Vrouw die zegt te zijn aangerand door asielzoeker leidt protest tegen azc Schiedam

Initiatiefnemer Michaela heeft bovendien een huiveringwekkende persoonlijke reden om in actie te komen. Ze vertelt aan Hart van Nederland dat zij zelf door een asielzoeker is aangerand.

“Je leest toch veel over asielzoekers. Zelf heb ik ook twee keer wat meegemaakt met een asielzoeker. Zo ben ik door een asielzoeker aangerand,” zegt ze. Volgens Michaela deed de politie vervolgens weinig met haar zaak. Daardoor verloor zij haar vertrouwen in de politie.

Het betreft haar persoonlijke verklaring; over een eventuele aangifte, verdachte of veroordeling zijn geen verdere bijzonderheden bekend. Maar haar verhaal en haar zorgen verdienen het om serieus te worden genomen.

Terwijl Michaela en tientallen andere vrouwen aandacht vroegen voor veiligheid, verscheen er ook een tegendemonstratie. Daar werd geroepen dat “vluchtelingen welkom” zijn. Een betoger beweerde zelfs dat zij namens de meerderheid van Schiedam sprak.

Dat is wel heel gemakkelijk. De gevolgen van het beleid worden gedragen door omwonenden, politiemensen, slachtoffers en vrouwen die zich op straat minder veilig voelen. De morele complimenten gaan naar activisten die zichzelf na afloop tevreden op de schouder kunnen kloppen.

Schiedam vangt momenteel 146 asielzoekers op twee boten op. Het gaat voornamelijk om mannen. Op grond van de spreidingswet moet de gemeente uiteindelijk 340 opvangplaatsen realiseren.

Dat betekent meer dan een verdubbeling. Toch wordt weerstand daartegen opnieuw behandeld alsof die voortkomt uit onwetendheid en vreemdelingenhaat.

Niemand beweert dat iedere asielzoeker een aanrander of crimineel is. Dat zou onzin zijn. Maar het is net zo onzinnig om te doen alsof de samenstelling van de opvang, incidenten en ervaringen van vrouwen niet besproken mogen worden.

Een fatsoenlijke overheid zou luisteren, transparante cijfers publiceren en veiligheid vooropstellen. De Nederlandse overheid stuurt liever een spreidingswet, een COA-bestuurder en een morele preek.

Michaela’s boodschap aan de gemeente is duidelijk:

Het minste wat Schiedam kan doen, is deze vrouwen serieus nemen voordat er over hun hoofden heen honderden nieuwe opvangplaatsen worden doorgedrukt.

Wie opkomt voor vrouwenveiligheid verdient steun, geen verdachtmakingen van beroepsactivisten.