Onrust en protest in Bunschoten om 137 verplichte asielplekken terwijl de gemeente zegt dat er geen geschikte locatie is

De cijfers die vanuit Den Haag over het vissersdorp worden uitgestort, laten niets aan de verbeelding over. Op grond van de gehate Spreidingswet moet de gemeente Bunschoten verplicht 137 opvangplekken voor asielzoekers realiseren: 128 reguliere opvangplaatsen en 9 plekken voor alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Het maakt voor de Haagse rekenmeesters geen enkel verschil wat een gemeentebestuur of een dorpsgemeenschap daarvan vindt. Het quotum staat op papier, en dus moet het dorp buigen.

Wethouder Dolf Huijgen en het gemeentebestuur van Bunschoten zeggen echter dat er in de gemeente momenteel helemaal geen geschikte locaties zijn om zo'n asielzoekerscentrum neer te zetten, waardoor er volgens de gemeente ook geen concrete plannen voor een opvanglocatie op tafel liggen. In een normaal land zou een minister na zo'n signaal van het lokale bestuur erkennen dat je een gemeente die zegt geen geschikte plek te hebben, niet met bestuurlijke dwang een azc door de strot kunt duwen.

Omdat het vissersdorp volgens het Haagse departement achterblijft bij het opgelegde asielquotum, bevindt Bunschoten zich sinds 24 juli in zogeheten actief toezicht, oftewel trede 3 van de interbestuurlijke escalatieladder. Dat is het formele voorportaal van de ultieme Haagse machtsgreep, waarbij het Rijk dreigt om de lokale democratie en het gemeentebestuur opzij te zetten en zelf op kosten van de gemeente asielopvang af te dwingen.

Is het met die Haagse dwangprocedure op de achtergrond een wonder dat de vlam deze week in de pan sloeg in Bunschoten-Spakenburg? Inwoners zien wat er in tientallen andere Nederlandse gemeenten gebeurt die sinds deze zomer door het ministerie in trede 3 van de dwangladder zijn gezet. De vrees leeft dat het COA en het Rijk achter de schermen elk moment een pand of een terrein kunnen aanwijzen en het dorp voor een voldongen feit plaatsen.

Op het Spuiplein verzamelden zich deze week daarop tientallen tot ongeveer honderd demonstranten, die later bij het gemeentehuis 'azc weg ermee' riepen, waarbij de sfeer volgens RTV Utrecht en NieuwRechts grimmig werd en bij het gesloten gemeentehuis vuurwerk werd gegooid en afgestoken. Natuurlijk los je met vuurwerk gooien bij een leeg gemeentehuis niets op, maar de diepe onrust onder de gewone bevolking van Bunschoten-Spakenburg komt rechtstreeks voort uit de Haagse toezichtsdwang.

Een inwoonster van het dorp verwoordde tegenover RTV Utrecht precies hoe de mensen in deze hechte gemeenschap erin staan: "Ons dorp is erg op z’n eigen. We zitten niet te wachten op pottenkijkers." Dat is geen extremisme, maar het volstrekt normale gevoel van gewone Nederlanders die trots zijn op hun eigen dorp, hun eigen tradities en hun veiligheid, en die weigeren toe te kijken hoe Den Haag hun gemeenschap als opvanglocatie voor een failliet open-grenzenbeleid gebruikt.

Kijk bijvoorbeeld hoe Christiaan Buis, de fractievoorzitter van het CDA in de gemeenteraad van Bunschoten, al vóór het protest zijn handen probeert schoon te wassen. Tegenover RTV Utrecht gaf Buis af op de Haagse werkwijze en stelde hij dat inwoners mogen demonstreren, maar dat ze beter naar Den Haag kunnen gaan. Je moet het lef maar hebben als lokaal gezicht van het CDA!

Wie is er in Den Haag immers verantwoordelijk voor het sinds juli onder actief toezicht houden van Bunschoten en tientallen andere gemeenten? Niet een anonieme ambtenaar op een zolderkamer, maar minister Van den Brink van het CDA, met volle ruggensteun van CDA-partijleider Henri Bontenbal en het minderheidskabinet van Rob Jetten. Het waren ook de CDA-senatoren in de Eerste Kamer die destijds, op één na, voor deze tirannieke Spreidingswet stemden, en het is nu een CDA-bewindsman die de dwangknuppel van trede 3 boven Bunschoten hanteert.

Dat is de klassieke karteltruc waarmee het CDA de kiezers in de provincie al jarenlang bij de neus neemt. In de dorpsraad en bij de plaatselijke omroep spelen CDA-raadsleden de bezorgde dorpsgenoot die meesputtert over 'de Haagse dwang', maar zodra je vijfenzeventig kilometer verderop in Den Haag kijkt, zit hun eigen partijgenoot op het ministerie de toezichtbrieven te ondertekenen waarmee het dorp op de knieën wordt gedwongen.

Ondertussen fungeert de ChristenUnie in Bunschoten als de gewillige handlanger van het ministerie door er begrip voor te tonen dat het college een plan van aanpak maakt, omdat Den Haag anders de regie overneemt. Zo werkt de chantage van de Spreidingswet in de praktijk: eerst zet de minister een gemeente vanaf 24 juli het mes op de keel met actief toezicht, en vervolgens gebruiken lokale kartelpartijen datzelfde dreigement om de bevolking wijs te maken dat verzet zinloos is en dat er dus toch maar een azc moet komen.

Als het gemeentebestuur van Bunschoten echt pal achter zijn eigen inwoners en achter de verklaring van wethouder Dolf Huijgen staat, weigert het dan ook om onder druk van trede 3 alsnog een krampachtige locatie uit de hoge hoed te toveren. Laat Van den Brink in Den Haag maar uitleggen waarom hij een hechte dorpsgemeenschap die zegt geen geschikte locatie te hebben, sinds de zomer bestuurlijk onder druk zet vanwege zijn eigen weigering om de grenzen te sluiten.

De onrust van deze week in Bunschoten-Spakenburg laat in een notendop zien hoe de Spreidingswet de sociale cohesie en het vertrouwen in het openbaar bestuur tot op de bodem sloopt. Gemeenteraden worden gedegradeerd tot uitvoeringskantoren van het COA, en inwoners die voor het behoud van hun eigen dorp opkomen, krijgen te maken met een ministerie dat met escalatietredes en indeplaatsstelling dreigt.

Terwijl onze buurlanden Duitsland en België en een land als Polen hun grenzen aanscherpen en de asielinstroom terugdringen, blijft het kabinet-Jetten krampachtig vasthouden aan Europese verdragen en het gedwongen uitstrooien van tienduizenden asielzoekers over elk Nederlands dorp. Dat beleid is niet alleen onbetaalbaar en funest voor de woningmarkt, maar ook een directe oorlogsverklaring aan de lokale democratie.

Er is maar één oplossing die echt recht doet aan dorpen als Bunschoten: haal Bunschoten en alle andere 73 gemeenten onmiddellijk van de lijst met actief toezicht, trek de tirannieke Spreidingswet per direct in en breng de asielinstroom naar nul. Nederland is van de Nederlanders, en een dorp dat zegt geen geschikte plek te hebben voor een azc hoort nooit door Den Haag op de knieën te worden gedwongen!