Vader krijgt €702,41 voor achterklep niet vergoed: volgens de commissie leed zijn zoon de schade

Een vader die vergoeding van €702,41 aan reparatiekosten voor een auto vroeg, krijgt dat bedrag niet toegewezen. Volgens de Geschillencommissie Voertuigen leed zijn zoon de schade. De vader had de auto oorspronkelijk gekocht, maar later aan zijn zoon overgedragen. Die zoon voerde de procedure namens zijn vader en was zelf geen partij in het geschil. Dat onderscheid gaf de doorslag.

Het bindend advies van de Geschillencommissie dateert van 30 september 2026 en is op 15 oktober gepubliceerd. De klacht werd ongegrond verklaard. De commissie gaf daarbij geen inhoudelijk oordeel over de verwachte levensduur van de dempers of de vraag of het defect kosteloos had moeten worden verholpen.

De vader sloot op 12 maart 2020 de koopovereenkomst met het autobedrijf. Op 20 september 2021 droeg hij de auto over aan zijn zoon. Vanaf die datum stond ook het kenteken op naam van de zoon. De reparatiefactuur van €702,41 was eveneens aan hem gericht.

De zoon beschreef hoe de achterklep eerst begon te kraken en uiteindelijk helemaal niet meer sloot. Volgens zijn weergave had een dealer het probleem toegeschreven aan de dempers. Hij vond dat die onderdelen langer hadden moeten meegaan en wilde de reparatiekosten vergoed krijgen.

In de klacht stond ook dat hij herhaaldelijk had gebeld en gemaild en een ingebrekestelling had gestuurd. De onderneming kwam volgens hem met offertes waarmee hij niet akkoord ging. Maar de vraag wie de schade had geleden, bleek beslissend voor het verzoek dat uiteindelijk bij de commissie lag.

Voor een gezin voelt dit misschien als één doorlopende autokwestie. Eerst koopt vader de auto, daarna rijdt zoon ermee en bij een defect zoekt de familie verhaal bij de oorspronkelijke verkoper. In deze procedure hadden vader en zoon echter verschillende rollen.

De vader was de oorspronkelijke koper én de klager. De zoon was degene aan wie de auto was overgedragen en op wiens naam de reparatiefactuur stond. Daarnaast trad de zoon op als procesgemachtigde: hij voerde de procedure namens zijn vader.

Volgens de commissie was de gestelde schade van €702,41 daardoor niet door de vader geleden. De zoon was volgens haar wel de schadelijder, maar in deze zaak alleen de vertegenwoordiger van zijn vader. Een machtiging om namens iemand te spreken maakte hem dus niet zelf tot de partij die vergoeding vroeg voor eigen schade.

Het oordeel berustte niet uitsluitend op de naam op het kenteken. De commissie wees ook op de overdracht van de auto en de reparatiefactuur. Het advies laat zich daarom niet samenvatten als: de naam op het kenteken bepaalt altijd wie gelijk krijgt.

De onderneming had aangevoerd dat garantie of coulance was geweigerd omdat de vergoeding was gevraagd door iemand die niet de oorspronkelijke koper was. Ook wees zij erop dat de auto niet ieder jaar bij een dealer van het merk was onderhouden. Volgens de klacht liet de zoon het jaarlijkse onderhoud bij een specialist uitvoeren.

Dat zijn standpunten uit het geschil. De commissie heeft de juistheid van die onderhoudseis niet als grond voor haar beslissing beoordeeld. Ook de door de zoon genoemde verwachte levensduur van de dempers is niet vastgesteld.

Wie uitsluitend de afwijzing leest, mag daar dus niet uit afleiden dat onderhoud bij een specialist automatisch alle aanspraken laat vervallen. Evenmin staat hier dat overdracht van een auto aan een kind vanzelf alle garantie beëindigt.

De praktische les is om aankoop, overdracht, schade en vertegenwoordiging afzonderlijk te beschrijven. Wie sloot de koopovereenkomst? Wat is er afgesproken toen de auto naar een ander ging? Op wiens naam staat de factuur, wie droeg de kosten en voor wie wordt vergoeding gevraagd?

Leg daarvoor de koopovereenkomst, stukken over de overdracht, de reparatiefactuur en eventuele betaalbewijzen naast elkaar. Maak vervolgens duidelijk of iemand voor zichzelf klaagt of uitsluitend namens een ander optreedt. Dat helpt om te voorkomen dat de inhoudelijke discussie over het defect wordt overschaduwd door onduidelijkheid over de vordering.

Deze uitspraak bewijst niet dat de zoon met een eigen klacht zeker zou hebben gewonnen. Zijn eventuele aanspraken en de technische klacht zijn hiermee niet beslist. Wel staat vast waarom de vader in déze procedure geen vergoeding kreeg: volgens de commissie was de gevraagde €702,41 schade van zijn zoon.

Wil je vaker zulke uitleg over je geld in je tijdlijn? Like en volg DDS op Facebook.