Weer een terugkeerplan, weer wachten: Van den Brink moet laten zien wie daadwerkelijk vertrekt

De nieuwste afleidingsmanoeuvre draait om de zogeheten terugkeerhubs buiten het Europese continent. Minister van Asiel en Migratie Bart van den Brink (CDA) liet via zijn woordvoerder weten dat Nederland samen met Duitsland, Oostenrijk, Denemarken en Griekenland in gesprek is over de oprichting van opvanglocaties in derde landen waar afgewezen asielzoekers kunnen worden gestationeerd. Uit Griekenland kwam zelfs al een planning naar buiten: een proef in de eerste helft van 2027, waarna het systeem ergens in de tweede helft van dat jaar operationeel zou moeten zijn. Rwanda wordt door diplomatieke bronnen genoemd als mogelijke gastheer.

Dat betekent dat er de komende jaren opnieuw tienduizenden afgewezen asielzoekers, gelukszoekers en criminelen door onze straten kunnen blijven zwerven, terwijl het kabinet-Jetten naar de horizon wijst en roept dat de oplossing eraan komt.

💳 Wilt u ons steunen om dit onafhankelijke journalistieke tegengeluid overeind te houden? Maak dan vandaag nog een donatie over naar:

Wat een stuitende vertoning van bestuurlijke onmacht. Een asielprocedure hoort immers een glasheldere consequentie te hebben: wie recht heeft op asiel mag tijdelijk blijven, wie dat recht niet heeft moet onmiddellijk vertrekken. Zo simpel is het. Maar in Nederland is een afwijzing van de IND niet meer dan een papieren formaliteit. Omdat de herkomstlanden weigeren mee te werken en linkse belangengroepen procederen tot aan de hoogste rechters, verdwijnen tienduizenden illegalen in de anonimiteit van onze steden om nooit meer te vertrekken.

En wat doet het kabinet om dat acute probleem vandaag op te lossen? Niets. Men verschuilt zich achter een internationaal overleg over een 'hub'.

Het woord hub klinkt lekker technocratisch en modern, alsof het een logistiek distributiecentrum van een pakketbezorger betreft. Maar achter die term gaan gigantische juridische en politieke valkuilen schuil die niemand in Den Haag durft te benoemen. Wie garandeert dat Rwanda die afgewezenen daadwerkelijk accepteert? Wat gebeurt er als de Europese rechters in Straatsburg straks opnieuw een streep zetten door het plan, net zoals ze dat eerder deden bij het Britse Rwanda-beleid? En wie gaat die operatie betalen? U mag één keer raden: de Nederlandse belastingbetaler mag straks honderden miljoenen euro's overmaken naar Afrikaanse regimes om een falend toelatingsbeleid af te kopen.

Ondertussen kreunen onze eigen gemeenten onder de verstikkende last van de asielopvang. Wethouders en burgemeesters worden door de tirannieke spreidingswet van dit kabinet gedwongen om sporthallen, hotels en weilanden vol te zetten met asielzoekerscentra. De sociale huurwoningen gaan bij voorrang naar statushouders, terwijl Nederlandse jongeren geen enkel uitzicht meer hebben op een eigen dak boven hun hoofd.

Een proef in 2027 helpt een burgemeester die vandaag een crisis moet bezweren geen millimeter verder. Het is niets anders dan het vooruitschuiven van een brandend dossier door een bewindspersoon die weigert de enige effectieve maatregelen te nemen die er werkelijk toe doen.

Als minister Van den Brink werkelijk iets wil doen aan de uitzetting van illegalen, dan heeft hij daar helemaal geen twee jaar overleg in Brussel of Kigali voor nodig. Dan zet hij vandaag nog de grensbewaking weer op scherp, stopt hij per direct met het toekennen van permanente verblijfsvergunningen en sluit hij afgewezen asielzoekers op in sobere uitzetcentra totdat ze het vliegtuig instappen. Weigeren landen van herkomst zoals Marokko of Algerije hun eigen onderdanen terug te nemen? Dan schrappen we vandaag nog alle ontwikkelingshulp, weigeren we alle visa voor hun diplomaten en leggen we de geldtransacties aan banden.

Echte daadkracht vraagt om politieke moed, niet om een persbericht over een bijeenkomst met Europese ministers. Bart van den Brink levert louter praatjes voor de buhne, terwijl de asieltsunami onverminderd doorraast. Nederland heeft geen behoefte aan toekomstige hubs; Nederland heeft behoefte aan een grens die vandaag nog op slot gaat.