Werkende moeder dreigt dakloos te worden

Kijk vervolgens naar de rauwe werkelijkheid van de 27-jarige Raven uit Rotterdam, en je ziet hoe dat hele neoliberale kaartenhuis met een donderende klap in elkaar stort.

Raven is een jonge, hardwerkende alleenstaande moeder van twee peuters van twee en drie jaar oud. Ze werkt keurig 32 uur per week, verdient haar eigen centen en probeert haar gezin op een eerlijke manier door de maand te loodsen. Maar door een aflopend tijdelijk huurcontract staat ze per 1 oktober letterlijk op straat. Een dak boven het hoofd voor haar en haar kinderen is er simpelweg niet.

En wat krijgt deze ploeterende moeder te horen wanneer ze in paniek aanklopt bij de gemeente Rotterdam voor een urgentieverklaring? Ze krijgt nul op het rekest. De bureaucratische reden van het stadsbestuur? Raven wordt aangemerkt als 'financieel zelfredzaam' en kan dus het rambam krijgen.

U leest het werkelijk goed. Omdat deze vrouw keurig 32 uur per week werkt en niet in een uitkering hangt, weigert de gemeente haar te helpen. Haar plichtsbesef en arbeidsethos worden door de kille ambtenarij gebruikt als een juridisch breekijzer om haar met twee baby's de straat op te tiefen.

👉 Steun ons direct via BackMe:

📬 Wilt u zich liever zelf direct inschrijven voor onze gratis column op Substack? Dat kan uiteraard ook (en staat open voor iedereen, ook als u niet doneert): https://dagelijksestandaard.substack.com/

Waar haalt een stadsbestuur het gore lef vandaan om een salarisstrook te verwarren met een huissleutel? Denken de ivoren-torenbewoners op de Coolsingel werkelijk dat je met een modaal salaris van 32 uur zomaar even een vrije sectorwoning van 1.800 euro per maand binnentikt in de huidige krankzinnige markt? Waar moet een alleenstaande werkende moeder in hemelsnaam heen als een sociale huurwoning een wachttijd heeft van vijftien jaar en particuliere huisjesmelkers een inkomenseis stellen van vier keer de huur?

Wat voor een volslagen pervers signaal geef je als overheid af aan de werkende klasse? De boodschap van de gemeente Rotterdam is klip-en-klaar: had je maar niet moeten werken. Was je maar lekker thuis op de bank gaan zitten met een uitkering, toeslagen en een stapel schulden, want dan had het zorgleger wél met thee en koekjes klaargestaan om je een urgentieverklaring in de maag te splitsen. Het hardwerkende volk wordt afgestraft, terwijl passiviteit wordt beloond.

En zet dit schandaal nu eens af tegen de prioriteiten van het kartel. Wanneer er een bus met buitenlandse asielzoekers arriveert, toveren de gemeenten binnen 24 uur complete hotels, cruiseschepen en gemeubileerde containerwoningen uit de hoge hoed. Dan worden noodverordeningen afgekondigd, bestemmingsplannen overboord gekieperd en miljoenen euro's aan belastinggeld stukgeslagen. Maar als een oer-Hollandse werkende meid met twee kleine kinderen dreigt te bevriezen op een parkbankje, trekt de bureaucraat een laffe ambtelijke grimas en wijst naar de regeltjes.

Het gezin hoort het onaantastbare fundament van onze beschaving te zijn. Als een maatschappij toestaat dat kinderen van twee en drie jaar dakloos worden omdat hun moeder haar eigen broek ophoudt, dan is die maatschappij moreel volkomen failliet.

De verantwoordelijke wethouder in Rotterdam moet zich kapot schamen. Trek dit dossier vandaag nog uit de bureaucratische shredder en zorg voor een woning voor Raven en haar kleintjes. Stop met de vernedering van de werkende Nederlander.

👉 Steun ons direct via BackMe:

📬 U kunt zich ook altijd direct en geheel gratis inschrijven voor onze Substack via: https://dagelijksestandaard.substack.com/