Timmermans' Brussel kocht zijn eigen applaus: groene clubs kregen alleen EU-miljoenen als ze de klimaatlijn volgden

Denk even aan je eigen week. Je tankt, je doet boodschappen en je betaalt de rekening voor gas en stroom. Overal zit een stukje klimaatbeleid in. En via je belasting ging er ook nog geld naar clubs die in Brussel om nóg strengere regels vroegen. Je betaalde dus twee keer: voor de regels én voor het gejuich erom.

Europarlementariër Dirk Gotink (EVP) leidde de werkgroep. Het nieuws kwam vandaag naar buiten via De Telegraaf, zo meldt NieuwRechts. Het geld kwam uit het LIFE-fonds, een groene pot van ruim 5 miljard euro voor de jaren 2021 tot en met 2027. Een deel daarvan ging als vaste steun naar groene clubs.

Echt nieuw is het probleem niet. De Europese Rekenkamer waarschuwde in april 2025 al, in Speciaal verslag 11/2025. De rekenmeesters van de EU vonden geen verboden daad. Wel bleef voor de buitenwereld schimmig wat die clubs precies voor het geld deden.

Probeer dat maar eens als ondernemer. Mist een kleine winkelier in Zwolle één bonnetje van tien euro, dan heeft hij een probleem. In Brussel gingen miljoenen naar clubs die druk zetten op politici, en kon niemand goed zien waarvoor.

Hoe dat zat, legt Gotink haarfijn uit. "Om subsidie te ontvangen moesten de werkprogramma's volledig in lijn zijn met de politieke doelstellingen van de Europese Commissie; het is daarmee onderdeel van het contract", zegt hij tegen De Telegraaf. Vrij werk was het dus niet. Wie geld wilde, tekende voor de lijn van Brussel.

En die lijn was in die jaren de lijn van Timmermans. Als Eurocommissaris duwde hij zijn Green Deal door de strot van Europa, en precies deze clubs klapten het hardst. "De symbiose tussen wat een Eurocommissaris wil en wat deze clubs deden, was bijna perfect", aldus Gotink. Brussel betaalde de band, en de band speelde wat Brussel wilde horen.

Gotink wil daar een eind aan. "Ik vind niet dat de Europese Commissie er zou moeten zijn om lobbykantoren overeind te houden", zegt hij. Gelijk heeft hij. Wil een club actievoeren? Prima. Dan haalt ze het geld maar op bij haar eigen leden, niet bij de gewone Nederlander die elke maand belasting afdraagt.

Zodra de werkgroep begon te graven, gebeurde er iets veelzeggends. De linkse, groene en liberale Europarlementariërs stapten al bij de eerste bijeenkomst op. Meekijken naar waar het geld heen ging? Daar hadden ze geen zin in.

Wie niets te verbergen heeft, blijft gewoon zitten. Maar de partijen die de dure groene wetten bedenken, de clubs die ervoor klappen en de Commissie die de rekening betaalt, hangen als één pot nat aan elkaar. Stel je lastige vragen, dan sta je er ineens alleen voor.

Ook het harde bewijs bleef uit. Dat de Commissie de clubs een directe opdracht gaf om te lobbyen, kon de werkgroep niet aantonen. Daarvoor had ze de interne mails en contacten tussen ambtenaren en clubs moeten zien. Die kreeg ze niet. Niet beschikbaar, heette het.

Handig is dat. Precies wanneer gekozen volksvertegenwoordigers willen weten wie aan de touwtjes trok, liggen de mailtjes niet op tafel. Geen mails, dus ook geen bewijs. Wie gelooft dat nog?

De werkgroep komt met ruim twintig aanbevelingen. Twee springen eruit. De werkplannen van clubs die EU-geld krijgen, moeten openbaar worden. En Europees belastinggeld moet niet langer naar lobbywerk bij politici gaan. Eindelijk wat gezond verstand.

Alleen: of er echt iets verandert, is maar de vraag. Brussel onderhandelt nu over de meerjarenbegroting van 2028 tot en met 2034. Daarin wil de Commissie het LIFE-fonds niet langer als aparte pot houden. Uitgerekend het Europees Parlement wil dat groene potje juist redden. En zodra de ophef wegebt, staat er zo weer een nieuw potje met een mooie naam klaar.

"Uiteindelijk gaat het hier over belastinggeld en over het functioneren van de Europese Unie", zegt Gotink. "Dit soort praktijken worden niet beter als je er niet over praat. Dus die pleister moet eraf." Precies.

Daarom moet Den Haag in Brussel nu op de rem trappen. Geen vage beloftes meer, maar nul euro belastinggeld voor clubs die aan politici trekken. Laat Timmermans en zijn groene vrienden hun eigen applaus betalen. De gewone Nederlander is geen pinautomaat voor Brusselse lobby.