DICTATORIAAL: Paniek bij Labour! Starmer blokkeert terugkeer populaire rivaal om macht te behouden

Het spel dat nu wordt gespeeld in Londen is exemplarisch voor hoe links met macht omgaat: ze prediken democratie, maar dulden geen tegenspraak. Andy Burnham, die als burgemeester van Manchester wél weet wat er leeft onder het volk, had zich kandidaat willen stellen om een parlementslid te vervangen dat vorige week ontslag nam. Een logische stap voor een zwaargewicht binnen de partij.

Maar dat feest gaat niet door. De "partijcommissie" - lees: de lakeien van Starmer - heeft zijn kandidatuur direct tegengehouden. Het is een politieke liquidatie in optima forma. Zonder zetel in het parlement kan Burnham namelijk geen gooi doen naar het partijleiderschap.

Starmer heeft de regels zo in zijn voordeel gebogen dat zijn rivaal machteloos aan de zijlijn moet blijven staan. "Alleen parlementsleden kunnen een leiderschapsstrijd ontketenen," en dus houdt Starmer de deur angstvallig op slot.

De reden voor deze paniekvoetbal is helder: Keir Starmer maakt er een potje van. De man werd in 2024 met veel bombarie verkozen, maar de "populariteit van de partij is sindsdien sterk gedaald". De Britten beginnen door te krijgen dat ze een kat in de zak hebben gekocht. Starmer heeft "grote moeite om beloften van een sterkere economie en betere openbare diensten waar te maken".

Maar het pijnlijkste punt - en dat klinkt ons in Nederland bekend in de oren - is de immigratie. Starmer beloofde "strengere grenscontroles", maar in de praktijk staan de grenzen wagenwijd open. Het land wordt overspoeld, de burger betaalt de rekening, en de premier is drukker met het uitschakelen van partijgenoten dan met het beschermen van zijn land.

Deze streek gaat Starmer nog duur komen te staan. Britse media als de BBC en The Guardian waarschuwen al dat dit besluit de "ontevredenheid binnen Labour verder kan aanwakkeren". Je kunt de deksel op de snelkookpan proberen te houden door iedereen die kritisch is buiten de deur te zetten, maar uiteindelijk ontploft de boel toch. Starmer regeert als een bange vorst in een afbrokkelend kasteel. En Andy Burnham? Die wacht geduldig tot de premier over zijn eigen falen struikelt. En dat gaat sneller gebeuren dan Starmer lief is.