Kritiek op Jutta Leerdam zegt meer over de media dan over haar: "Serieus!?"

Televisieproducent Tina Nijkamp analyseerde de situatie rond Leerdam en de NOS scherp. In haar column schrijft ze: “Het is wat veel, nóg een column over de NOS en Jutta. Maar hoe vaker je het terugkijkt, hoe meer je doorhebt dat het een patroon is.”

Volgens Nijkamp zat het probleem niet in één incident, maar in de houding. Ze wijst op de timing van een klacht van de Nederlandse Sportpers. Vlak voor de 1000 meter wilde Leerdam geen interview geven. Uiteindelijk sprak ze toch met NOS-verslaggever Bert Maalderink. Nijkamp noemt dat gesprek inhoudsloos. “Dat dus precies niets toevoegde. (Ben je goed genoeg om te winnen? Wie is je belangrijkste concurrent?) Alleen maar voorspelbare vragen.”

Na haar gouden race gaf Leerdam gewoon interviews. Professioneel, aldus Nijkamp. Wel maakte ze een kritische opmerking richting Maalderink: de pers had het haar niet makkelijk gemaakt. Studio Olimpico sloeg ze daarna over. Dat is haar goed recht. Je hoeft niet aan te schuiven bij een programma van een omroep die kort daarvoor een klacht tegen je indiende.

Daarnaast mochten er weer een aantal nietszeggende, boze, waarschijnlijk niet zo succesvolle vrouwen hun beklag doen op NPO Radio 1. Werkelijk stuitend. Ze wint gewoon goud, en hóé. Wat Leerdam in haar vrije tijd allemaal uitspookt, moet uiteindelijk helemaal niets uitmaken. Zeker als ze zo’n prestatie levert.

Bij de huldiging werd door de NOS benadrukt dat Leerdam twee jaar eerder in hetzelfde stadion op een catwalk liep voor een modeshow. Nijkamp vraagt zich af: “Serieus? Is dát wat je kiest als duiding bij olympisch goud? Een mode-uitstapje?” In de studio merkte presentator Henry Schut droog op dat “Jutta wel precies weet hoe selfies werken”. Volgens Nijkamp was dat “zo ontzettend kinderachtig en zo zuinigjes. Gewoon misplaatst.” Ze concludeert stevig: “Alles bij elkaar is deze hele Jutta vs. NOS-story geen incident, maar een houding. Te veel ego en te weinig antenne.”

Dan is er nog de satire van Arjen Lubach. Hij richtte zijn pijlen niet zozeer op haar sportieve prestaties, maar op haar, jawel, relatie met Jake Paul.

Paul staat bekend als uitgesproken voorstander van Donald Trump en diens immigratiebeleid. In de Verenigde Staten is dat beleid omstreden, mede door de rol van ICE. Lubach zette vraagtekens bij haar relatie met iemand die dat gedachtegoed steunt.

Direct na Leerdams gouden race plaatste Paul een emotionele video op Instagram. Lubach sneerde: “Drie seconden Jutta en dan zestien seconden Jake. Wel echt mooi hoe hij met zichzelf meeleeft.”

Hij ging verder: “Het is een apart figuur. Hij staat bekend als uitgesproken Trump-fan. Deze week zat hij nog gezellig naast de Amerikaanse vicepresident J.D. Vance op de tribune én hij heeft het optreden van ICE verdedigd. Kortom: de ideale schoonl*l.”

De relatie met Jake Paul is een privézaak. Dat Paul politieke standpunten inneemt, maakt Leerdam niet automatisch verantwoordelijk voor zijn uitspraken. Die redenering schuift gevaarlijk dicht tegen schuld door associatie aan. De kernvraag is daarom simpel: moet een topsporter afgerekend worden op haar partner? Of op het feit dat ze niet elk interviewmoment invult zoals een redactie dat wenst?

De felle reacties zeggen vooral iets over de behoefte aan controle en framing. Leerdam is succesvol, zichtbaar en mediabewust. Dat schuurt, zeker in een sportcultuur waarin bescheidenheid lang de norm was.