel sprake is van pijn, hanteert de officier van justitie voortaan een eis van vier weken cel. Is er sprake van herhaling of recidive, dan gaat de eis direct naar zes weken onvoorwaardelijk. De aangescherpte regels gelden niet alleen voor politie, ambulance en brandweer, maar nadrukkelijk ook voor buschauffeurs, onderwijzers, boa's en journalisten.

💳 Wilt u ons steunen om dit onafhankelijke journalistieke tegengeluid overeind te houden? Doneer dan eenvoudig via BackMe, of maak vandaag nog een donatie over naar:

Op papier is dit een uitstekende, noodzakelijke stap waar wij bij De Dagelijkse Standaard al jaren voor pleiten. Wie zijn poten niet kan thuishouden van een hulpverlener, hoort niet weg te komen met een taakstrafje van veertig uur schoffelen in het plantsoen of een voorwaardelijke boete. Die hoort direct van straat te worden gehaald en de bajes in te draaien, zodat hij kan voelen dat de samenleving dit gedrag niet langer tolereert. Het recht op een veilige werkplek is een absolute minimumeis voor iedereen die zich inzet voor de publieke zaak.

Maar laten we alsjeblieft niet te vroeg juichen, want tussen de stoere beleidstaal van het OM en de dagelijkse praktijk in de rechtbank gaapt een peilloos diepe kloof.

Een richtlijn van het Openbaar Ministerie is immers slechts een eis. De uiteindelijke beslissing ligt nog altijd bij de rechterlijke macht. En laat die rechterlijke macht nu net tot op het bot doordrenkt zijn van een softe, progressieve ideologie waarin de dader steevast wordt gezien als een zielig slachtoffer van jeugdtrauma’s, stagediscriminatie of maatschappelijke achterstelling. Hoe vaak hebben we niet meegemaakt dat een officier van justitie een celstraf eist, waarna een D66-rechter het vonnis doodleuk omzet in een werkstrafje omdat opsluiting 'de kans op re-integratie zou schaden'?

Bovendien wringt hier de bizarre scheefgroei in de prioriteiten van justitie. Als het gaat om echte criminelen die hulpverleners molesteren, moet het OM een richtlijn optuigen om eindelijk tot een minimale eis van vier weken te komen. Maar wanneer twee dwarse opiniemakers als Jan Roos en Dennis Schouten van RoddelPraat een paar foute grappen maken over het gewicht van twee vrouwen op YouTube, trekt datzelfde OM direct een meervoudige strafkamer met drie rechters open om hen te vervolgen wegens 'verbale agressie'!

Voor spot en satire worden kosten noch moeite gespaard, maar voor straatterreur tegen agenten moest er tot 1 oktober gewacht worden op een aangescherpte richtlijn.

Een verpleegkundige die in elkaar is geslagen tijdens een nachtdienst heeft niets aan een ronkend persbericht van het ministerie. Die wil dat de dader nog dezelfde nacht in de cel belandt, via het snelrecht wordt berecht en daadwerkelijk achter slot en grendel verdwijnt. Geen eindeloze psychologische rapportjes, geen uitstelgedrag en geen fopstraffen.

De nieuwe richtlijn van het OM verdient het voordeel van de twijfel, maar de echte test begint in de rechtszalen. Wij zullen nauwlettend in de gaten houden of rechters deze eis overnemen, of dat zij de richtlijn massaal terzijde schuiven met ambtelijke excuses. De staat heeft het monopolie op geweld, en wie dat monopolie gebruikt om hulpverleners te intimideren, verdient de zwaarste straf die de wet kent. Handhaaf die norm zonder uitzondering.