Christelijke bekeerlingen zelfs in Nederlandse azc’s bedreigd: dit is een nationale schande

Als zelfs dát geen reden is voor een keiharde koerswijziging, wat dan wel?

Kamerleden Don Ceder van de ChristenUnie en Diederik van Dijk van de SGP stelden eerder zestien Kamervragen over de bedreiging van christelijke asielzoekers. Aanleiding waren meldingen over Syrische christelijke bekeerlingen in Vlissingen en een Iraans christelijk gezin in Bergschenhoek.

De regering heeft inmiddels antwoorden naar de Kamer gestuurd. Maar papieren antwoorden zijn volstrekt onvoldoende wanneer mensen in door de Nederlandse belastingbetaler gefinancierde opvanglocaties bang moeten zijn omdat zij Christus volgen.

De meldingen uit Vlissingen zijn bijzonder ernstig. Syrische bekeerlingen zouden na hun doop zijn bedreigd, geïntimideerd en fysiek belaagd. In Bergschenhoek stelde een Iraans christelijk gezin te maken te hebben met langdurige religieuze druk en onveiligheid.

Ook zou een minderjarig meisje onder druk zijn gezet om moslim te worden, islamitisch te bidden en een hoofddoek te dragen.

Het gaat vooralsnog om gemelde incidenten en beschuldigingen die zorgvuldig moeten worden onderzocht. Maar juist omdat vergelijkbare signalen vaker zijn afgegeven, mogen COA en kabinet ze niet wegzetten als een gewoon conflict tussen bewoners.

Dit is geen ruzie over een televisieafstandsbediening. Dit raakt de vrijheid van godsdienst, de lichamelijke veiligheid en het bestaansrecht van christelijke minderheden.

De Tweede Kamer nam al eerder een motie voor een nultolerantiebeleid aan tegen religieus gemotiveerd geweld in opvanglocaties. Dat klinkt stevig, maar in Nederland is “nultolerantie” te vaak een Haagse term voor een extra gesprek, een werkgroep en een nieuwe folder.

Dat mag hier niet gebeuren.

Wie een medebewoner vanwege zijn christelijke geloof bedreigt, moet onmiddellijk uit de reguliere opvang worden verwijderd. Bij geweld moet aangifte volgen. Bij ernstige bedreiging moet strafrechtelijk worden opgetreden. Waar de wet het toestaat, moet dergelijk gedrag zwaar meewegen bij de beoordeling of iemand bescherming en verblijf verdient.

Nederland heeft geen morele plicht om mensen te huisvesten die hier de vervolging voortzetten waarvoor hun slachtoffers juist zijn gevlucht.

Dat is geen collectieve beschuldiging aan het adres van iedere islamitische asielzoeker. Het is een concrete eis aan het adres van iedere dader: houd je aan onze wetten en respecteer de vrijheid van anderen, of draag de zwaarst mogelijke consequenties.

Progressief Nederland zegt voortdurend op te komen voor minderheden. Maar wanneer christenen door islamitische medebewoners worden bedreigd, wordt het opeens ingewikkeld. Dan horen we over spanningen, trauma’s en misverstanden.

Christenen passen kennelijk niet in de modieuze hiërarchie van slachtofferschap. Zeker niet wanneer hun belagers tot een groep behoren die door links standaard als kwetsbaar wordt behandeld.

Voor een werkelijk christelijke politiek moet de zaak eenvoudig zijn. Barmhartigheid tegenover de vreemdeling ontslaat de overheid niet van haar plicht om recht te handhaven. Integendeel: zonder orde wordt barmhartigheid een wapen in handen van de sterkste en agressiefste bewoner.

De zwakke wordt dan opnieuw slachtoffer.

Het COA moet ieder incident afzonderlijk registreren. Slachtoffers moeten veilig en vertrouwelijk kunnen melden. Op iedere locatie moeten medewerkers aanwezig zijn die religieus gemotiveerde intimidatie herkennen. En bewezen daders moeten worden geïsoleerd, vervolgd of - waar juridisch mogelijk - uitgezet.

Daarnaast moet het kabinet stoppen met de naïeve gedachte dat alle religieuze overtuigingen automatisch vreedzaam naast elkaar bestaan zodra mensen de Nederlandse grens passeren. Conflicten, haat tegen afvalligen en sektarische tegenstellingen verdwijnen niet bij de paspoortcontrole.

Nederland moet degenen beschermen die werkelijk worden vervolgd. Christelijke bekeerlingen horen daar nadrukkelijk bij.

Wie hen in een Nederlands azc opnieuw laat sidderen, maakt ons land medeplichtig aan de vervolging waarvan wij beweerden hen te redden.