België durft uitgeprocedeerde verkrachters en haatpredikers thuis op te halen, en Van den Brink (CDA) kijkt alleen toe

De Belgische Kamer keurde vorige week de wet op de woonstbetredingen goed. Na een debat dat de hele nacht duurde, viel het besluit vrijdagochtend iets na vijf uur. Ook oppositiepartij Anders stemde voor, Vlaams Belang onthield zich. De wet komt van de Belgische minister van Asiel en Migratie, Anneleen Van Bossuyt (N-VA).

Met de wet mogen politie en de Dienst Vreemdelingenzaken onder voorwaarden een woning binnengaan om iemand zonder verblijfsrecht op te pakken en uit te zetten. Daarvoor is wel een machtiging van een onderzoeksrechter nodig.

Van Bossuyt is duidelijk over voor wie de wet bedoeld is. Het gaat volgens haar om een strikt afgebakende groep, onder meer veroordeelde verkrachters en haatpredikers. Mensen die al een bevel hebben gekregen om het land te verlaten en daar niets mee doen.

De minister noemde de goedkeuring in de Kamercommissie op 7 oktober al een "historische doorbraak". En ze waarschuwde lokale besturen die al hebben gezegd de wet niet te willen uitvoeren, zoals Leuven.

Je kunt van alles vinden van de details. Vlaams Belang noemt de wet een "lege doos" omdat hij te beperkt zou zijn. Maar de richting is helder: een uitzetbevel betekent in België weer iets. Een land dat zijn eigen uitzetbevel serieus neemt, hoeft zich voor niemand te verontschuldigen.

Kijk dan naar Nederland. De Dienst Terugkeer en Vertrek gaf de organisatie INLIA via een Woo-verzoek cijfers over uitzettingen. In de tweede helft van 2025 werden 390 vreemdelingen van buiten de EU uitgezet naar hun land van herkomst. In de eerste helft waren het er 410.

Dat zijn er zo'n 800 in een heel jaar. Hoeveel daarvan afgewezen asielzoekers waren, weet de dienst niet eens: dat wordt volgens INLIA niet geregistreerd. Het waren er dus in elk geval minder.

Zet dat naast de instroom. Volgens de prognose van het ministerie komen er dit jaar ongeveer 50.400 asielaanvragen binnen. En Van den Brink schrijft zelf dat het aantal zaken bij de Dienst Terugkeer en Vertrek dit jaar met zo'n 36 procent toeneemt, omdat er meer asielaanvragen worden afgewezen.

Meer afwijzingen, maar nauwelijks uitzettingen. Dan blijven er dus elk jaar meer mensen achter die hier niet mogen zijn. Wie wordt afgewezen en niet vertrekt, verdwijnt vaak gewoon uit beeld, bij kennissen of van adres naar adres. Precies die groep wil België nu kunnen ophalen, als het om mensen gaat die een gevaar vormen voor de samenleving. Van den Brink beheert een vertrekloket en noemt dat uitzetbeleid.

In België ging links massaal de straat op, met tientallen manifestaties door het hele land. In het Kamerdebat waarschuwde Groen-Kamerlid Matti Vandemaele voor "ICE-toestanden". Advocaten en onderzoeksrechters waren kritisch over de vage begrippen in de wet.

Maar kijk naar wie de wet raakt. Het gaat om mensen die het land uit moeten en die volgens de minister onder meer zijn veroordeeld voor verkrachting of haat prediken. Wie demonstreert voor het recht van een veroordeelde om ondergedoken te blijven, staat aan de verkeerde kant.

In Nederland zou dezelfde ophef ontstaan, en dat is precies de reden dat Den Haag het niet aandurft. Van den Brink en coalitiegenoot Van Weel van Justitie kiezen liever voor rust in Den Haag dan voor veiligheid in de wijk.

Dat zie je ook aan hoe het kabinet over terugkeer schrijft. In de brief van 30 oktober heet het dat de eerste resultaten van het beleid "op lange termijn zichtbaar" worden. Dat is een mooie manier om te zeggen dat er voorlopig niets verandert.

Intussen kijken de buurlanden niet meer naar Den Haag. Duitsland zet criminele vreemdelingen het land uit, België gaat ze thuis halen. Nederland is het land waar je na een afwijzing het rustigst kunt blijven zitten.

Nederland moet hetzelfde doen. Van den Brink moet met een plan komen om afgewezen asielzoekers en illegalen met een strafblad als eerste op te sporen en uit te zetten, ook als ze bij anderen onderduiken. Laat de Kamer elk halfjaar zien hoeveel van hen echt vertrokken zijn, per land en zonder afronding op tientallen.

Gemeenten die uitzettingen tegenwerken, horen daar net zo hard op te worden aangesproken als gemeenten die nu onder toezicht staan om de Spreidingswet. Wie dwang wil voor opvang, moet ook dwang willen voor vertrek.

En het allerbelangrijkste: wie hier niet mag blijven, moet weg. Daarnaast hoort er maar één doel op tafel: een asielinstroom van nul. Een minister die niet uitzet, zegt tegen elke afgewezen asielzoeker dat blijven loont. Jij hebt recht op een land dat zijn eigen regels ook uitvoert.