Schande onder Van den Brink: veelpleger Tarek el A. mocht blijven, tot hij een gezin met mes en accuboor te lijf ging

Het gaat om Tarek el A., een Marokkaan van 38, meldt GeenStijl. Hij heeft een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd. Toch staat hij volgens de site al tientallen keren in het politiesysteem, met veroordelingen voor onder meer diefstallen en geweld in 2017 en 2018, en met bedreigingen en drugsproblemen.

Voor de aanval op het gezin kreeg hij veertien maanden cel, waarvan een halfjaar voorwaardelijk. Volgens GeenStijl staat hij daarmee bijna weer buiten.

Voor die dochter wordt een volkstuin nooit meer gewoon een volkstuin. Elke keer dat ze er komt, ziet ze de plek waar het gebeurde. Dat litteken draagt zij, niet de man die binnen afzienbare tijd weer vrij rondloopt.

PVV-Kamerlid Marina Vondeling wil weten hoe dit kan. Ze stelde vrijdag Kamervragen aan asielminister Bart van den Brink (CDA). „Waarom is deze Marokkaanse crimineel niet direct na zijn allereerste strafbare feit het land uitgezet?”, vraagt ze.

Het is de vraag die elke gewone Nederlander zich stelt. Een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd is geen recht voor altijd. Het is een tijdelijke toestemming, en die hoort te vervallen als je hier het ene misdrijf na het andere pleegt.

Juist die tijdelijkheid maakt het erger. Een vergunning voor bepaalde tijd betekent dat er momenten zijn waarop de overheid opnieuw kan kijken of iemand hier mag blijven. Bij Tarek el A. leidde dat kennelijk nooit tot vertrek.

Toch mocht Tarek el A. blijven. Jaar na jaar, registratie na registratie. Wie na tientallen registraties nog altijd hier mag zijn, krijgt geen tweede kans, maar een vrijbrief.

Vondeling vraagt ook of Van den Brink erkent dat het leed van dit gezin voorkomen had kunnen worden als er eerder was ingegrepen. Dat is de kern. Elke dag dat zo iemand hier bleef, was een dag waarop de volgende aanval kon gebeuren.

Vondeling stelt ook de vraag waar het kabinet steeds omheen draait: voelt de minister zich verantwoordelijk voor het geweld dat dit soort types kunnen plegen, omdat ze niet worden uitgezet? Dat antwoord is hij niet alleen de Kamer schuldig, maar ook dit gezin.

Het is niet de eerste keer. Vondeling verwijst zelf naar Mohammed K., de Syriër met 114 politieregistraties, van wie de familie volgens zijn advocaat naar Nederland mocht komen. Telkens hetzelfde patroon: eindeloze registraties, weinig gevolgen, en nooit dat ene vliegticket naar huis.

En de straffen zelf? Vondeling noemt veertien maanden, waarvan een halfjaar voorwaardelijk, „een lachertje” voor wat zij een poging tot doodslag noemt. Ze vraagt of Van den Brink bereid is minimumstraffen in te voeren.

Reken het na. Veertien maanden, waarvan zes voorwaardelijk, betekent acht maanden cel voor een aanval op een vader, een moeder en hun dochter. Wie dat aan dit gezin moet uitleggen, staat niet sterk.

De gewone Nederlander die eens te hard rijdt, krijgt de volle mep. Een vreemdeling met tientallen registraties mag blijven en komt er na een geweldsexplosie met een paar maanden vanaf. Het asielsysteem van Van den Brink beschermt de dader beter dan de buurt.

Het ergste is dat dit voorspelbaar was. Wie in 2017 en 2018 al voor geweld werd veroordeeld en daarna gewoon doorging, gaf ruim op tijd een signaal af. Niemand pakte het op.

Iemand zal zeggen dat elke zaak anders is, en dat de rechter alle omstandigheden heeft gewogen. Prima. Maar de vraag of iemand hier mag blijven, ligt niet bij de strafrechter. Die ligt bij de minister.

Van den Brink is pas sinds februari minister, dat klopt. Maar het systeem dat dit toeliet, beheert hij nu, en hij kan het vandaag veranderen. Een Nederlander met zo'n strafblad komt nergens meer aan de bak. Een vreemdeling met tientallen registraties houdt gewoon zijn vergunning.

Vondeling vraagt Van den Brink of hij kan garanderen dat Tarek el A. direct na zijn straf het land uit gaat, met een levenslang inreisverbod. Dat hoort het enige antwoord te zijn: ja.

En dan het grotere plaatje. Vondeling wil weten hoeveel asielzoekers en statushouders al meerdere keren in de fout gingen, hoeveel daarvan zijn uitgezet en hoeveel er nog vrij rondlopen. Van den Brink moet die cijfers gewoon geven, per jaar en zonder omwegen.

Want dit gezin had een normale middag op hun volkstuin. Zo hoort het ook te zijn. Jij moet met je kind naar je moestuin kunnen zonder bang te zijn voor iemand die hier allang niet meer had mogen zijn. Het minste wat een land zijn eigen mensen verschuldigd is, is dat wie hun dat afpakt, hier niet langer welkom is.