Afscheidscolumn: Dit is geen punt. Dit is een komma

De afgelopen jaren heb ik met volle overtuiging geschreven voor De Dagelijkse Standaard. Zonder omwegen, soms scherp en confronterend, maar altijd met één doel: zeggen wat miljoenen Nederlanders dachten, maar in de reguliere media niet mochten of durfden te zeggen. Ik heb het debat aangejaagd, taboes doorbroken en dingen benoemd die te vaak werden weggemoffeld.

Dat stopt niet. Het verandert alleen van vorm. Wie denkt dat de pen wordt neergelegd, vergist zich. De pen verhuist. Naar een plek waar meer ruimte is voor de lokale politiek en voor nuchtere, realistische beschouwingen – met nét wat meer reflectie dan u van mij gewend bent. Minder rennen achter de waan van de dag, meer stilstaan bij wat er werkelijk onder ligt.

Nederland verandert. Het debat verhardt. En juist nu hebben we stemmen nodig die niet alleen roepen, maar ook duiden. Die niet alleen tegen zijn, maar ook weten waar ze vóór staan.

Ik kijk met dankbaarheid terug op mijn tijd bij DDS. Voor de ruimte die ik kreeg, voor de enorme betrokkenheid van de lezers en ja, ook voor de discussies. Want zonder wrijving geen beweging. In het bijzonder wil ik Michael oprecht bedanken voor de kans die hij mij heeft gegeven. Ik heb die periode als zeer waardevol ervaren. Onze meningen mochten botsen, en juist dat maakte het scherper en eerlijker.

Het echte werk begint nu pas. Aan alle trouwe lezers die mijn stukken lazen, deelden, bekritiseerden of steunden: dank jullie wel. Zonder jullie had dit geen zin gehad. We spreken elkaar weer. Misschien niet op dezelfde plek, maar u weet me wel te vinden.

Geen punt. Een komma.