‘Witte mannen naar achteren’ is ineens géén discriminatie: het linkse meldpuntencircus ontmaskert zichzelf

De conclusie van de professionele discriminatiebestrijders? Er is volgens hen onvoldoende aanleiding om te denken dat sprake was van discriminatie.

Natuurlijk niet.

Want in het ideologische universum van de diversiteitsindustrie hangt discriminatie kennelijk niet af van wat iemand doet, maar van wie het doelwit is. Sommige groepen moeten tegen iedere kwetsende blik worden beschermd. Andere groepen mogen openlijk op basis van huidskleur en geslacht naar achteren worden gestuurd, zolang de juiste progressieve woorden er maar omheen worden gebouwd.

Volgens Discriminatie.nl wilde Sophie Straat niemand uitsluiten. Zij zou slechts tijdelijk ruimte hebben willen maken voor mensen die zich in een moshpit minder veilig voelen.

Ook speelde mee dat de oproep tijdens een artistiek optreden werd gedaan. Kunstenaars genieten terecht een ruime vrijheid om te provoceren, te choqueren en te kwetsen. Het Belgische Unia kwam volgens NieuwRechts tot een vergelijkbare beoordeling.

Maar daarmee is de maatschappelijke hypocrisie niet verdwenen. Integendeel.

Stel dat een rechtse zanger had geroepen: “Alle zwarte mannen naar achteren, nu zijn de witte mensen aan de beurt.” Niemand bij Discriminatie.nl zou eerst rustig onderzoeken of het slechts om één korte moshpit ging. Niemand zou zeggen dat de artiest eigenlijk ruimte wilde maken voor mensen die zich onveilig voelden. De publieke veroordeling zou onmiddellijk, totaal en meedogenloos zijn.

Laat één ding duidelijk zijn: Sophie Straat hoeft wat mij betreft niet strafrechtelijk te worden vervolgd omdat zij op een podium onsmakelijke identiteitspolitiek bedrijft. De vrijheid van meningsuiting bestaat juist om uitingen te beschermen die anderen ergerlijk, dom of kwetsend vinden.

Het Openbaar Ministerie beoordeelt de aangiftes nog. Maar een werkelijk vrije samenleving moet uiterst terughoudend zijn met het strafrecht bij politieke en artistieke uitingen.

Het probleem is niet dat Sophie Straat te veel vrijheid krijgt. Het probleem is dat rechts diezelfde vrijheid voortdurend wordt ontzegd - sociaal, professioneel en soms juridisch.

Rechtse cabaretiers, schrijvers, journalisten en politici worden langs een microscopische meetlat gelegd. Een scherpe grap wordt “onveilig”. Een statistische constatering wordt “stigmatiserend”. Kritiek op immigratie wordt “haat”. Maar wanneer een linkse artiest mensen expliciet indeelt op ras en geslacht, verschijnt plotseling een compleet filosofisch bouwwerk om uit te leggen waarom het eigenlijk heel inclusief was.

Dat is geen gelijkheid. Dat is ideologische macht.

Een concert hoort mensen samen te brengen. Links, rechts, homo, hetero, man, vrouw, zwart en wit kunnen naast elkaar van dezelfde muziek genieten. Dat is echte verbinding: mensen behandelen als personen, niet als wandelende vertegenwoordigers van een ras of geslacht.

De moderne identiteitspolitiek kan dat niet verdragen. Zij moet ieder podium, ieder klaslokaal en iedere werkvloer veranderen in een hiërarchie van daders en slachtoffers. Voordat de muziek verder kan, moeten eerst de juiste lichamen vooraan staan en de verkeerde lichamen achteruit.

Het is een vernederend wereldbeeld. Niet alleen voor witte mannen, maar ook voor de mensen die zogenaamd geholpen worden. Zij worden niet behandeld als volwassen individuen die zelf hun plaats kunnen innemen, maar als kwetsbare categorieën waarvoor een progressieve zangeres de zaal moet herschikken.

Discriminatie.nl zegt begrip te hebben voor mensen die zich gediscrimineerd voelden. Maar het meldpunt onderneemt geen verdere stappen. Daarmee is de cirkel rond: uw gevoel wordt plechtig erkend, waarna uw klacht zonder gevolgen verdwijnt.

Het meldpunt beslist overigens niet of iets juridisch strafbare discriminatie is. Dat is uiteindelijk aan justitie en de rechter. Maar het maatschappelijke signaal is helder. Dezelfde instituties die Nederlanders voortdurend opvoeden over onbewuste vooroordelen, microagressies en taalgebruik, blijken opvallend ruimhartig zodra de aangewezen boosdoener de witte man is.

Nederland heeft geen behoefte aan nog meer rasdenken. We hebben behoefte aan één norm voor iedereen.

Wie mensen niet op hun huidskleur beoordeeld wil zien, moet dat principe ook verdedigen wanneer witte mensen het doelwit zijn. Anders ben je niet tegen discriminatie. Dan ben je slechts tegen discriminatie van groepen die binnen jouw ideologie bescherming verdienen.