Totale bureaucratie in de klas: Kamer kraakt rabiate onderwijswet tegen pesten

De wet verplicht scholen tot een loodzwaar en uitgebreid veiligheidsbeleid. Wat houdt dat in de Haagse praktijk in? Scholen moeten voortaan elk incident minutieus registreren en direct melden bij de Onderwijsinspectie, een doorlopende 'leerlingmonitor' bijhouden, en zowel interne als externe vertrouwenspersonen aanstellen.

Daarnaast wordt een speciale veiligheidscoördinator verplicht en moet het hele circus jaarlijks uitgebreid worden geëvalueerd. Het is de dwingende retoriek van de controlestaat in optima forma. De focus ligt hierdoor puur op registreren, monitoren en controleren, in plaats van dat er daadwerkelijk wordt ingegrepen op het schoolplein.

De kritiek in de Tweede Kamer was dan ook niet mals tijdens het debat. PVV-Kamerlid Annette Raijer sloeg de spijker op de kop met haar harde oordeel: "Wij zijn van mening dat je met formulieren invullen dit probleem niet oplost." René Claassen van Groep Markuszower noemde het plan een "schoolvoorbeeld van bureaucratie" en een "papieren tijger".

Zelfs binnen de partijen die het minderheidskabinet steunen, zoals D66 en VVD, groeit de diepe bezorgdheid over de exploderende regeldruk voor het onderwijspersoneel. Scholen zuchten immers al jaren onder een enorme administratieve last, waardoor leraren vaker achter hun computer zitten dan dat ze voor de klas staan.

Ook vanuit de oppositie klinkt felle weerstand tegen deze verkeerde bestuurlijke reflex. Men vreest dat door deze wet de werkelijke focus op de veiligheid van het kind volledig verdwijnt, omdat directeuren en leraren te druk zijn met het afvinken van vinkjes voor de Onderwijsinspectie.

Bovendien hangt er een rabiate prijskaart aan dit bureaucratische luchtkasteel: het hele plan kost de belastingbetaler maar liefst 60 miljoen euro. Geld dat volgens critici veel beter op een andere manier rechtstreeks in de klas had kunnen worden gestoken, in plaats van te worden verkwist aan rapporten en coördinatoren.

De wet was oorspronkelijk een prestigeproject van toenmalig staatssecretaris Mariëlle Paul, maar de hete aardappel is nu doorgeschoven naar de huidige staatssecretaris Judith Tielen (Onderwijs, VVD). Zij heeft de twijfelachtige eer om dit rabiate voorstel door de Tweede en Eerste Kamer te slepen.

Het past perfect in de bredere traditie van het minderheidskabinet van premier Rob Jetten en de globalistische krachten van Progressief Nederland: bij elk maatschappelijk probleem wordt er reflexmatig gegrepen naar meer regels, meer meldingsplichten en meer centrale controle, terwijl de autonomie van de lokale school en de leraar volledig wordt uitgekleed.

Het is nog onduidelijk of de wet het gaat redden, aangezien staatssecretaris Tielen pas later antwoord geeft op de felle kritiek en de indringende vragen uit de Kamer. Een ding is echter zeker: met deze doorgeschoten regelzucht help je geen enkel gepest kind. Je helpt er alleen de controlerende instanties mee die hun eigen bestaan willen rechtvaardigen. Het onderwijs heeft behoefte aan rust, gezag in de klas en directe handhaving, niet aan een berg papierwerk van 60 miljoen euro.