Rij bakstenen rijtjeshuizen op een natte herfstdag, met verhuisdozen, een opgerolde matras en een fiets bij één voordeur

Afbeelding gemaakt met ChatGPT van OpenAI

Zoon stond sinds 2011 met zijn moeder op het huurcontract, maar nu zij is verhuisd moet hij de woning van Parteon toch uit

Economie•26 okt , 12:30

Wilt u DDS vaker zien?

Stel DDS in als voorkeursbron op Google.

Een zoon die in 2011 samen met zijn moeder een huurcontract tekende, dacht dat hij de woning mocht houden toen zij verhuisde. Zijn naam stond immers op het contract. De kantonrechter in Zaanstad zag dat anders. Wie samen een eengezinswoning huurt, moet er volgens de rechter ook allebei wonen. De zoon moet binnen drie maanden vertrekken en betaalt woningcorporatie Parteon tot die tijd €637,44 per maand.

Het vonnis is van 10 september 2026 en staat sinds vrijdag 23 oktober op rechtspraak.nl. Het laat zien dat je naam op een huurcontract niet genoeg is om de woning van je ouder over te nemen.

Samen getekend, alleen moeder woonde er

Moeder en zoon huurden op 30 november 2011 samen een woning in Zaandam van Parteon, voor €602,80 per maand. Het ging om een eengezinswoning met drie slaapkamers. Volgens de huurvoorwaarden moet een huurder de woning zelf bewonen en er zijn hoofdverblijf hebben.

In de praktijk betaalde de moeder de huur en stond alleen zij op het adres ingeschreven. De zoon stond daar nooit ingeschreven. In 2017 en 2018 sprak Parteon met de moeder. In de brieven die daarop volgden, staat dat haar zoon er niet woonde en dat zij een kleinere seniorenwoning wilde, omdat het huis te groot was voor haar alleen.

Begin 2019 kwam het vermogen van de moeder onder bewind. Parteon liet het contract daarna alleen op haar naam doorlopen. De zoon diende in oktober 2019 een klacht in en vroeg om weer als huurder te worden vermeld. Parteon antwoordde dat hij geen huurder was en sloot het dossier.

Moeder vertrekt, zoon schrijft zich in

In de zomer van 2025 verhuisde de moeder naar Amsterdam. Op 1 augustus 2025 liet de zoon zich inschrijven op het adres in Zaandam. Sindsdien betaalt hij de huur. Een week later vroeg hij Parteon om het contract op zijn naam te zetten. De corporatie eiste in plaats daarvan dat moeder en zoon de woning zouden opleveren, en stapte naar de rechter.

Hij bleef huurder, maar dat hielp niet

Op één punt kreeg de zoon gelijk. Parteon kon hem in 2019 niet zomaar van het contract halen. Zijn naam stond in de aanhef van de huurovereenkomst en hij had bezwaar gemaakt toen hij werd geschrapt. Volgens de kantonrechter ben je als huurder op het contract niet ineens geen huurder meer omdat je ergens anders gaat wonen. Daarvoor moet de huurovereenkomst echt eindigen.

Maar daarmee was hij er niet. De zoon vond dat het genoeg was als één van hen er woonde, en zijn moeder had er tot de zomer van 2025 gewoond. De rechter las het contract anders. Moeder en zoon huurden samen een eengezinswoning met drie slaapkamers. Daarmee wekten ze bij Parteon de indruk dat ze er met z'n tweeën zouden wonen. Daarom had ieder van hen een eigen plicht om er zijn hoofdverblijf te hebben.

De zoon kon niet aannemelijk maken dat hij dat had gedaan. Hij leverde enkele pinbetalingen in de omgeving van Zaandam aan, twee facturen van een fietsenwinkel, het verslag van één huisartsbezoek en een verklaring van een buurman. Volgens Parteon bleek uit dat huisartsverslag dat hij geen Nederlandse zorgverzekering had, en had diezelfde buurman tegen de corporatie gezegd dat hij alleen de jongere broer bij het huis zag. De zoon vertelde op de zitting dat hij in verschillende periodes een kamer in Amsterdam huurde voor zijn werk, maar kon niet zeggen wanneer en hoe lang.

De rechter concludeerde dat hij er tussen 2011 en 2025 hooguit af en toe verbleef, en pas echt introk toen zijn moeder weg was. Omdat een woningcorporatie schaarse sociale huurwoningen moet verdelen, woog dat zwaar.

Dit moet hij betalen

De rechter ontbond de huurovereenkomst met moeder en zoon vanaf de datum van het vonnis:

€637,44 per maand betaalt de zoon als gebruiksvergoeding voor elke maand dat hij na het vonnis nog in de woning zit, tot hij vertrekt;
€987,54 aan proceskosten betalen moeder en zoon samen;
binnen drie maanden na betekening van het vonnis moet de woning leeg zijn. Parteon vroeg veertien dagen, maar de rechter gaf hem meer tijd vanwege zijn belang bij de woning.

De zoon voerde aan dat hij zonder deze woning dakloos zou raken. Dat was voor de rechter niet genoeg om het contract te laten staan. Volgens Parteon was hij in het najaar van 2025 eerste kandidaat voor een sociale huurwoning in Eindhoven en vroeg hij daarvoor een verhuurdersverklaring aan. Volgens de rechter heeft hij dus mogelijkheden om iets anders te vinden. De ontruiming mag direct worden uitgevoerd, ook als hij in hoger beroep gaat.

Op het contract staan of medehuurder zijn

Wie met een ouder of ander familielid een huurwoning deelt, heeft niet altijd dezelfde rechten. Er zijn twee vormen:

Samen op het contract (samenhuur, ook wel contractuele medehuur): jullie staan allebei als huurder op het contract. Zoals deze zaak laat zien, blijf je dan huurder, ook als je ergens anders gaat wonen. Maar volgens deze rechter heb je dan ook allebei de plicht om er te wonen.
Medehuurder: het contract staat op één naam, maar de verhuurder of de rechter heeft je als medehuurder erkend. Dat stopt zodra je zelf ergens anders gaat wonen.

Wil je als volwassen kind medehuurder worden naast je vader of moeder en zegt de verhuurder nee, dan beslist de rechter. Die gaat volgens het Juridisch Loket alleen akkoord als je al minstens twee jaar samen in de woning woont, een duurzame gemeenschappelijke huishouding hebt en de huur ook alleen kunt betalen. Met een ouder lukt dat meestal niet, schrijft het Loket, "want de wet gaat ervan uit dat kinderen het huis uit gaan als ze volwassen zijn".

Wat je hiervan kunt leren

Staat je naam op het huurcontract van je ouder, maar woon je er niet? Dan ben je nog steeds huurder, maar heb je niet automatisch recht op de woning als je ouder vertrekt. In deze zaak keerde het zich zelfs tegen de zoon: juist omdat hij huurder was, had hij volgens de rechter een eigen plicht om er te wonen, en die had hij jarenlang niet nagekomen.

Woon je wel samen met een ouder in een huurhuis, zorg dan dat dat aantoonbaar is: een inschrijving op het adres, gedeelde kosten en post die daar binnenkomt. Juist dat ontbrak in deze zaak. Twijfel je over je eigen situatie, vraag dan het Juridisch Loket of je corporatie om uitleg voordat je ouder verhuist.