DENK bagatelliseert overlast Cornelius Haga Lyceum: 'Niks aan de hand' terwijl PowNed-verslaggeefster wordt geïntimideerd en moet vluchten

Wie de beelden ziet, weet beter.

Te horen zijn scheldpartijen, geschreeuw en duidelijke agressie richting journalisten die simpelweg hun werk doen. Geen nuance, geen afstand nemen van het gedrag, geen oproep tot rust. In plaats daarvan wordt alles weggewuifd. Alsof intimidatie van media normaal is geworden.

Op X vatte opiniemaker Sander Sassen het scherp samen: "Ieder woord wat over Ergin (DENK) zijn lippen komt is een leugen en da’s problematisch. – '…neem afstand van het valselijk spreken.' [Soerat al-H’adj (22), aayah 30.]" Zijn punt raakt een bredere frustratie: telkens wanneer er sprake is van overlast of agressie, volgt hetzelfde riedeltje. Het probleem wordt geminimaliseerd en de aandacht verschuift direct naar vermeende provocaties van anderen.

Het nieuws in het kort: PowNed ging de wijk in rond het Cornelius Haga Lyceum, een school die al langere tijd bekendstaat om klachten uit de omgeving. Bewoners spreken over lawaai, schelden, intimidatie en een sfeer die steeds grimmiger wordt. Tijdens de opnames escaleerde het opnieuw. De verslaggeefster werd uitgescholden en bedreigd, waarna het team zich genoodzaakt zag te vertrekken.

Voor omwonenden was dit geen verrassing. Zij geven al jaren aan dat de situatie uit de hand loopt. Ze voelen zich niet gehoord en zien weinig concrete actie vanuit bestuur en politiek. Juist daarom wekt de reactie van DENK zoveel woede. In plaats van duidelijk afstand te nemen van het gedrag en te pleiten voor orde en veiligheid, wordt het incident gebagatelliseerd. Dat voelt voor bewoners als een klap in het gezicht.

Het is een patroon dat veel mensen herkennen. Bij overlast of agressie volgt zelden een heldere veroordeling vanuit deze politieke hoek. In plaats daarvan wordt de aandacht verlegd: anderen zouden provoceren, de gemeenschap zou gestigmatiseerd worden, de kritiek zou overdreven zijn. Maar daarmee verdwijnt de kern van het probleem uit beeld.

Vrijheid van meningsuiting en persvrijheid zijn geen abstracte begrippen. Als journalisten niet veilig hun werk kunnen doen in een Amsterdamse woonwijk, raakt dat iedereen. Vandaag zijn het camera’s die worden weggejaagd. Morgen zijn het bewoners die hun mond niet meer durven open te doen.

Dit gaat niet om één incident. Het gaat om structurele klachten, om een wijk die al te lang onder druk staat, en om politici die weigeren verantwoordelijkheid te nemen. Bagatelliseren helpt niemand. Wat nodig is, zijn duidelijke grenzen, handhaving en een politiek die pal staat voor bewoners én voor journalisten. Geen wegkijken meer, geen verdraaiingen, maar erkenning van wat er misgaat en daadkracht om het op te lossen. Want als zelfs de pers niet meer veilig is op straat, dan is het hoogste tijd dat Den Haag wakker wordt.