Hilversumse arrogantie ontmaskerd: manager Tim Hofman heeft moeite met PVV- en FVD-stemmers

Talisia Misiedjan, talentmanager bij het bureau dat onder anderen Tim Hofman vertegenwoordigt, zegt dat zij het soms moeilijk vindt met iemand die FVD of PVV stemt. Daarbij koppelt zij de populariteit van de PVV mede aan angst, wanhoop en berichtgeving over asiel. Ook fantaseert zij over een grote buzzer aan talkshowtafels die moet afgaan wanneer iemand volgens de aanwezige feitenbewakers iets onjuists zegt.

Welkom in het hoofd van de Hilversumse poortwachter.

Het hele idee dat PVV- en FVD-kiezers vooral uit angst of door verkeerde krantenkoppen tot hun stem komen, getuigt van een ontstellende arrogantie. Miljoenen Nederlanders zien wat er in hun buurten, steden en portemonnees gebeurt. Zij merken dat woningen schaars zijn, de asielopvang vastloopt, belastingen stijgen en de overheid steeds meer macht naar zich toetrekt.

Zij hebben geen televisiebekende nodig die hun komt uitleggen dat hun waarnemingen eigenlijk “onderbuikgevoelens” zijn.

Misiedjan zegt in het interview dat zij het soms lastig vindt met iemand die FVD of PVV stemt. Zij heeft daar natuurlijk het volste recht toe. Maar het is veelzeggend dat dit soort opvattingen zo normaal zijn geworden binnen de mediawereld. Een manager die openlijk moeite heeft met D66- of GroenLinks-stemmers zou waarschijnlijk direct worden ondervraagd over polarisatie en professionele neutraliteit. Bij rechtse kiezers geldt dat kennelijk niet.

In dezelfde context valt de uitspraak dat het geweld tegen asielzoekers of opvanglocaties “niet menselijk” is. Die uitspraak sloeg dus niet op iedere PVV- of FVD-kiezer en moet ook niet zo worden weergegeven. Geweld en brandstichting zijn uiteraard verwerpelijk. Het probleem zit in de bredere redenering waarbij legitieme politieke weerstand tegen massa-immigratie steeds gevaarlijk dicht bij extremisme wordt geplaatst.

Het oorspronkelijke interview verscheen in Het Parool. NieuwRechts zette de politieke passages op een rij.

Het idee van een talkshowbuzzer klinkt misschien grappig. Iemand zegt iets dat niet klopt, er klinkt een geluid en iedereen weet dat de spreker onzin heeft verkocht. Maar wie bepaalt wanneer dat ding wordt ingedrukt? Welke redactie stelt de feiten vast? En wat gebeurt er bij onderwerpen waar feiten, verwachtingen, interpretaties en politieke waarden door elkaar lopen?

Neem immigratie. Het is een feit dat Nederland migranten nodig kan hebben voor specifieke beroepen. Het is óók een feit dat immigratie druk kan zetten op huisvesting, zorg, onderwijs, integratie en sociale samenhang. Welke kant van die werkelijkheid krijgt van de Hilversumse redactie het stempel “feit” en welke kant wordt gedegradeerd tot “onderbuik”?

De buzzer is het perfecte symbool van de moderne mediamacht. Niet meer uitgebreid discussiëren, argumenten wegen en de kijker zelf laten nadenken. Nee, een rood licht, een vernederend geluid en door naar de volgende gast. De boodschap: de redactie heeft gesproken en u hoeft niet langer zelf na te denken.

Juist de gevestigde media zouden bescheiden moeten zijn. Hoeveel stellige beweringen uit de coronajaren moesten later worden genuanceerd? Hoe vaak zijn verkiezingsuitslagen verkeerd aangevoeld omdat redacties nauwelijks mensen kennen die PVV of FVD stemmen? Hoeveel paniekverhalen over klimaat, economie of buitenlandse conflicten bleken achteraf eenzijdiger dan aanvankelijk werd voorgesteld?

Dat betekent niet dat feiten onbelangrijk zijn. Integendeel. Maar feitencontrole moet transparant, controleerbaar en voor iedereen gelijk zijn. Geen ideologisch wapen waarmee kritische stemmen tijdens een live-uitzending kunnen worden afgekapt.

De oplossing voor onjuiste uitspraken is een goed voorbereide journalist die doorvraagt en bewijs presenteert. De oplossing is niet een kinderachtige buzzer die politieke discussie verandert in een door de redactie gemanipuleerde spelshow.

Mensen keren zich niet van de traditionele media af omdat zij allemaal te dom zijn om kwaliteitsjournalistiek te herkennen. Ze doen dat omdat ze de vooringenomenheid voelen. Ze merken welke onderwerpen wél en niet worden gekozen, welke gasten voortdurend mogen aanschuiven en wie vanaf de eerste seconde als verdacht wordt behandeld.

Wanneer iemand uit de kringen rond bekende progressieve televisiemakers openlijk vertelt moeite te hebben met PVV- en FVD-stemmers, bevestigt dat precies wat veel kijkers allang wisten: Hilversum kijkt niet naar rechts Nederland, maar kijkt erop neer.

Dat is ook waarom onafhankelijke media zo belangrijk zijn. Niet omdat rechtse journalisten nooit fouten maken, maar omdat het publieke debat verstikt wanneer één culturele klasse bepaalt welke zorgen respectabel zijn.

Laat die buzzer dus maar zitten. Laat mensen spreken. Laat journalisten doorvragen. En laat de Nederlander vervolgens zelf beslissen wie de waarheid spreekt en wie slechts zijn eigen ideologie tot objectief feit heeft verheven.