VluchtelingenWerk, voor bijna de helft betaald met gemeentegeld, verspreidt 100.000 'Samen Leven'-posters tegen de azc-protesten

Dat blijkt uit een analyse van Hart van Nederland. Van de tien gemeenten met de meeste aanvragen hebben er zeven een opvanglocatie. En het patroon is voorspelbaar: na elk protest tegen nieuwe azc-plannen schieten de aanvragen omhoog.

Dat is geen toeval, dat is het hele idee. VluchtelingenWerk lanceerde de 'Samen Leven'-poster dit voorjaar als antwoord op de protesten bij de azc's in Loosdrecht en Apeldoorn. De boodschap: de boze buurtbewoners zijn maar een luide minderheid, en de stille meerderheid staat achter de opvang.

Nu het punt dat in al die zoetsappige berichten over hartjes en handen angstvallig ontbreekt. VluchtelingenWerk is geen buurtinitiatief van een paar betrokken bewoners. Het is een organisatie met ruim 125 miljoen euro aan inkomsten in 2025. Gemeentelijke subsidies maken bijna de helft van de begroting uit.

Een club die voor de helft draait op gemeentegeld, voert campagne tegen de inwoners van diezelfde gemeenten. Dat is de kern. De burger in een azc-gemeente betaalt via de gemeentelijke belastingen vaak gewoon mee aan de organisatie die zijn bezwaar daarna wegzet als een luidruchtige uitzondering.

Wat de posteractie zelf kost en uit welke pot ze betaald wordt, staat nergens in de berichtgeving. Dat is precies het probleem met dit soort organisaties: belastinggeld en activisme lopen door één kas, en niemand kan zien waar het één ophoudt en het ander begint.

Faber begreep dat. Als minister wilde ze de rijkssubsidie voor VluchtelingenWerk bijna halveren. Na veel verzet bleef er een korting van 13 miljoen euro over. VluchtelingenWerk waarschuwde meteen voor extra rechtszaken en meer druk op het asielstelsel. Maar voor een landelijke propagandacampagne tegen bezorgde burgers is er kennelijk nog geld genoeg.

Iedereen mag natuurlijk een poster voor zijn raam hangen. Dat is vrijheid van meningsuiting, en die geldt ook voor wie het met DDS oneens is. Huizen met zo'n poster zijn deze zomer in Brabantse dorpen doelwit geweest van vandalisme. Dat is laf en verkeerd, punt.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat een door de overheid gefinancierde organisatie zich in een lokaal conflict mengt, en daarbij kant kiest tegen bewoners die gewoon zorgen hebben over hun straat, hun school en hun veiligheid. Neutraal is VluchtelingenWerk allang niet meer. Het is een lobbyclub met een subsidiekraan.

Kijk ook naar wat de poster doet in zo'n dorp. Wie hem niet ophangt, valt op. Wie bezwaar maakt tegen het azc, ziet de buren met hartjes achter het raam. Zo wordt een debat over opvang, veiligheid en draagvlak een morele test: ben je voor 'samen leven', of ben je tegen?

Dat is precies het spel dat bestuurders graag spelen. In Delft zette burgemeester Pechtold alles in tegen demonstranten bij het azc. In Hardenberg kreeg de gemeente miljoenen aan dwangsommen aan haar broek. De boodschap aan de burger is overal dezelfde: uw zorgen tellen niet, en wie ze toch uitspreekt, staat aan de verkeerde kant.

Wat moet er gebeuren? Gemeenten moeten openbaar maken hoeveel geld ze elk jaar aan VluchtelingenWerk overmaken, en waarvoor. Subsidie hoort naar concrete, wettelijke taken te gaan, zoals begeleiding bij procedures, en niet naar politieke campagnes. En de gemeenteraden die hun inwoners wél serieus nemen, kunnen vandaag al beginnen: geen cent voor activisme, wel voor uitvoering.

Ook de Kamer kan iets doen. Laat de minister uitzoeken hoeveel rijks- en gemeentegeld er jaarlijks naar organisaties gaat die zich in het asieldebat mengen. Pas als dat bekend is, kan de belastingbetaler zelf oordelen.

Honderdduizend posters, twee handen en een hartje. Het ziet er lief uit. Het is gewoon propaganda. Want een organisatie die op het belastinggeld van bezorgde burgers draait en tegelijk campagne tegen hen voert, bedrijft geen solidariteit. Die bedrijft politiek.