Ontslag secretaresse kost werkgever uiteindelijk ruim €367.000

Toch zette de werkgever door. De arbeidsverhouding raakte uiteindelijk zo ernstig beschadigd dat de rechter het dienstverband beëindigde. Daar hing voor het bedrijf wel een uitzonderlijk hoge prijs aan: de totale rekening loopt op tot ruim €367.000.

De werknemer ontvangt onder meer een transitievergoeding van ruim €48.000 en een aanvullende vergoeding van €240.000. Daar komen salaris, advocaatkosten en proceskosten nog bovenop.

De 59-jarige vrouw werkte sinds 1998 voor het bedrijf. Zij was niet alleen directiesecretaresse, maar hield zich ook bezig met personeelsadministratie, bedrijfsauto’s en taken als vertrouwenspersoon.

Na de komst van een nieuwe directeur verslechterde de relatie. De directeur zei geen vertrouwen in haar te hebben, mede vanwege haar goede band met zijn voorganger.

Het bedrijf vroeg vervolgens bij het UWV toestemming om de vrouw te ontslaan. De aangevoerde reden was bedrijfseconomisch: haar functie zou door kostenbesparingen moeten verdwijnen en haar werkzaamheden zouden inmiddels over andere medewerkers zijn verdeeld.

Het UWV vond die uitleg niet overtuigend. Op de betrokken afdeling waren juist nieuwe mensen aangenomen. Bovendien was onvoldoende duidelijk waarom het schrappen van precies deze functie noodzakelijk en doelmatig was. De ontslagvergunning werd geweigerd.

Na de afwijzing door het UWV stapte de werkgever naar de kantonrechter. Daar werd het ontslag niet langer hoofdzakelijk als een bedrijfseconomische maatregel gepresenteerd. Nu zou sprake zijn van een ernstig verstoorde arbeidsverhouding en twijfel aan de integriteit van de werknemer.

Volgens het bedrijf ging de secretaresse niet goed om met vertrouwelijke informatie en had zij fouten gemaakt bij het beheer van het wagenpark. Ook zouden er schriftelijke waarschuwingen zijn gegeven.

De werknemer ontkende die beschuldigingen. Zij wees erop dat zij in 27 jaar geen negatieve functioneringsbeoordelingen had ontvangen. Van een serieus verbetertraject was evenmin sprake.

In de uitspraak, geregistreerd als ECLI:NL:RBLIM:2026:4905, concludeert de kantonrechter dat de arbeidsrelatie inderdaad niet meer te herstellen is. Samen verdergaan was daardoor niet realistisch.

Dat betekende echter niet dat de werkgever gelijk kreeg over de oorzaak.

De kantonrechter rekent het bedrijf zwaar aan dat het nauwelijks had geprobeerd de relatie te herstellen. Ook waren de beschuldigingen niet voorzien van duidelijke, concrete voorbeelden.

De eerdere aanvraag bij het UWV werd door de rechter omschreven als een farce met een flinterdun dossier. Opvallend was bovendien dat de werkgever in de rechtbank andere argumenten gebruikte dan bij het UWV.

Uit de functioneringsverslagen bleek geen patroon van disfunctioneren. De directeur verscheen tijdens de rechtszaak niet om zijn verwijten nader toe te lichten.

De rechter trok daarom een harde conclusie: de wens om de secretaresse te ontslaan leek vooral voort te komen uit de persoonlijke antipathie van de nieuwe directeur. De werkgever had daarmee ernstig verwijtbaar gehandeld.

De reguliere transitievergoeding bedraagt ruim €48.000. Dat bedrag hangt onder meer samen met de duur van het dienstverband en het salaris.

Daarbovenop krijgt de werknemer een billijke vergoeding van €240.000. Een billijke vergoeding kan worden toegekend wanneer een werkgever ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. De hoogte is niet vastgelegd in een eenvoudige tabel. De rechter kijkt onder meer naar het inkomensverlies, de omstandigheden van het ontslag, de duur van het dienstverband en de mogelijkheid om ander werk te vinden.

Het bedrijf moet daarnaast ruim €13.000 aan advocaatkosten en meer dan €1.000 aan proceskosten betalen. Omdat de arbeidsovereenkomst niet onmiddellijk eindigt en de vrouw al langere tijd ziek thuiszit, komt daar nog ongeveer €65.000 aan salarisbetalingen bij.

Alles bij elkaar bedraagt het prijskaartje ruim €367.000, blijkt uit de reconstructie van de ontslagzaak door RTL Z.

Niet al dat geld is een vrije schadevergoeding voor de werknemer. In het totaal zitten ook salaris dat zij nog ontvangt en kosten die het bedrijf aan advocaten en procedures kwijt is.

De uitspraak betekent niet dat iedere werknemer die onterecht wordt ontslagen recht heeft op €240.000. Deze zaak is uitzonderlijk door het dienstverband van 27 jaar, de leeftijd van de werknemer, de hoogte van haar inkomen en de manier waarop de werkgever het ontslag heeft aangepakt.

Voor werknemers bevat de zaak wel een praktische les. Wie een vaststellingsovereenkomst krijgt aangeboden, hoeft die niet onmiddellijk te tekenen. Laat eerst controleren welke rechten worden prijsgegeven, of de ontslagreden klopt en wat de gevolgen zijn voor een eventuele WW-uitkering.

Bewaar daarnaast functioneringsverslagen, schriftelijke complimenten, waarschuwingen en e-mails over veranderingen in taken. Zulke documenten kunnen later het verschil maken tussen een losse beschuldiging en een aantoonbaar dossier.

Werkgevers krijgen dezelfde les vanaf de andere kant. Een nieuwe directeur kan niet uitsluitend op basis van een slechte persoonlijke verhouding besluiten dat een medewerker na tientallen jaren moet verdwijnen. Zonder duidelijke gesprekken, concrete tekortkomingen en een eerlijke kans op verbetering kan een ontslagpoging buitengewoon duur uitpakken.