September in de tuin
Ik zit in de stilte van de middagzon.
De hemel is blauw en onbeweeglijk,
geen wind beroert het jonge groen,
en over de tuin ligt de zachte warmte
van een lente die pas is begonnen.
Voor mij, nauwelijks tien passen verder,
gaan de cotorras door het gras -
grote groene parkieten,
pikkend, zoekend,
onbekommerd om de wereld der mensen.
De lavendel staat al in bloei.
De hortensia ontvouwt haar eerste blad.
De heg, die kort geleden nog kaal stond,
sluit zich langzaam weer
in haar vertrouwde groen.
Uit bomen en struiken klinkt vogelzang.
Geen groot gebeuren,
geen dag die de geschiedenis zal onthouden -
alleen zon, stilte, bloemen
en vogels die hun kostje bijeenpikken.
En toch zijn het misschien juist
deze ogenblikken die blijven:
wanneer niets hoeft te gebeuren,
omdat alles er al is.
En morgen
begint de echte lente pas.