Laat dat even tot je doordringen: Denemarken in acht maanden, Nederland in zeven dagen.

Volgens het CBS kwamen er vorig jaar in totaal ruim 44.000 asielzoekers en nareizigers ons land binnen. In Denemarken werden er in heel 2024 slechts 864 verblijfsvergunningen toegekend. Het verschil is niet geografie of toeval. Het verschil is beleid.

De Deense regering besloot jaren geleden de migratiestroom terug te brengen tot een beheersbaar niveau. Strenge asielcriteria, snelle afhandeling, opvang in de regio, een harde Dublin-toepassing en vooral: politieke ruggengraat. Daar werkt het.

Nederland koos voor het tegenovergestelde: een systeem dat elk jaar tienduizenden mensen binnenlaat, met procedures die eindeloos duren, een COA dat structureel overloopt en gemeenten die onder dwang opvang moeten regelen.

En de politiek? Die kijkt weg. Zelfs nu blijkt dat de instroom hier wekelijks rond de duizend ligt, blijft het stil.

De rijksoverheid noemt de instroom “structureel hoog”. Dat is een nette manier om te zeggen dat de crisis permanent is geworden. Wekenlang liggen de cijfers rond hetzelfde niveau: 800, 900, 1.000 per week. Iedere week opnieuw een middelgrote provinciestad erbij, verspreid over het land via de Spreidingswet die eigenlijk allang afgeschaft had moeten zijn.

Er wordt niets opgelost, alleen beheerd. Gemeenten krijgen dwang. Burgers krijgen de rekening. En de regering noemt het “solidariteit”.

Denemarken stuurt afwijzingen terug, handhaaft het Dublin-akkoord en weigert de eigen wet te buigen onder druk van ngo’s of Brusselse commissies. Nederland doet precies het tegenovergestelde: alles wat juridisch kán worden opgerekt, wórdt opgerekt. Elk bezwaar leidt tot verlenging. Elk beroep tot nog een kans.

Daar komt bij dat Denemarken duidelijke grenzen stelt aan gezinshereniging en herhaalde aanvragen. Nederland weigert dat te doen - uit angst voor kritiek uit Brussel of van D66-achtige partijen die liever morele sier maken dan praktisch bestuur voeren.

Het gevolg laat zich raden: Nederland barst uit zijn voegen, Denemarken heeft controle.

De Deense aanpak is simpel: kleine aantallen, korte procedures, heldere communicatie. Wie geen recht heeft op asiel, vertrekt. Wie dat weigert, wordt uitgezet. Het systeem werkt, de bevolking staat erachter, de overheid voert het uit.

In Nederland is het precies andersom: men noemt elke grens “onmenselijk”, elk besluit “complex”, en elk debat “polariserend”. En dus verandert er niets. De asielstroom blijft "stabiel hoog," het draagvlak keldert en het vertrouwen in de politiek verdwijnt.

De cijfers liegen niet: duizend asielaanvragen in één week hier, tegenover iets meer dan duizend in acht maanden daar. Denemarken heeft zijn systeem op orde, Nederland laat het ontsporen. En zolang Den Haag blijft doen alsof dit allemaal onvermijdelijk is, blijft de crisis permanent.

Het is geen kwestie van kunnen, het is een kwestie van willen. En Nederland wil gewoon niet.