Weduwe eist €70.816,77 rente terug omdat ABN AMRO de leenakte uit 1995 kwijt is, maar verliest bij de rechter na 25 jaar betalen

Als een bank de originele getekende leenakte van een oude hypotheek uit het archief kwijt is, betekent dat nog niet dat nabestaanden hun betaalde rente kunnen terugvorderen. Dat blijkt uit een vonnis van de Rechtbank Amsterdam van 30 september, dat op 26 oktober 2026 is gepubliceerd. Een weduwe eiste €70.816,77 aan betaalde hypotheekrente terug van ABN AMRO omdat de bank uitsluitend nog een kopie had van het contract dat haar overleden echtgenoot op 7 juli 1995 zou hebben getekend. De rechter wijst haar volledige vordering af en veroordeelt de vrouw tot €5.764 aan proceskosten.

In de zaak (ECLI:NL:RBAMS:2026:10379) draaide het om de financiële afwikkeling na het overlijden van haar man op 14 juni 1998. De echtgenoot had al in 1977 bij een voorloper van ABN AMRO een hypothecair krediet van 150.000 gulden afgesloten. Op 23 maart 1995 deed de bank hem een nieuw voorstel voor een woninghypotheek van 150.000 gulden met een looptijd van twintig jaar tegen 7,6 procent jaarrente, bedoeld om twee lopende leningen af te lossen.

Na het overlijden van haar partner bleef de weduwe jarenlang de maandelijkse rente voldoen. Van juli 1998 tot en met januari 2008 boekte zij het maandbedrag handmatig over vanaf de rekening van haar overleden man, en van februari 2008 tot en met oktober 2016 vanaf haar eigen rekening, telkens met het leningnummer in de omschrijving. Toen de twintigjarige looptijd voorbij was, sprak zij op 30 oktober 2017 nog met de bank over het verlengen van de lening. Pas in 2020 staakte zij de maandbetalingen. Op verzoek van twee van haar drie kinderen wees de Rechtbank Limburg in januari 2024 en mei 2025 bovendien een vereffenaar aan voor de erfenis en voor de ontbonden huwelijksgemeenschap.

Bij de Amsterdamse rechter vroeg de weduwe een verklaring dat zij niets aan ABN AMRO schuldig is, plus terugbetaling van €70.816,77 aan rente die zij tussen juli 1998 en september 2025 onverschuldigd zou hebben overgemaakt. Toen zij inzage vroeg in het originele contract van 7 juli 1995, moest de bank toegeven dat het papieren origineel zoek was geraakt en dat het dossier slechts een kopie met de handtekening van de man bevatte.

Volgens de weduwe had de bank het stuk zelf vervaardigd. Ter onderbouwing toonde zij een oude ziekenhuiskaart waaruit bleek dat haar echtgenoot op 7 juli 1995 een afspraak had voor een MRI-onderzoek, zodat hij het contract die dag niet kon hebben getekend. Ook wees zij op brieven van de bank van 1 augustus en 10 oktober 1995 waarin werd bevestigd dat per 1 oktober 1995 een twintigjarige lening volledig was ingelost.

De rechter geeft de weduwe op geen enkel onderdeel gelijk. Het vonnis laat zien hoe zo'n zaak loopt wanneer het originele papieren contract ontbreekt:

In deze zaak is dat ondersteunende bewijs volgens de rechtbank overtuigend. De bedragen en voorwaarden op de kopie van 7 juli 1995 komen volledig overeen met een interne banknotitie én met de offerte van 23 maart 1995, waarvan de vrouw de echtheid niet bestreed. Het verweer rond de MRI-scan verwerpt de rechter omdat zo'n scan in het ziekenhuis normaal hooguit een uur in beslag neemt, zodat er die dag genoeg tijd overbleef om te tekenen.

Ook de brief van 10 oktober 1995 over de aflossing ondersteunt juist het verhaal van ABN AMRO. De oude kredietfaciliteit uit 1977 werd in 1995 omgezet in een woninghypotheek: het geleende bedrag van 150.000 gulden werd daarom niet op de betaalrekening uitgekeerd, maar direct ingezet om de oude faciliteit in te lossen.

Van groot belang vindt de rechter ook dat na de automatische afschrijvingen bij haar echtgenoot (en een handmatige overboeking van drie maandtermijnen op 8 juni 1998, zes dagen voor zijn dood) de weduwe zelf ruim twintig jaar lang elke maand handmatig de rente heeft betaald met vermelding van het specifieke leningnummer. Pas in augustus 2021 stelde haar advocaat voor het eerst dat de schuld al in 1995 zou zijn afbetaald, waarna zij pas in 2022 en 2025 onder protest bedragen overmaakte. De rechtbank wijst de vordering van €70.816,77 af en veroordeelt de weduwe tot €5.764 aan proceskosten.

Wil je vaker zulke uitleg over je geld in je tijdlijn? Like en volg DDS op Facebook.