Roemeense bende zou tientallen vrouwen als bezit hebben behandeld op Amsterdamse Wallen

Sekswerkers moesten volgens de politie betalen om op een deel van de Wallen te mogen werken. Vrouwen werden met mooie beloften naar Amsterdam gehaald, moesten vermoedelijk bijna al hun inkomsten afstaan en werden met intimidatie, bedreiging en in sommige gevallen geweld onder controle gehouden.

De mannen zouden niet alleen het gebied als hun bezit hebben beschouwd.

Ook de vrouwen waren in hun ogen kennelijk eigendom.

Zeven Roemeense mannen tussen de 34 en 45 jaar zijn aangehouden. Vier in Amsterdam en drie in Roemenië. De politie vermoedt dat tientallen sekswerkers slachtoffer zijn geworden.

De verdachten zijn nog niet veroordeeld. De rechter zal uiteindelijk bepalen wat kan worden bewezen. Maar wanneer het onderzoeksbeeld klopt, heeft zich in het hart van Amsterdam een vorm van moderne slavernij afgespeeld.

En dat gebeurde niet in een afgelegen schuur of verborgen kelder.

Het gebeurde op de Wallen: een van de drukst bezochte, meest gefilmde, strengst gereguleerde en meest besproken plekken van Nederland.

Het Team Migratiecriminaliteit en Mensenhandel begon begin dit jaar een onderzoek na anonieme tips en andere signalen over misstanden bij de raamprostitutie.

Volgens de verklaring van de politie kwam daarbij een groep Roemeense mannen in beeld die een specifiek gedeelte van de Wallen als haar eigendom leek te beschouwen.

Vrouwen die daar wilden werken, moesten wekelijks een fors bedrag betalen.

Zij kregen daar niets voor terug. Het was geen huur, beveiliging of andere dienst. De betaling was simpelweg de prijs om in het gebied te mogen werken zonder problemen te krijgen met de groep.

Wie niet betaalde, werd bedreigd.

Feitelijk zou daarmee een criminele belasting zijn geheven binnen de Nederlandse hoofdstad. De officiële overheid schrijft regels, verstrekt vergunningen, int belastingen en organiseert toezicht. Maar op straat bepaalde een buitenlandse groep wie werkelijk mocht werken.

Dat is geen klein incident. Dat is verlies van gezag.

De vrouwen kwamen oorspronkelijk uit Roemenië. Sommigen werkten daar of in een buurland al in de prostitutie.

De mannen zouden hen naar Amsterdam hebben gelokt met beloftes over betere inkomsten en goede werkomstandigheden. Eenmaal aangekomen, moesten de vrouwen vermoedelijk het grootste gedeelte van hun opbrengsten afstaan.

De politie houdt rekening met jaarinkomsten van honderdduizend tot honderdvijftigduizend euro per sekswerker. De verdachten hadden voor zover bekend geen regulier werk, maar leidden ondertussen wel een opvallend luxe bestaan.

Terwijl de vrouwen achter het raam geld verdienden, zouden de mannen het uitgeven aan terrassen, drugs, dure kleding en casino’s.

De vrouwen droegen het fysieke, emotionele en maatschappelijke risico. De mannen streken het geld op.

Wie nog altijd beweert dat iedere vorm van prostitutie vanzelf “zelfstandig ondernemerschap” en “seksuele bevrijding” is, moet dit politiedossier lezen.

Waar grote bedragen, kwetsbare vrouwen, internationale migratie en anonimiteit samenkomen, staan uitbuiters klaar.

De vermoedelijke controle draaide niet uitsluitend om fysieke bedreiging.

Verschillende verdachten hadden volgens de politie een relatie met slachtoffers. In sommige gevallen hadden zij samen een kind. Vrouwen werden een huwelijk, gezin en woning in Roemenië voorgespiegeld.

Zo ontstond een afhankelijkheid die veel dieper gaat dan een simpele financiële transactie.

Het slachtoffer denkt dat zij werkt aan een gezamenlijke toekomst. Ondertussen wordt haar inkomen afgepakt, haar huisvesting gecontroleerd en haar bewegingsvrijheid steeds verder ingeperkt.

Dat is een bekende methode van mensenhandelaren. Liefde, hoop en een gezin worden niet aangeboden als toekomst, maar gebruikt als ketting.

Van buitenaf lijkt een vrouw misschien vrij rond te lopen. In werkelijkheid weet zij dat haar woning, kind, inkomsten en relatie volledig in handen van dezelfde man liggen.

De politie zag hoe mannen in groepen over de Wallen liepen, toezicht hielden en vrouwen op intimiderende wijze instructies gaven.

Het gebeurde openlijk. In het zicht van bezoekers, camera’s en toezichthouders.

Amsterdam praat al jaren over de Wallen.

Burgemeester Femke Halsema wil ramen verplaatsen. Er wordt gedebatteerd over een erotisch centrum. Gemeentelijke beleidsmakers produceren nota na nota over toerisme, vrouwenrechten, overlast, veiligheid en de “positie van sekswerkers”.

Maar ondertussen zou een groep mannen gewoon hebben bepaald wie op een deel van de Wallen mocht werken en hoeveel geld zij moesten afstaan.

Dan moet de gemeente uitleggen wat al het toezicht waard was.

Hoe konden mannen zonder zichtbaar inkomen een luxueus leven leiden terwijl zij voortdurend rondliepen in een gebied vol camera’s en handhaving? Hoe kon structurele intimidatie van tientallen vrouwen zo lang buiten beeld blijven? Hoeveel signalen zijn gemist, verkeerd beoordeeld of tussen instanties blijven liggen?

De arrestaties zijn een verdienste van de recherche en de internationale samenwerking met de Roemeense politie. Maar zij roepen tegelijkertijd vernietigende vragen op over het Amsterdamse bestuur.

Als de verdenkingen worden bewezen, horen de daders zware gevangenisstraffen te krijgen.

Mensenhandel is geen administratief vergrijp. Het is het doelbewust vernietigen van de vrijheid van een ander mens voor persoonlijk financieel gewin.

Waar de wet dat toestaat, moet na de straf bovendien uitzetting volgen. Nederland heeft geen enkele verplichting om veroordeelde buitenlandse mensenhandelaren na hun detentie opnieuw in onze samenleving te laten terugkeren.

Ook crimineel vermogen moet volledig worden afgepakt. Geen villa, dure kleding, auto of casinowinst mag veilig blijven wanneer die is betaald met geld dat van uitgebuite vrouwen werd geroofd.

De politie vermoedt dat er tientallen slachtoffers zijn. Dat betekent dat de huidige zaak mogelijk slechts het zichtbare gedeelte is.

De Wallen moeten worden terugveroverd op iedereen die denkt daar een eigen criminele staat te kunnen vestigen.